 | |
| Producent | |
|---|---|
| Okres produkcji |
1937-1939 |
| Miejsce produkcji | |
| Napęd | |
| Silnik |
1-cyl. dwusuwowy |
| Pojemność |
128,2 cm³ |
| Stopień sprężania |
5,5:1 |
| Moc |
3,5 KM przy |
| Skrzynia biegów |
2 stopniowa |
| Ogumienie | |
| Rozmiar opon |
3,00-19" |
| Wymiary i masa | |
| Długość |
1950 mm |
| Szerokość |
750 mm |
| Wysokość |
900 mm |
| Rozstaw osi |
1350 mm |
| Masa własna |
70 kg |
| Pojemność baku |
8,5 l |
| Osiągi | |
| Prędkość maks. |
65 km/h |
| Inne | |
| Modele podobne | |
MOJ 130 – polski motocykl, skonstruowany i produkowany w latach 1937–1939 w Fabryce Maszyn Odlewni Żelaza i Metali MOJ w Katowicach. Konstrukcja opracowana przez inż. Gustawa Różyckiego i Karola Zubera.
Konstrukcja motocykla, wzorowana częściowo na niemieckich motocyklach tego okresu, była opracowana w Polsce i był on produkowany prawie w całości z polskich podzespołów. Importowane były łożyska i niemiecki gaźnik Greatzin, lecz stosowano też własny gaźnik. Seria informacyjna została wyprodukowana na początku 1937 roku, a od sierpnia tego roku były one produkowane seryjnie. Motocykl podlegał ulepszeniom, m.in. ręczną zmianę biegów zamieniono na nowoczesną nożną, a wiosną 1938 roku zbiornik paliwa typu siodłowego zamieniono na wpuszczony w ramę. W drugiej połowie 1938 roku ulepszono silnik – pojedynczy wylot z cylindra z przodu zastąpiono przez dwa wyloty w jego tylnej części, prowadzące wprost do dwóch rur wydechowych. Zmiany układu wydechowego oraz zastosowanie krótkiego króćca dolotowego spowodowały niewielki wzrost mocy, z 3 do 3,5 KM i prędkości maksymalnej z 60 do 65 km/h. Motocykl był jednoosobowy, lecz na bagażniku można było zamontować drugie siodło.
Pod koniec 1937 roku motocykl był oferowany wojsku i w 1938 roku został uznany za przydatny do łączności garnizonowej. Typ ten został zaakceptowany do sprzedaży oficerom z dofinansowaniem państwowym. Wielkość produkcji do wybuchu wojny szacowana jest na prawdopodobnie ok. 600 sztuk. Ocenia się, że przynajmniej kilkadziesiąt używane było w wojsku. Podczas kampanii wrześniowej przynajmniej 4 motocykle używane były w zmotoryzowanej 10 Brygadzie Kawalerii. Cena motocykla na rynku cywilnym była konkurencyjna i wynosiła 950 złotych. Dodatkowo, podczas okupacji w latach 1941-1943 kilkanaście lub kilkadziesiąt motocykli zostało zmontowanych z części w fabryce, pozostającej pod zarządem niemieckim (część motocykli używana była do celów pomocniczych przez okupantów i armię niemiecką).