Widok Wolina w X wieku. Wizerunek umieszczony jest na jednym z bloków mieszkalnych w centrum miasta.Panorama miasta z Wielkiej Mapy Księstwa PomorskiegoLubinusa (1618)Wolin z lotu ptaka (XX w.)Wolin z lotu ptaka (widok z północy w 2021)
1895 – według spisu powszechnego Wolin liczył 4899 mieszkańców
1897 – otwarto linię kolejową Wolin—Międzyzdroje
1898:
odsłonięto pomnik cesarza Wilhelma w Wolinie
rozbudowano kościół św. Mikołaja
XX wiek
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
1900 – według spisu powszechnego Wolin liczył 4697 mieszkańców
1901 – kontynuowano budowę kolei z Międzyzdrojów do Warszowa
1904 – w Wolinie wprowadzono oświetlenie gazowe
XXI wiek
Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.
Toponimia
Nazwa miasta jest taka sama jak nazwa wyspy Wolin, na której jest położone. Pierwotne brzmienie nazwy jest trudne obecnie do odtworzenia. Na ogół nazwę wywodzi się z prasłowiańskiego rdzenia „vel”, „vol” („mokry”, „wilgotny”, „wodny”), mogła więc brzmieć Wołyń (identycznie jak na zabużańskim pograniczu polsko-ruskim). W źródłach występuje pod nazwami: Julin, Volin, Willin, Wolin, Wollyn, Wolyn, Wulin, w sagach nordyckich: Jomsborg, Wynnieborg; u Adama z Bremy: Jumine oraz Jumne. Spotykane są też nazwy Jumneta i Wineta. Wszystkie te nazwy powstały na bazie nazwy pierwotnej, ulegając różnym przekształceniom w pisowni.
Przez krótki okres tuż po II wojnie światowej w języku polskim używano nazwy Wołyń, mającej jeszcze tradycję przedwojenną. W 1946 ustalono urzędowo obecną nazwę miasta Wolin.
Zapisy źródłowe od wczesnego średniowiecza wymieniają:
wiatrak holenderski z 1850 (ul. Jaracza), znajdujący się na zachodnim krańcu Wolina, za cmentarzem. Ma 3 kondygnacje, zbudowany został na rzucie koła,
ratusz w stylu neogotyckim z lat 1880–1881 na miejscu zamku książęcego i późniejszego klasztoru cysterek. Usytuowany jest przy ulicy Zamkowej na północ od Rynku. Obecnie mieści się tu Urząd Miejski.
fragmenty murów obronnych z XIV–XV wieku, które zachowały się na długości ok. 50 metrów. Stoją za ratuszem, w północno-wschodniej części miasta. Mają wysokość 3 metrów i niejednolitą konstrukcję. Zbudowane są z kamienia.
zabytkowe domy – znajdują się przy ul. Wojska Polskiego (nr 2, 4, 6, 8 i 10) oraz przy ul. Zamkowej (nr 4, 5, 16, 18, 19, 20), i pochodzą z XIX wieku. Te pierwsze, w zachodniej pierzei rynku, stoją jednak na miejscu znacznie starszej zabudowy. Widać to choćby po wąskich, szczytowych kamieniczkach, przykrytych naczółkowymi dachami,
dom z początku XX wieku, obecnie budynek poczty (ul. Zamkowa 22),
przykłady dobrze zachowanej zabudowy znaleźć można również na terenie dawnego przedmieścia rybackiego przy ulicach Konopnickiej, Niedamira, Mostowej i Rybackiej. Odmienny typ zabudowy, pochodzącej z przełomu wieków XIX i XX znajduje się w okolicy dworca kolejowego i przy ulicy Gryfitów.
bastion na dawnym Wzgórzu Chyrowym, między ulicami Mostową i Konopnickiej. Bastion ma formę platformy górującej nad terenem. Pochodzi z wieku XVII, a zbudowany został przez Szwedów jako fortyfikacje. Zostały z niego jedynie ceglane resztki.
bastion przy ulicy Ogrodowej. Jest on znacznie mniejszy. Zbudowany przez Szwedów w XVII wieku.
na pagórku Młynówka, na zachód od grodziska, cmentarzysko szkieletowe i ciałopalne z IX–XII w.
na Gołogórze znane jako stanowisko Wzgórze Wisielców, nad Zalewem Szczecińskim, w skrajnie południowej części miasta, na tzw. osada i cmentarzysko kurhanowe ciałopalne z IX–X wieku. Nieopodal wieża widokowa z 2022 o wysokości 32 m.
