SHL M11 – polski motocykl klasy 175 cm³ produkowany w latach 1961–1968 w zakładach KZWM Polmo-SHL w Kielcach.
Historia i opis
SHL M11 był następcą modelu M06T z silnikiem o pojemności 150 cm³, lecz pomimo podobieństwa, stanowił nową konstrukcję. Był pierwszym polskim motocyklem klasy 175 cm³. Nadwozie motocykla zostało opracowane w KZWM i w stosunku do poprzedniego modelu miało wzmocnioną ramę, z zamkiem kierownicy i zamykanym schowkiem pod kanapą. Wprowadzono także nowe eleganckie blaszane obudowy boczne, osłaniające gaźnik, akumulator i filtr powietrza. Z modelu M06T został przejęty rodzaj zawieszenia przedniego na wahaczu pchanym z dwoma amortyzatorami teleskopowymi z tłumieniem hydraulicznym, lecz powiększono skok zawieszenia, a dodatkowo układ kierowniczy wyposażono w amortyzator cierny. W całości przejęto z poprzedniego modelu m.in. koła z hamulcami bębnowymi, przedni błotnik i instalację elektryczną. Opracowano też wersję M11S z widelcem teleskopowym, lecz nie weszła do produkcji z uwagi na większy koszt.
Z prawej SHL M11, z lewej M11W
Nowy silnik S32, produkowany w WFM, opracowano na bazie silnika S06 (wywodzącego się z silnika S01 skopiowanego z niemieckiego DKW RT 125), lecz jego pojemność wzrosła do 173 cm³ przez zwiększenie średnicy cylindra. Otrzymał nowy cylinder, głowicę, gaźnik, sprzęgło i wydech. Od 1966 produkowano aluminiowe cylindry z żeliwną tuleją cylindrową zamiast cylindra całkowicie żeliwnego. W 1967 roku w modelu M11W wprowadzono nowy silnik polskiej konstrukcji inż. Wiesława Wiatraka – W-2A Wiatr, o minimalnie większej pojemności 174 cm³, lecz mocy zwiększonej do 12 KM (o 3 KM w stosunku do bazowego S32, a o 2 KM w stosunku do ulepszonego S32U). Pozwoliło to na zwiększenie dynamiki motocykla. Silnik W-2A produkowano w Zakładach Metalowych Dezamet w Nowej Dębie.
Produkcja
Prototypy motocykla zbudowano w 1959 roku – równocześnie z rozpoczęciem produkcji modelu M06T. Motocykl zaprezentowano na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1960 roku, a produkcję rozpoczęto w maju 1961 roku. Oprócz wersji bazowej, istniała też wersja rajdowa M11R, posiadająca m.in. zawieszenie przednie z widelcem teleskopowym. W toku produkcji, bazowy model M11 był ulepszany, m.in. wzmocniono mocowanie przedniego zawieszenia (1961/1962), wprowadzono lepsze amortyzatory (sierpień 1962) i zmieniono łożyskowanie wahaczy, eliminując konieczność okresowego smarowania. Od 1963 produkowano małe serie lepiej wyposażonych i wykończonych motocykli M11 Lux (m.in. zbiornik, obręcze kół i amortyzatory były chromowane). W 1965 zmniejszono koła z 19-calowych na 18-calowe.
Od 1967 do lipca 1968 produkowano model M11W z nowym silnikiem W-2A Wiatr. Ogółem wyprodukowano ich prawie 180 tys., w tym ponad 26 tys. M-11W. Cena motocykla wynosiła ponad 15 tys. PLZ.
Większość motocykli trafiała na rynek polski, lecz część wyeksportowano, w tym do USA. W 1962 licencję na produkcję modelu M11 zakupiły Indie, gdzie produkowano go aż do 2005 roku pod nazwą Rajdoot.
Dane ogólne
rama – podwójna, typu kołyskowego, spawana z kształtowników o przekroju prostokątnym
zawieszenie przednie – dwustronny wahacz pchany z dwoma amortyzatorami teleskopowymi z tłumieniem hydraulicznym
zawieszenie tylne – dwustronny wahacz wleczony z dwoma amortyzatorami teleskopowymi z tłumieniem hydraulicznym
