HMS D1 bliźniaczy do HMS D5 | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Położenie stępki |
23 lutego 1910 |
| Wodowanie |
28 sierpnia 1911 |
| Wejście do służby |
19 stycznia 1912 |
| Wycofanie ze służby |
3 listopada 1914 |
| Los okrętu |
sprzedany i zezłomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
483 ton (wynurzony), |
| Długość |
49,7 metry |
| Zanurzenie |
4,1 metra |
| Napęd | |
| silnik spalinowy Diesla 1750 KM, silnik elektryczny 550 KM | |
| Prędkość |
14 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
2500 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| trzy wyrzutni torpedowych 450 mm, armata 76 mm | |
| Załoga |
25 |
HMS D5 – brytyjski okręt podwodny typu D. Zbudowany w latach 1910–1911 w Vickers, Barrow-in-Furness, gdzie okręt został wodowany 25 maja 1911 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 29 listopada 1911 roku. Pierwszym i jedynym dowódcą został Lt. Godfrey Herbert.
W 1914 roku D5 stacjonował w Harwich przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Godfrey Herberta.
3 listopada 1914 roku w czasie działań wojennych na Morzu Północnym okręt wszedł na minę około 2 mil od Great Yarmouth, postawioną tego samego dnia przez niemiecki krążownik SMS „Stralsund”. Z katastrofy ocalało tylko pięciu marynarzy z dowódcą.