Pseudomalachit

Właściwości

Bardzo rzadko tworzy pojedyncze kryształy o pokroju krótkosłupkowym, tabliczkowym, igiełkowym lub włoskowym. Występuje w skupieniach włókniste, groniaste, sferolityczne bądź nerkowate, tworzy nacieki i naskorupienia. Odznacza się intensywną, zielonoszmaragdową barwą, jest kruchy, przezroczysty. Nie „burzy” z kwasem solnym (tą reakcją odróżnia się go od malachitu), ale rozpuszcza się w kwasach i stapia się w płomieniu dmuchawki.

Występowanie

Jest minerałem strefy utleniania kruszców miedzi, przede wszystkim chalkopirytu. Najczęściej współwystępuje z takimi minerałami jak: malachit, azuryt, chalkopiryt, kupryt, tenoryt, chryzokola, limonit, chalcedon.

Miejsca występowania:

• Na świecie: jego główne złoża znajdują się w Niemczech - Nadrenii, Rosja - Uralu, w okolicach Chotobofu w Czechach i Lubetovej na Słowacji, Wielka Brytania – Kornwalia, Portugalia – Bogolo, Zambia, Kongo.

• W Polsce: został stwierdzony w Sudetach – Rudawy Janowickie, Góry Kaczawskie i na Dolnym Śląsku.

Zastosowanie

• czasami wykorzystywany jest jako kamień ozdobny,
• do wyrobu drobnej galanterii,
• ceniony^{[przez kogo?]} kamień kolekcjonerski.

Wydobywany jest jedynie ze względu na to, że towarzyszy różnym rudom miedzi.