 | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 lutego 1888 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
3 września 1974 |
| Narodowość | |
| Alma Mater |
Wyższa Szkoła Techniczna w Winterthur |
| Uczelnia |
Politechnika Warszawska, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie |
| Praca | |
| Budynki |
Cmentarz Powstańców Warszawy, Gmach GUS w Warszawie |
| Odznaczenia | |
   | |
Romuald Gutt (ur. 6 lutego 1888 w Warszawie, zm. 3 września 1974 tamże) – polski architekt, przedstawiciel modernizmu, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Politechniki Warszawskiej.
Urodził się w rodzinie Stanisława (1868–ok. 1907), działacza polskiego ruchu robotniczego, i Natalii z Maruszewskich (1865–1919). Miał dwie siostry Jadwigę po mężu Benoit (ur. 1889), matkę aktora Ludwika Benoit i Kamillę oraz brata Eryka Bolesława (1892–1892). Kształcił się w Szwajcarii – na początku XX w. uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w Zurychu i studiował w Szkole Technicznej w Winterthur, gdzie w 1908 r. obronił dyplom.
W 1909 r. wrócił do kraju. Zadebiutował pawilonem polskim na wystawie w Rzymie w 1910 r. Do lat 20. XX wieku pozostawał pod wpływem „stylu dworkowego”. Do głównych prac okresu międzywojennego należą domy jednorodzinne, szkoły, obiekty użyteczności publicznej, a także cmentarze wojenne z okresu I wojny światowej. W tym okresie w jego twórczości przejawia się wpływ stylu modernistycznego. Charakterystyczne dla tamtego okresu jest użycie elementów odsłoniętych cegieł; do licowania budynków chętnie wykorzystywał zwłaszcza szarą cegłę cementową. Uważał, że naczelną zasadą w architekturze jest funkcjonalność i użyteczność.
Przed wybuchem II wojny światowej zajmował się przebudową domu i parku marszałka Józefa Piłsudskiego w Zułowie na Wileńszczyźnie oraz kopcem Piłsudskiego w Krakowie. Nadbudował także drugie piętro pałacu w Nieborowie.
Podczas okupacji niemieckiej pracował w podziemnych pracowniach architektonicznych i urbanistycznych.
Po wojnie uczestniczył w reaktywacji Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, został także pierwszym jego powojennym dziekanem. Wykładał na Politechnice Warszawskiej oraz Wydziale Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1947 r. został członkiem Naczelnej Rady Odbudowy Warszawy.
W 1952 r. został członkiem tytularnym, a w 1971 r. członkiem rzeczywistym PAN.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 6-4-5).
Był mężem Marii Henryki z Kurnatowskich, z którą miał pięcioro dzieci: Marię (1918–1943), Marka (1921–1922), Anielę (ur. 1923), Jana Wacława (1925–1943) oraz Michała Marię Józefa (1928–2004), który był także architektem.
