Diaboleit

Diaboleit

okaz diaboleitu z Grecji
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Pb2CuCl2(OH)4
Twardość w skali Mohsa	2,5
Przełam	płytkowy, muszlowy
Łupliwość	doskonała wg {001}
Pokrój kryształu	płytkowy, słupkowy, tabularny, rzadko pryzmatyczny, masywny, ziarnisty
Układ krystalograficzny	tetragonalny, piramida dwutetragonalna
Właściwości mechaniczne	kruchy
Gęstość	5,41–5,43 g/cm³
Właściwości optyczne
Barwa	niebieska w odcieniach
Rysa	niebieska
Połysk	szklisty, diamentowy, perłowy
Współczynnik załamania	1,850–1,980 (jednoosiowy)
Inne	dwójłomność: 0,130 dichroizm: ciemnoniebieski; jasnoniebieski do niebiesko-białego
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	3.DB.05

Diaboleit – rzadki, wtórny minerał miedzi z grupy halogenków. Chemicznie jest wodorotlenkiem chlorku ołowiu i miedzi.

Nazwa została nadana w celu odróżnienia go od boleitu, poprzez dodanie greckiego przedrostka dia-, oznaczającego ‘inny’ lub ‘różny’. Został odkryty w 1923 roku w Anglii.

Właściwości

Krystalizuje w układzie tetragonalnym. Posiada kryształy o pokroju płytkowym lub słupkowym. Występuje również w formie kryształów narosłych i naskorupień. Niebieski w odcieniach o szklistym połysku. Jest minerałem kruchym, półprzezroczystym lub przezroczystym. Całkowicie rozpuszczalny w kwasie azotowym.

Występowanie

Występuje w strefie utleniania wystąpień kruszców miedzi i ołowiu, w utlenionych rudach żelazu i manganu, a także na hałdach po odpadach hutniczych i w żużlu wystawionym na oddziaływanie wody morskiej. Towarzyszą mu minerały takie jak wherryit, laurionit, leadhillit, cumengeit, boleit, anglezyt, fosgenit, atakamit, cerusyt, kwarc czy caledonit. Typową lokalizacją jest Anglia. Występuje także w Chile, Niemczech, Francji, Włoszech, Iranie, Rosji, Grecji i Stanach Zjednoczonych (Arizona i Kalifornia).

Przypisy