HMS D3

HMS D3
	; HMS D1 bliźniaczy do HMS D3
	Historia
Stocznia	Vickers, Barrow-in-Furness
Położenie stępki	15 marca 1910
Wodowanie	17 października 1910
	Royal Navy
Wejście do służby	20 sierpnia 1911
Wycofanie ze służby	12 marca 1918
Los okrętu	zatonął
	Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	483 ton (wynurzony),; 595 ton (zanurzony)
Długość	49,7 metry
Zanurzenie	4,1 metra
	Napęd
	silnik spalinowy Diesla 1750 KM, silnik elektryczny 550 KM
Prędkość	14 węzłów na powierzchni; 9 węzłów zanurzony
Zasięg	2500 mil przy 10 węzłach
	Uzbrojenie
	trzy wyrzutni torpedowych 450 mm, armata 76 mm
Załoga	25

HMS D3 – brytyjski okręt podwodny typu D. Zbudowany w roku 1910 w Vickers, Barrow-in-Furness, gdzie okręt został wodowany 17 października 1910 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 20 sierpnia 1911 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. Cdr. Edward Courtney Boyle, który był dowódcą do grudnia 1914 roku.

W 1914 roku D3 stacjonował w Harwitch przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Cdr. Edwarda Courtney Boylea.

28 sierpnia 1914 roku pod dowództwem Boyla okręt wraz z HMS D2, HMS D8, HMS E5, HMS E7 brał udział w pierwszej bitwie koło Helgolandu.

12 marca 1918 roku okręt pod dowództwem kanadyjskiego kapitana Williama Maitland-Dougalla został zbombardowany i zatopiony przez francuski sterowiec AT-0 w okolicach Fécamp. Nikt z załogi nie przeżył.

Uwagi

↑ William Maitland-Dougall był najmłodszym Kanadyjczykiem, który objął dowództwo brytyjskiego okrętu podwodnego i jedynym, który poległ w akcji.. navalandmilitarymuseum.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-15)].

Przypisy

↑ The Disposition of RN Submarines at the Outbreak of War, 4 August 1914
↑ J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 88. ISBN 978-1935149071. (ang.).

Bibliografia

Robert Hutchinson: Jane's Submarines: War Beneath the Waves from 1776 to the Present Day. Londyn: HarperCollins, 2001, s. 38. ISBN 978-0-00-710558-8. (ang.).
Innes McCartney: British Submarines of World War I. Oxford: Osprey Publishing Ltd., 2008, s. 7-10. ISBN 978-1-84603-334-6. (ang.).
J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Londyn: Chatham Publishing Ltd., 2006, s. 88. ISBN 1-86176-281-X. (ang.).

Linki zewnętrzne

Okręty podwodne typu D & E. battleships-cruisers.co.uk. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-04)]. na stronie internetowej Battlecruisers.co.uk
Submarines Association, Barrow-in-Furness Branch: HMS D3. [dostęp 2013-01-30]. (ang.).
D Class Overseas Submarine. [dostęp 2013-01-30]. (ang.).

[2] William Maitland-Dougall był najmłodszym Kanadyjczykiem, który objął dowództwo brytyjskiego okrętu podwodnego i jedynym, który poległ w akcji.. navalandmilitarymuseum.org. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-04-15)].

[1] The Disposition of RN Submarines at the Outbreak of War, 4 August 1914

[3] J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 88. ISBN 978-1935149071. (ang.).

HMS D1 bliźniaczy do HMS D3
Historia
Stocznia	Vickers, Barrow-in-Furness
Położenie stępki	15 marca 1910
Wodowanie	17 października 1910
Royal Navy
Wejście do służby	20 sierpnia 1911
Wycofanie ze służby	12 marca 1918
Los okrętu	zatonął
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność	483 ton (wynurzony), 595 ton (zanurzony)
Długość	49,7 metry
Zanurzenie	4,1 metra
Napęd
silnik spalinowy Diesla 1750 KM, silnik elektryczny 550 KM
Prędkość	14 węzłów na powierzchni 9 węzłów zanurzony
Zasięg	2500 mil przy 10 węzłach
Uzbrojenie
trzy wyrzutni torpedowych 450 mm, armata 76 mm
Załoga	25