Srebrne Wzgórze – na wzniesieniu nad Dziwną, pół km na północ od miasta znajdują się ślady grodziska (prawdopodobnie gród strażniczy) z IX–XII wieku, którego mieszkańcy kontrolowali ruch na Dziwnie. Zachowane wały ziemne do 3 m wysokości i fosa.
Kościoły
Po zakończeniu misji chrystianizacyjnej w Wolinie w 1124Otton z Bambergu ufundował dwie świątynie. Przed dalszą podróżą ograniczył się do poświęcenia ich ołtarzy i prezbiteriów, natomiast konsekracji ukończonych budowli dokonał później biskup Wojciech. Jedna z tych świątyń była dedykowana św. Wojciechowi, druga św. Wacławowi. W kościele św. Wojciecha, podpalonym podczas pogańskich obchodów julowych, po śmierci Adalberta złożono ciało pierwszego pomorskiego biskupa. Obie świątynie uległy poważnym zniszczeniom w kolejnych pożarach miasta i ostatecznie nie przetrwały do czasów nowożytnych. Również trzeci kościół, pod wezwaniem św. Michała, zbudowany poza dawnym obszarem miejskim, nie zachował się. Czas jego wzniesienia nie jest znany, wiadomo jednak, że istniał jeszcze w okresie budowy kościołów św. Mikołaja i św. Jerzego w Wolinie.
Kościoły św. Mikołaja i św. Jerzego w Wolinie po raz pierwszy wzmiankowano w dokumencie z 1288, w którym nowo założonemu klasztorowi norbertanek przekazano prawo patronatu nad obiema świątyniami. Kościół św. Michała pojawia się jeszcze w źródłach z 1490, a według panoramy Lubinusa z 1617 Wolin posiadał cztery wieże kościelne, co pozwala przypuszczać, że świątynia ta istniała co najmniej do początków XVII wieku. Kościół św. Mikołaja szczególnie ucierpiał podczas pożaru miasta w 1628. W trakcie odbudowy, na którą znaczne fundusze przekazali naczelny dowódca wojsk cesarskich Johann Tilly i jego oficerowie (według księgi kolekt), wieża kościelna otrzymała obecną formę zwieńczenia. Późniejsze prace restauracyjne przeprowadzano w 1704, 1860 oraz 1898. We wnętrzu świątyni zachowały się liczne płyty nagrobne z lat 1637, 1682, 1687 i 1697. Ambona została ufundowana w 1637 przez żony burmistrza Wolina Jakoba Schultzego i skarbnika miejskiego Szczecina Sachtlebena. Okazały ołtarz główny ufundowali testamentem z 1668 mieszczanin Joachim Wolter i jego żona; inskrypcja na jego odwrociu potwierdza tę fundację.
Przynajmniej na początku XX wieku w kościele przechowywano skrzynię dębową z metalowymi okuciami, polichromowaną, pochodzącą z końca XVIII wieku, kolekcję obrazów olejnych i portretów dawnych duchownych parafii, a także dobrze zachowaną klepsydrę z początków XVIII stulecia.
Gospodarka
Tę sekcję należy dopracować:
co się produkuje w Wolinie, czy jest targowisko miejskie, gdzie skupiony jest handel, ile banków, placówek pocztowych.. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.
W mieście istniały Spółdzielnia Pracy Rękodzieła Ludowego i Artystycznego „Cepelianka”, Wolińska Spółdzielnia Mleczarska (zatrudniała blisko 100 osób), Spółdzielnia Inwalidów „Pokój”, masarnia i elewator zbożowy, przetwórnia „Centrali Rybnej”.
