Joseph Losey (1965) | |
| Prawdziwe imię i nazwisko |
Joseph Walton Losey III |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
14 stycznia 1909 |
| Data i miejsce śmierci |
22 czerwca 1984 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Elizabeth Hawes |
| Lata aktywności |
1933–1984 |
Joseph Walton Losey III (ur. 14 stycznia 1909 w La Crosse, zm. 22 czerwca 1984 w Londynie) – amerykański reżyser filmowy i teatralny, tworzący głównie w Wielkiej Brytanii. Sporadycznie był również scenarzystą i producentem filmowym.
Losey stworzył swój oryginalny styl, ukazując w swych filmach wielkie namiętności i nacechowane często osobliwym okrucieństwem związki międzyludzkie. Prezentował często drażliwe problemy społeczne.
W latach 1933–1947 reżyserował przedstawienia na Broadwayu. W 1952 ze względu na swoje lewicowe poglądy został w okresie tzw. „polowania na czarownice”, zapoczątkowanego przez senatora Josepha McCarthy’ego, wpisany na czarną listę Hollywood. Opuścił wówczas Stany Zjednoczone i zaczął realizować filmy w Europie, najczęściej w Wielkiej Brytanii. Do USA na stałe już nigdy nie powrócił.
Wielokrotnie współpracował z brytyjskim dramaturgiem, późniejszym laureatem literackiej Nagrody Nobla, Haroldem Pinterem, który był autorem scenariuszy do kilku najważniejszych filmów Loseya (Służący, Wypadek, Posłaniec). Za ostatni z wymienionych filmów Losey zdobył Złotą Palmę na 24. MFF w Cannes w 1971. Rok później przewodniczył obradom jury konkursu głównego na 25. MFF w Cannes.
Za swój pierwszy francuski film, kryminalny dramat wojenny Pan Klein (Monsieur Klein, 1976) z Alainem Delonem i Jeanne Moreau, zdobył dwa Cezary dla najlepszego reżysera i za najlepszy film, co go zachęciło do kolejnej realizacji, dramatu Drogi na południe (Les Routes du Sud, 1978), sequela dreszczowca Alaina Resnais Wojna się skończyła (La Guerre est finie, 1966), z Yvesem Montandem i Miou-Miou.