| Wykonawca albumu studyjnego | ||||
| Richard Wahnfried | ||||
| Wydany |
wrzesień 1984 | |||
|---|---|---|---|---|
| Nagrywany |
1984, Hambühren | |||
| Gatunek | ||||
| Długość |
43:22 | |||
| Wydawnictwo |
Inteam | |||
| Producent | ||||
| Oceny | ||||
| Album po albumie | ||||
| ||||
Megatone (pełny tytuł: Richard Wahnfried Plays Megatone) – trzeci album studyjny Klausa Schulzego, nagrany pod pseudonimem Richard Wahnfried, wydany we wrześniu 1984 roku w Niemczech nakładem własnej wytwórni Inteam. Kilkakrotnie wznawiany.
Pod koniec lat 70. Klaus Schulze rozpoczął realizowanie pobocznego projektu pod pseudonimem Richard Wahnfried, odzwierciedlającym jego zamiłowanie do muzyki kompozytora Richarda Wagnera, a także pozwalającym mu na swobodną współpracę z muzykami innych gatunków. Album Megatone zrealizował zespół składający się z samego Schulzego grającego na instrumentach klawiszowych, a także z Michaela Shrieve’a i Ulliego Schobera na perkusji, Haralda Katzscha na gitarze, Axela-Glenna Muellera na saksofonie oraz Michaela Garvensa i chóru dziewczęcego z Oldau (w utworze „Angry Young Boys”) jako wokalistów. Muzyka albumu jest bardziej rockowa niż solowe utwory Schulzego, zawiera sporo porywających sekwencji syntezatorowo-rockowych, gitar o brzmieniu przypominającym światło lasera oraz przenikliwych, elektronicznych schematów perkusyjnych.
Album został wydany we wrześniu 1984 roku w Niemczech (jako płyta winylowa) nakładem własnej wytwórni Inteam. W wersji CD wydany został w Wielkiej Brytanii w 2000 roku nakładem wytwórni TKO Magnum Music i Thunderbolt.
27 sierpnia 2021 oraz 26 sierpnia 2022 roku album został wydany ponownie (odpowiednio jako CD i LP) nakładem niemieckiej wytwórni MIG (Made In Germany), specjalizującej się we wznowieniach.
LP (1984)Lista i informacje według Discogs. Side 1
Side 2
|
CD (2000)Lista i informacje według Discogs.
|
Redakcja AllMusic oceniła, że „trzy utwory o niemal epickiej długości i ogromnej energii” zasługują na dwie gwiazdki (z pięciu).
Philippe z magazynu Prog Archives również dał albumowi dwie gwiazdki (z pięciu) twierdząc, że „Megatone to album z głębokim ambientem, ale nie tak abstrakcyjny ani medytacyjny, jak wcześniej. Elektroniczne pulsacje i popowe aranżacje sprawiają, że muzyka Schulzego staje się bardziej „mainstreamowa”. Nie jest to wielka niespodzianka. Tylko dla maniaków Schulzego”.
Thoralf Koß z Musikreviews.de ocenił, że Megatone to album „rockowy, dynamiczny, niemal brutalny z gitarą, saksofonem i perkusją – a nawet wokalem, który jest naprawdę dobry. (...) To zabójczy album, który naprawdę uderza i nie tylko zadziwi fanów „typowej” muzyki Schulze, ale też nieco ich zaniepokoi”.