W mieście znajduje się piekarnia, mały młyn, tartak w ZGKiM w Wolinie, stolarnia, Zakłady Spożywcze Gminnej Spółdzielni „Samopomoc Chłopska”. W mieście są trzy sklepy wielkopowierzchniowe: Biedronka, Dino i Netto.
Według danych z 2007 w mieście działało 654 prywatnych podmiotów gospodarczych, z czego 564 stanowiły osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Działalność prowadziło 5 spółdzielni oraz 8 spółek handlowych z udziałem kapitału zagranicznego. W kwietniu 2008 bezrobotnych było 356 mieszkańców miasta.
Publiczna Szkoła Podstawowa w Wolinie rozpoczęła swoją działalność 1 kwietnia 1946. Naukę w przywróconym do stanu użytkowania budynku przez napływających do miasta mieszkańców rozpoczęło 15 uczniów.
Pierwszym kierownikiem szkoły był Antoni Liczmański, a zakończenie pierwszego powojennego roku szkolnego odbyło się 1 lipca 1947. Wraz z nowym rokiem szkolnym zwiększyła się liczba uczniów i nauczycieli. Staraniem rodziców, nauczycieli i władz lokalnych 27 marca 1959 wbudowano kamień węgielny pod budowę sali gimnastycznej, którą oddano do użytku w 1964.
Podczas obchodów 1000-lecia przyłączenia Wolina do Polski 21 września 1967 szkoła otrzymała od społeczności wolińskiej sztandar. W tym też toku szkoła otrzymała imię Bolesława Krzywoustego. W 1971 – w 25-lecie istnienia – szkoła otrzymała Honorową Odznakę „Gryfa”, a w maju 1974 Medal Komisji Edukacji Narodowej za zasługi dla nauczycieli i uczniów. Od początku istnienia szkoły, funkcjonowała też podstawowa szkoła wieczorowa dla dorosłych oraz kursy eksternistyczne dla pracujących, a także filia liceum ogólnokształcącego.
14 maja 1996, w 50. rocznicę istnienia wolińskiej podstawówki, wmurowany został kamień węgielny pod rozbudowę szkoły. Nowe skrzydło – pierwotnie przeznaczone dla klas I–III – oddane zostało 11 marca 1998. Nowe skrzydło po reformie edukacyjnej zostało w całości przeznaczone na szkołę podstawową, a pozostała część została przeznaczona na gimnazjum. W szkolnym 2003/2004 szkoła otrzymała certyfikat Szkoły z Klasą. W 2008 oddano do użytku nową salę gimnastyczną.
Gimnazjum
Publiczne gimnazjum w Wolinie rozpoczęło działalność 1 września 1999 w wyniku reformy oświaty. 31 sierpnia 2019 zostało zlikwidowane w związku z kolejną reformą oświaty. Budynek został przekazany Publicznej Szkole Podstawowej im. Bolesława Krzywoustego w Wolinie. Gimnazjum miało swoją siedzibę przy ulicy Spokojnej 1 w przedwojennym budynku. Znajdowało się w nim 15 sal lekcyjnych, pracownia informatyczna, sala gimnastyczna, aula, biblioteka, świetlica oraz gabinet pedagoga, pielęgniarki i stołówka. Ostatnim dyrektorem była mgr Joanna Wojtczak, a wicedyrektorem mgr Edyta Racka.
Do szkoły uczęszczali uczniowie – absolwenci szkół podstawowych gminy Wolin: Publicznej Szkoły Podstawowej w Wolinie, Dargobądzu, Troszynie, Koniewie oraz Społecznej Szkoły Podstawowej w Ładzinie.
Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych
W Wolinie są dwie szkoły ponadgimnazjalne. Jedną z nich jest Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych, w skład którego wchodzi:
Uczniowie wolińskich szkół prowadzą współpracę z ich niemieckimi rówieśnikami z Torgelow (Niemcy). Wspólną platformę zainteresowań znaleziono w tradycji wikingów. W Torgelow działa Towarzystwo Ukranenland, a Ukranen, to niemiecka nazwa plemienia Wkrzan zamieszkującego tamte ziemie.
