Album
Historia
Pod koniec lat 70. Klaus Schulze rozpoczął realizowanie pobocznego projektu pod pseudonimem Richard Wahnfried (później Wahnfried), który nawiązywał do jego podziwu dla kompozytora Richarda Wagnera. Nazwa Wahnfried została wcześniej użyta jako tytuł jednego z utworów albumu Timewind. Imię Richard natomiast nawiązywało zarówno do Wagnera jak i syna Schulzego, Richarda. Po zakończeniu współpracy z projektem Go Schulze odczuwał ogromną potrzebę grania z muzykami spoza gatunku elektronicznego. Z tego względu w projekcie Wahnfried typowe dla Schulzego brzmienia syntezatorowe przeplatają się z innymi instrumentami, takimi jak gitara, plemienne instrumenty perkusyjne, na których grali gościnnie znani muzycy rockowi, zapraszani do współpracy przy kolejnych albumach projektu, w tym wokalista Arthur Brown i perkusista Michael Shrieve na Time Actor.
Muzyka
Kluczową rolę na Time Actor odegrał Brown: sześć z siedmiu utworów napisał, improwizował i zaśpiewał (lub recytował) własne teksty, mające za temat czas. Utwory cechuje uproszczona struktura i stosunkowo krótki, jak na standardy Schulzego, czas odtwarzania, co wyróżniało je na tle epickich dokonań muzyka, znanych z jego poprzednich albumów.
Lista utworów
LP
Lista i informacje według Discogs:
Side 1
| 1. |
Time Actor |
8:58 |
|
|
|
| 2. |
Time Factory |
10:39 |
|
|
|
| 3. |
Charming The Wind |
4:48 |
|
|
|
| 4. |
Grandma's Clockwork |
4:08 |
|
|
|
|
|
|
28:33 |
|
|
|
Side 2
| 1. |
Distorted Emission I |
5:29 |
|
|
|
| 2. |
The Silent Sound Of The Ground |
15:02 |
|
|
|
| 3. |
Time Echoes |
8:20 |
|
|
|
|
|
|
28:51 |
|
|
|
|
CD (1990)
Lista i informacje według Discogs:
| 1. |
Time Actor |
8:58 |
|
|
|
| 2. |
Time Factory |
10:39 |
|
|
|
| 3. |
Charming The Wind |
4:49 |
|
|
|
| 4. |
Grandma's Clockwork |
4:08 |
|
|
|
| 5. |
Distorted Emission I |
5:29 |
|
|
|
| 6. |
The Silent Sound Of The Ground |
15:00 |
|
|
|
| 7. |
Time Echoes |
8:20 |
|
|
|
| 8. |
Agamemory |
8:25 |
|
|
|
|
|
|
1:05:48 |
|
|
|
|
Muzycy
- Klaus Schulze – kompozycja (jako Wahnfried), muzyka, nagranie, produkcja, miksowanie, realizacja (urządzenia elektroniczne, syntezatory: Yamaha CS-80, Korg Ps 3300, Moog Modular System, Polymoog, Minimoog, Multimoog, ARP Odyssey, ARP 2600, Ems Synthi A, pianino elektryczne Yamaha Cp 70, klawinet Hohner Pianet, wokoder Korg, melotron), notki na albumie
- Wolfgang Tiepold – wiolonczela
- Vincent Crane – keyboardy
- Arthur Brown – wokal, autor (utwory: A1 do A3, B1 do B3)
- Michael Shrieve – akcesoria rytmiczne
- Harald Katzsch, Uli Schober – wykonawcy utworu „Agamemory” (CD)
- album został nagrany w 1979 roku w studiu Schulzego w Hambühren
- tłoczenie w lakierze – SST (Christa Brüggemann)
- obraz na okładce – Peter Nagel
- design okładki i zdjęcie (wersja CD) – Michael Weisser
Wznowienie (2022)
Po latach nieobecności w sklepach muzycznych album został zremasterowany i wydany ponownie 22 lipca 2022 roku (kilka miesięcy po śmierci Klausa Schulzego 26 kwietnia) nakładem niemieckiej wytwórni MIG (Made In Germany), specjalizującej się we wznowieniach, z oryginalną okładką, z obrazem „Lauter Ballons” autorstwa Petera Nagela.
| 1. |
Time Actor |
9:01 |
|
|
|
| 2. |
Time Factory |
10:41 |
|
|
|
| 3. |
Charming The Wind |
4:49 |
|
|
|
| 4. |
Grandma's Clockwork |
4:09 |
|
|
|
| 5. |
Distorted Emission I |
5:32 |
|
|
|
| 6. |
The Silent Sound Of The Ground |
15:01 |
|
|
|
| 7. |
Time Echoes |
8:25 |
|
|
|
|
|
|
57:38 |
|
|
|
Opinie krytyków
„Jeśli Schulze jest rzeczywiście „ojcem chrzestnym techno”, to jego pierwszy album pod pseudonimem Richard Wahnfried stanowi mocny argument za tym, że równie dobrze można go uznać za prekursora trance’u” – stwierdził Jake Cole ze Slant Magazine.
Jim Brenholts z AllMusic zauważył, że Time Actor to „jedna z jego najlepszych płyt wydanych pod pseudonimem Wahnfried”. Autor podkreśla wkład muzyków gościnnych: Vincenta Crane’a na instrumentach klawiszowych, Michaela Shrieve’a na perkusji i Arthura Browna, którego wokal (z wyraźnym, angielskim akcentem) jest „dodatkowym instrumentem w tym projekcie dźwiękowym”. „Dzięki wyjątkowemu wkładowi Browna ta płyta nie ma sobie równych” – konkluduje autor.
Przeciwną opinię wyraził natomiast Philippe z magazynu Prog Archives (
). Jego zdaniem Time Actor to „zdehumanizowany, zimny, aseptyczny album ambientowy w stylu technoidowym (...). Każda kompozycja jest niemal identyczna, rozwijając podobne fale syntezatora unoszące się w przestronnym otoczeniu (...). Nie zawiera żadnych wariacji, cierpi na brak kreatywności i inwencji, jest bardzo mechaniczny i zdecydowanie jednowymiarowy (...), strasznie konformistyczny, pusty i nieludzki”.
