FSC Lublin-51

Lublin-51
Ilustracja
Producent

FSC

Zaprezentowany

7 listopada 1951

Okres produkcji

1951–1959

Miejsce produkcji

Polska Lublin

Następca

FSC Żuk

Dane techniczne
Segment

samochód ciężarowy

Silniki

R6: benzynowy, 3,5 l, 51,5 kW (70 KM)

Skrzynia biegów

4-biegowa, manualna, niezsynchronizowana

Długość

5525 mm

Szerokość

2200 mm

Wysokość

2130 mm

Rozstaw osi

3300 mm

Masa własna

2710 kg

Zbiornik paliwa

90 l

Liczba miejsc

2

Ładowność

2500 kg

Dane dodatkowe
Modele
bliźniacze

GAZ-51

Konkurencja

Star 20

Lublin-51 – polski samochód ciężarowy małej ładowności, stanowiący licencyjną wersję radzieckiego samochodu GAZ-51, produkowany przez FSC w Lublinie. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1951 roku, a zakończono w czerwcu 1959 roku. Model ten zastąpiony został w ofercie producenta przez opracowany w kraju samochód dostawczy FSC Żuk. Łącznie wyprodukowano 17 479 egzemplarzy samochodu Lublin-51.

Historia i opis modelu

Lublin-51 w wersji sanitarki (51/243)
FSC Lublin-51 w 1990 roku

W grudniu 1948 roku zapadła decyzja o rozpoczęciu w Lublinie, w przedwojennej hali zakładów Lilpop, Rau i Loewenstein, produkcji samochodów ciężarowych na licencji radzieckiego modelu GAZ-51. Umowa licencyjna ze stroną radziecką podpisana została 22 lipca 1950 roku. Według początkowych założeń roczna produkcja zakładu miała wynosić około 12 tys. egzemplarzy i miał być on jedynie montownią z części radzieckich, jednak w grudniu 1950 roku zdecydowano o uruchomieniu w Polsce całości produkcji samochodu i zwiększeniu jej skali do 25 tys. sztuk rocznie. Samochód otrzymał markę Lublin i numer modelu 51, od oznaczenia pierwowzoru.

Pierwszy egzemplarz tego samochodu zmontowany został 7 listopada 1951 roku z części dostarczonych przez licencjodawcę. Stopniowo udział części radzieckich malał w miarę uruchamiania ich produkcji w Polsce. 16 lipca 1952 roku wyprodukowano tysięczny samochód.

Nadwozie Lublina-51 osadzone zostało na podłużnicowej, nitowanej ramie wykonanej z blachy tłoczonej. W układzie jezdnym zastosowano przednią sztywną oś zawieszoną na półeliptycznych wzdłużnych resorach piórowych, z dwoma hydraulicznymi amortyzatorami ramieniowymi. Z tyłu zastosowano most napędowy zawieszony na półeliptycznych resorach piórowych, dodatkowo wspartych przez pomocnicze resory piórowe. W pojeździe tym zastosowano przekładnię kierowniczą ze ślimakiem globoidalnym. Napęd stanowił 6-cylindrowy rzędowy silnik benzynowy typu M-51 o pojemności 3,5 l i maksymalnej mocy 51,5 kW (70 KM). Jednostka ta zblokowana została z 4-biegowa manualną, niesynchronizowaną skrzynią biegów. Opony miały rozmiar 7,50–20″, tylne koła były bliźniacze. Lublin-51 wyposażony był w dwumiejscową zamkniętą kabinę z wysuniętym silnikiem. Początkowo wykonany z drewna szkielet kabiny pokryty był wodoodporną sklejką. Poszycie boczne oraz maska silnika i błotniki wykonane zostały z blachy stalowej, natomiast dach pokryty został dermatoidem. Szyba przednia była płaska, dwudzielna, szyby w drzwiach bocznych były opuszczane i uchylne.

W trakcie produkcji przeprowadzono modernizacje, w tym zastosowano nowy typ gaźnika K49A ze sterowanym podciśnieniowo oszczędzaczem, wprowadzono do produkcji kabinę o konstrukcji w pełni metalowej oraz zastąpiono podciśnieniowy system napędu wycieraczek silnikami elektrycznymi.

Pomimo modernizacji nie udało się wyeliminować podstawowych wad tego pojazdu: zbyt małej jak na samochód ciężarowy ładowności oraz wysokiego zużycia paliwa. Okazało się też, że ładowność 2,5 tony nie jest odpowiednia do zaspokajania potrzeb transportowych w polskich warunkach gospodarczych w sposób ekonomiczny. Produkcję zakończono w czerwcu 1959 roku, po wyprodukowaniu 17 479 egzemplarzy. Zbiegło się to z opracowaniem i wdrożeniem do produkcji mniejszego samochodu dostawczego FSC Żuk.

Podstawową wersją była ciężarówka skrzyniowa. Na podwoziu modelu FSC Lublin-51 montowano także różne wersje zabudów, jak np. nadwozia furgonowe. Od 1955 roku Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych w Nysie produkowały także specjalne nadwozia furgonowe o konstrukcji stalowej i wysokości 2900 mm, w wersji kina objazdowego (Lublin 51/KO) i samochodu warsztatowego. Specjalnym wariantem była także wojskowa sanitarka ze stalową zabudową sanitarną typu 243, produkowaną przez Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych w Jelczu, mieszczącą sześć noszy i cztery osoby siedzące, albo 12 osób siedzących. Z lewej strony we wnęce nadwozia w ten wersji było koło zapasowe, a wysokość samochodu sięgała 2700 mm.

Dane techniczne

Rodzaj silnika R6 dolnozaworowy, czterosuwowy M-51
Liczba cylindrów 6
Pojemność skokowa 3480 cm³
Średnica cylindra/skok tłoka 82/100 mm
Moc 70 KM (51,5 kW) przy 2800 obr./ min
Maks. moment obrotowy przy obr./min 200 Nm przy 1500 obr./ min
Prędkość maks. 70 km/h
Zużycie paliwa na 100 km 26,5 l
Stopień sprężania 6,2
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Masa samochodu gotowego do jazdy 2710 kg
Dopuszczalna masa całkowita 5350 kg
Rozmiar ogumienia 7.50 – 20"
Hamulce bębnowe, hydrauliczne, jednoobwodowe na wszystkie koła
Rozstaw kół przód/tył 1585/1650 mm
Ładownośc 2500 kg