HMS D4

HMS D4
Ilustracja
HMS D1 bliźniaczy do HMS D4
Historia
Stocznia

Vickers, Barrow-in-Furness

Położenie stępki

24 lutego 1910

Wodowanie

25 maja 1911

 Royal Navy
Wejście do służby

29 listopada 1911

Wycofanie ze służby

grudnia 1921

Los okrętu

sprzedany i zezłomowany

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność

483 ton (wynurzony),
595 ton (zanurzony)

Długość

49,7 metry

Zanurzenie

4,1 metra

Napęd
silnik spalinowy Diesla 1750 KM, silnik elektryczny 550 KM
Prędkość

14 węzłów na powierzchni
9 węzłów zanurzony

Zasięg

2500 mil przy 10 węzłach

Uzbrojenie
trzy wyrzutni torpedowych 450 mm, armata 76 mm
Załoga

25

HMS D4 – brytyjski okręt podwodny typu D. Zbudowany w latach 1910–1911 w Vickers, Barrow-in-Furness, gdzie okręt został wodowany 25 maja 1911 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 29 listopada 1911 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. M.E. Nasmith. HMS D4 był pierwszym brytyjskim okrętem podwodnym, w którym na stałe zostało zamontowane działo QF.

W 1914 roku D4 stacjonował w Harwich przydzielony do Ósmej Flotylli Okrętów Podwodnych (8th Submarine Flotilla) pod dowództwem Lt. Cdr. Kennetha M. Bruce'a.

15 czerwca 1914 roku D4 zatopił osiadły na mieliźnie w Zatoce Helgolandzkiej, niemiecki stawiacz sieci „Bielefeld”.

12 maja 1918 roku D4 pod dowództwem Lt. Claude'a Barry'ego storpedował i zatopił niemiecki okręt podwodny SM UB-72.

17 grudnia 1921 roku został sprzedany firmie H. Pounds z Portsmouth.

Uwagi

  1. ↑ Kenneth M. Bruce w październiku 1914 roku objął dowództwo HMS E12.

Przypisy

  1. ↑ The Disposition of RN Submarines at the Outbreak of War, 4 August 1914
  2. ↑ uboat.net - WWI U-boats UB 72
  3. ↑ J. J. Colledge, Ben Warlow: Ships of the Royal Navy, The Complete Record of all Fighting Ships of the Royal Navy from the 15th Century to the Present. Casemate / Greenhill, 2010, s. 88. ISBN 978-1935149071. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne