okaz z Meksyku | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Pb31Cu24Cl62(OH)48 |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
2,5 |
| Łupliwość |
doskonała |
| Pokrój kryształu |
pseudosześcienny, grubotabliczkowy, blaszkowy |
| Przezroczystość |
przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
tetragonalny |
| Gęstość |
4,85 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
niebieska, ciemnoniebieska, niebieskozielona |
| Rysa |
jasnozielona |
| Połysk |
szklisty, perłowy |
| Współczynnik załamania |
2–2,03 (jednoosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,030 |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
3.DB.10 |
Pseudoboleit – bardzo rzadki minerał z gromady halogenków.
Krystalizuje w układzie tetragonalnym. Wykształca kryształy o pokroju pseudosześciennym, blaszkowym lub grubotabliczkowym. Występuje w formie narostów na boleicie. Jest minerałem przeświecającym. Posiada jasnozieloną rysę oraz szklisty bądź perłowy połysk. Jest rozpuszczalny w kwasie azotowym.
Jest minerałem wtórnym powstającym w wyniku reakcji chlorków z pierwotnymi siarczkami w strefie utlenienia złóż ołowiu i miedzi. Występuje również w żużlach hutniczych zanurzonych w wodzie morskiej i poddawanych jej działaniu. Towarzyszą mu najczęściej boleit, cumengeit, fosgenit, paratakamit, penfieldyt, laurionit, gips, bindheimit, malachit, atakamit, anglezyt oraz cerusyt. Spotykany w Austrii, Chile (Antofagasta), we Francji, Niemczech, Grecji (Attyka), Iranie, we Włoszech, Meksyku, Norwegii, Hiszpanii, Anglii i Stanach Zjednoczonych (Arizona).