Ka-25

Ka-25
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo

 ZSRR

Producent

Ułan Udejski Zakład Lotniczy

Konstruktor

Kamow

Typ

śmigłowiec pokładowy

Konstrukcja

całkowicie metalowa, podwozie czteropodporowe – stałe

Załoga

3 – 4

Historia
Data oblotu

26 kwietnia 1961

Lata produkcji

1964–1975

Dane techniczne
Napęd

2 silniki turbinowe Głuszenkow GTD-3F,późniejsze wersje Głuszenkow GTD-3BM lub TW-3-117

Moc

900 KM (662 kW) (GTD-3F)
990 KM (728 kW) (GTD-3BM) (każdy)

Wymiary
Średnica wirnika

15,74 m

Długość kadłuba

9,83 m

Wysokość

5,73 m

Masa
Własna

4760 kg

Startowa

7300 kg (normalna)
12 600 kg (maksymalna)

Osiągi
Prędkość maks.

220 km/h

Pułap praktyczny

3500 m

Zasięg

650 km

Długotrwałość lotu

4,5 h

Dane operacyjne
Uzbrojenie
tylko w wersji Ka-25PL
2 torpedy samonaprowadzające typu E45-7A lub B-1DC
700 kg bomb głębinowych
Liczba miejsc
12 (wersja Ka-25K)
Wyposażenie dodatkowe
patrz tekst
Użytkownicy
ZSRR/Rosja, Bułgaria, Indie, Syria, Ukraina, Wietnam, Jugosławia
Multimedia w Wikimedia Commons

Ka-25 (ros. Ка-25, oznaczenie NATO „Hormone”) – radziecki morski śmigłowiec pokładowy, zaprojektowany w 1961 roku w biurze konstrukcyjnym Nikołaja Kamowa.

Historia

W 1958 roku w biurze konstrukcyjnym Kamowa rozpoczęto prace nad śmigłowcem pokładowym dla marynarki wojennej. W 1961 roku opracowano i w dniu 26 kwietnia 1961 oblatano nowy śmigłowiec oznaczony jako Ka-25. Śmigłowiec wprowadzono do produkcji seryjnej w 1964 roku w zakładach w Ułan Ude wersję Ka-25PL, pozostałe wersje rozpoczęto produkować w 1967 roku.

Produkowane wersje

Śmigłowiec był budowany w wersjach o identycznej konstrukcji lecz innym wyposażeniu:

Śmigłowiec Ka-25PŁ wyposażony był w umieszczony pod przednią częścią kadłuba radar typu Iniciatywa-2K, zasobnik z bojami akustycznymi RGB, magnetometrAPM-60 Orsza i sonar typu WGS-2 Oka-2. Miał też podkadłubową komorę bombową, w której mógł przenosić 700 kg bomb głębinowych konwencjonalnych, jak również z głowicami nuklearnymi. Zamiennie mógł być wyposażony w dwie torpedy samonaprowadzające E45-7A lub AT-1M i T-67 Striż.
Śmigłowiec Ka-25C wyposażony był w specjalistyczne urządzenia do wykrywania okrętów nawodnych (radar o dużym zasięgu), a także aparaturę Uspiech służącą do przekazania obrazu z radaru do okrętów nosicieli pocisków przeciwokrętowych w celu naprowadzania pocisków na cel, przez co znacznie zwiększył się skuteczny zasięg rakiet. Wyróżniał się dużą bulwiastą osłoną radaru i składanym podwoziem dla ułatwienia pracy radaru. Nie posiadał uzbrojenia
Śmigłowce Ka-25PS były wyposażone w sprzęt do odnajdowania rozbitków oraz podnoszenia ich z powierzchni morza
Śmigłowiec Ka-25BT był wyposażony w trał do likwidacji min morskich

Łącznie wyprodukowano w latach 1964 – 1975 ok. 460 śmigłowców Ka-25 wszystkich odmian.

Zastosowanie

Śmigłowiec Ka-25 znajdował się na wyposażeniu lotnictwa morskiego ZSRR (Rosji), Bułgarii, Indii, Syrii, Ukrainy, Wietnamu, Jugosławii. W ZSRR był wykorzystywany jako śmigłowiec pokładowy na krążownikach rakietowych projektu 1134 i jego wersji, śmigłowcowcach typu „Moskwa” oraz krążownikach lotniczych typu „Kijew”.

Opis techniczny

Zasada pracy układu dwuwirnikowego w Ka-25

Śmigłowiec Ka-25 jest zbudowany w układzie dwuwirnikowym, z trzema łopatami w każdym wirniku, o przeciwbieżnych obrotach, typowym dla konstrukcji Nikołaja Kamowa. Podwozie stałe, czteropodporowe. Napęd śmigłowca stanowiły dwa silniki turbinowe. Pod kadłubem montowane były w zależności od wersji urządzenia do wykrywania okrętów oraz komora bombowa.

Przypisy

  1. 1 2 Władimir Asanin. Rakiety otieczestwiennego fłota. Czast 4. Udar iz-pod wody. „Tiechnika i Woorużenije”. 6/2009, s. 44-45, czerwiec 2009. (ros.).

Bibliografia