Romuald Gutt

Romuald Gutt
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

6 lutego 1888
Warszawa

Data i miejsce śmierci

3 września 1974
Warszawa

Narodowość

polska

Alma Mater

Wyższa Szkoła Techniczna w Winterthur

Uczelnia

Politechnika Warszawska, Akademia Sztuk Pięknych w Warszawie

Praca
Budynki

Cmentarz Powstańców Warszawy, Gmach GUS w Warszawie

Odznaczenia
Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej
Odznaka Nagrody Państwowej
Gmach GUS przy al. Niepodległości 208 w Warszawie zaprojektowany przez Romulada Gutta w kształcie trójskrzydłowego wiatraka (fotografia z 1964)
Gmach Warszawskiej Szkoły Pielęgniarstwa przy ul. Koszykowej 78
Willa własna architekta przy ul. J. Hoene-Wrońskiego 5
Grób Romualda Gutta na cmentarzu Powązkowskim

Romuald Gutt (ur. 6 lutego 1888 w Warszawie, zm. 3 września 1974 tamże) – polski architekt, przedstawiciel modernizmu, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i Politechniki Warszawskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Stanisława (1868–ok. 1907), działacza polskiego ruchu robotniczego, i Natalii z Maruszewskich (1865–1919). Miał dwie siostry Jadwigę po mężu Benoit (ur. 1889), matkę aktora Ludwika Benoit i Kamillę oraz brata Eryka Bolesława (1892–1892). Kształcił się w Szwajcarii – na początku XX w. uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w Zurychu i studiował w Szkole Technicznej w Winterthur, gdzie w 1908 r. obronił dyplom.

W 1909 r. wrócił do kraju. Zadebiutował pawilonem polskim na wystawie w Rzymie w 1910 r. Do lat 20. XX wieku pozostawał pod wpływem „stylu dworkowego”. Do głównych prac okresu międzywojennego należą domy jednorodzinne, szkoły, obiekty użyteczności publicznej, a także cmentarze wojenne z okresu I wojny światowej. W tym okresie w jego twórczości przejawia się wpływ stylu modernistycznego. Charakterystyczne dla tamtego okresu jest użycie elementów odsłoniętych cegieł; do licowania budynków chętnie wykorzystywał zwłaszcza szarą cegłę cementową. Uważał, że naczelną zasadą w architekturze jest funkcjonalność i użyteczność.

Przed wybuchem II wojny światowej zajmował się przebudową domu i parku marszałka Józefa Piłsudskiego w Zułowie na Wileńszczyźnie oraz kopcem Piłsudskiego w Krakowie. Nadbudował także drugie piętro pałacu w Nieborowie.

Podczas okupacji niemieckiej pracował w podziemnych pracowniach architektonicznych i urbanistycznych.

Po wojnie uczestniczył w reaktywacji Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, został także pierwszym jego powojennym dziekanem. Wykładał na Politechnice Warszawskiej oraz Wydziale Wnętrz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1947 r. został członkiem Naczelnej Rady Odbudowy Warszawy.

W 1952 r. został członkiem tytularnym, a w 1971 r. członkiem rzeczywistym PAN.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 6-4-5).

Życie prywatne

Był mężem Marii Henryki z Kurnatowskich, z którą miał pięcioro dzieci: Marię (1918–1943), Marka (1921–1922), Anielę (ur. 1923), Jana Wacława (1925–1943) oraz Michała Marię Józefa (1928–2004), który był także architektem.

Ważniejsze prace

Ordery i odznaczenia

Nagrody i wyróżnienia