| Producent | |
|---|---|
| Zaprezentowany |
7 listopada 1951 |
| Okres produkcji |
1951–1959 |
| Miejsce produkcji | |
| Następca | |
| Dane techniczne | |
| Segment | |
| Silniki |
R6: benzynowy, 3,5 l, 51,5 kW (70 KM) |
| Skrzynia biegów |
4-biegowa, manualna, niezsynchronizowana |
| Długość |
5525 mm |
| Szerokość |
2200 mm |
| Wysokość |
2130 mm |
| Rozstaw osi |
3300 mm |
| Masa własna |
2710 kg |
| Zbiornik paliwa |
90 l |
| Liczba miejsc |
2 |
| Ładowność |
2500 kg |
| Dane dodatkowe | |
| Modele bliźniacze |
|
| Konkurencja | |
Lublin-51 – polski samochód ciężarowy małej ładowności, stanowiący licencyjną wersję radzieckiego samochodu GAZ-51, produkowany przez FSC w Lublinie. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1951 roku, a zakończono w czerwcu 1959 roku. Model ten zastąpiony został w ofercie producenta przez opracowany w kraju samochód dostawczy FSC Żuk. Łącznie wyprodukowano 17 479 egzemplarzy samochodu Lublin-51.


W grudniu 1948 roku zapadła decyzja o rozpoczęciu w Lublinie, w przedwojennej hali zakładów Lilpop, Rau i Loewenstein, produkcji samochodów ciężarowych na licencji radzieckiego modelu GAZ-51. Umowa licencyjna ze stroną radziecką podpisana została 22 lipca 1950 roku. Według początkowych założeń roczna produkcja zakładu miała wynosić około 12 tys. egzemplarzy i miał być on jedynie montownią z części radzieckich, jednak w grudniu 1950 roku zdecydowano o uruchomieniu w Polsce całości produkcji samochodu i zwiększeniu jej skali do 25 tys. sztuk rocznie. Samochód otrzymał markę Lublin i numer modelu 51, od oznaczenia pierwowzoru.
Pierwszy egzemplarz tego samochodu zmontowany został 7 listopada 1951 roku z części dostarczonych przez licencjodawcę. Stopniowo udział części radzieckich malał w miarę uruchamiania ich produkcji w Polsce. 16 lipca 1952 roku wyprodukowano tysięczny samochód.
Nadwozie Lublina-51 osadzone zostało na podłużnicowej, nitowanej ramie wykonanej z blachy tłoczonej. W układzie jezdnym zastosowano przednią sztywną oś zawieszoną na półeliptycznych wzdłużnych resorach piórowych, z dwoma hydraulicznymi amortyzatorami ramieniowymi. Z tyłu zastosowano most napędowy zawieszony na półeliptycznych resorach piórowych, dodatkowo wspartych przez pomocnicze resory piórowe. W pojeździe tym zastosowano przekładnię kierowniczą ze ślimakiem globoidalnym. Napęd stanowił 6-cylindrowy rzędowy silnik benzynowy typu M-51 o pojemności 3,5 l i maksymalnej mocy 51,5 kW (70 KM). Jednostka ta zblokowana została z 4-biegowa manualną, niesynchronizowaną skrzynią biegów. Opony miały rozmiar 7,50–20″, tylne koła były bliźniacze. Lublin-51 wyposażony był w dwumiejscową zamkniętą kabinę z wysuniętym silnikiem. Początkowo wykonany z drewna szkielet kabiny pokryty był wodoodporną sklejką. Poszycie boczne oraz maska silnika i błotniki wykonane zostały z blachy stalowej, natomiast dach pokryty został dermatoidem. Szyba przednia była płaska, dwudzielna, szyby w drzwiach bocznych były opuszczane i uchylne.
W trakcie produkcji przeprowadzono modernizacje, w tym zastosowano nowy typ gaźnika K49A ze sterowanym podciśnieniowo oszczędzaczem, wprowadzono do produkcji kabinę o konstrukcji w pełni metalowej oraz zastąpiono podciśnieniowy system napędu wycieraczek silnikami elektrycznymi.
Pomimo modernizacji nie udało się wyeliminować podstawowych wad tego pojazdu: zbyt małej jak na samochód ciężarowy ładowności oraz wysokiego zużycia paliwa. Okazało się też, że ładowność 2,5 tony nie jest odpowiednia do zaspokajania potrzeb transportowych w polskich warunkach gospodarczych w sposób ekonomiczny. Produkcję zakończono w czerwcu 1959 roku, po wyprodukowaniu 17 479 egzemplarzy. Zbiegło się to z opracowaniem i wdrożeniem do produkcji mniejszego samochodu dostawczego FSC Żuk.
Podstawową wersją była ciężarówka skrzyniowa. Na podwoziu modelu FSC Lublin-51 montowano także różne wersje zabudów, jak np. nadwozia furgonowe. Od 1955 roku Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych w Nysie produkowały także specjalne nadwozia furgonowe o konstrukcji stalowej i wysokości 2900 mm, w wersji kina objazdowego (Lublin 51/KO) i samochodu warsztatowego. Specjalnym wariantem była także wojskowa sanitarka ze stalową zabudową sanitarną typu 243, produkowaną przez Zakłady Budowy Nadwozi Samochodowych w Jelczu, mieszczącą sześć noszy i cztery osoby siedzące, albo 12 osób siedzących. Z lewej strony we wnęce nadwozia w ten wersji było koło zapasowe, a wysokość samochodu sięgała 2700 mm.
| Rodzaj silnika | R6 dolnozaworowy, czterosuwowy M-51 |
|---|---|
| Liczba cylindrów | 6 |
| Pojemność skokowa | 3480 cm³ |
| Średnica cylindra/skok tłoka | 82/100 mm |
| Moc | 70 KM (51,5 kW) przy 2800 obr./ min |
| Maks. moment obrotowy przy obr./min | 200 Nm przy 1500 obr./ min |
| Prędkość maks. | 70 km/h |
| Zużycie paliwa na 100 km | 26,5 l |
| Stopień sprężania | 6,2 |
| Skrzynia biegów | 4-biegowa manualna |
| Masa samochodu gotowego do jazdy | 2710 kg |
| Dopuszczalna masa całkowita | 5350 kg |
| Rozmiar ogumienia | 7.50 – 20" |
| Hamulce | bębnowe, hydrauliczne, jednoobwodowe na wszystkie koła |
| Rozstaw kół przód/tył | 1585/1650 mm |
| Ładownośc | 2500 kg |