Kultura
AmfiteatrPercival Schuttenbach w połączonym składzie z wolińskim zespołem Gędźba jako „Perciba”
Biblioteka Publiczna organizuje wydarzenia literackie, kulturalne i historyczne.
Muzeum Regionalne im. Andrzeja Kaubego w Wolinie posiada zbiory archeologiczne, etnograficzne, artystyczno-historyczne i numizmatyczne, a także obszerne archiwum fotograficzne, fonotekę i bibliotekę. Od 2024 w placówce eksponowana jest wystawa stała „Wolin – więcej niż legenda” (w językach polskim i angielskim).
Kolegiata św. Mikołaja, w której odbywają się koncerty chórów zarówno polskich, jak i zagranicznych.
Sport
Zawodnicy Vinety podczas meczu
Tę sekcję należy dopracować:
dodać ścieżki rowerowe i szlaki rowerowe (jeśli są). Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.
Przez Wolin przebiega droga ekspresowa S3. Stanowi ona część międzynarodowej trasy europejskiej E65 z Malmö w Szwecji na południe Europy. Najbliższe lotnisko to port lotniczy Szczecin-Goleniów, znajdujący się 44 km od miasta.
W Wolinie znajduje się port morski. W Porcie Wolin dokonywane są przeładunki głównie zboża oraz okresowo elementów budowlanych i innych. Pełni także funkcję portu rybackiego. Cieśniną Dziwną przechodzi morski tor wodny, łączący Zalew Kamieński z Zalewem Szczecińskim. Maksymalna długość statków mogących zawijać do portu wynosi 90 m, a maksymalna szerokość 10 m. Ruch statków w mieście przez cieśninę Dziwnę związany jest z czterema mostami łączącymi jej brzegi.
Gospodarka komunalna
W mieście działa oczyszczalnia ścieków. W Wolinie znajduje się ujęcie wody o wydajności 219 000 m³/rok, z którego oprócz miasta korzysta Mokrzyca Mała i Mokrzyca Wielka.
Wolin korzysta z sieci napowietrznej 15 kV zasilającej lokalne stacje transformatorowe 15/0,4 kV. W mieście funkcjonuje sieć kablowa (centrum miasta) i na obrzeżach sieć napowietrzna. Większość stacji transformatorowych zasilanych z sieci kablowej pracuje w układzie pierścieniowym, mając możliwość dwustronnego zasilania. Operatorem elektroenergetycznym jest Enea.
Administracja
Ta sekcja od 2015-09 wymaga zweryfikowania podanych informacji:brak źródeł przy latach urzędowania burmistrzów.
Należy podać wiarygodne źródła w formie przypisów bibliograficznych. Część lub nawet wszystkie informacje w sekcji mogą być nieprawdziwe. Jako pozbawione źródeł mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Sprawdź w źródłach:Google Books•Google Scholar•BazHum•BazTech•RCIN• Internet Archive (texts / inlibrary) Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się w dyskusji tej sekcji. Po wyeliminowaniu niedoskonałości należy usunąć szablon {{Dopracować}} z tej sekcji.
↑Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski obejmujący dokumenta tak już drukowane, jak dotąd nie ogłoszone, sięgające do roku 1400, t. 4, Poznań 1881 – Mapa Wielkopolski, autor Dr. T. Szulc.
12Rys historyczny. W:DanutaJeżowska,KrzysztofPróchniewicz:Wolin – miasto i gmina.zdjęcia Bogdan Jakuczun.Wołczkowo:Oficyna In Plus,1996,s.7–9. ISBN83-906309-0-7.
↑Mapa Polski 1:1000 000 Wojskowy Instytut Geograficzny Sztabu Generalnego W.P., Warszawa 1945 .
↑Koleje Pomorza Przyodrzańskiego 1:1000 000 Dyr. Okręg. Kolei Państw. w Szczecinie, 1946 .
↑Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 7 maja 1946 r. (M.P. z1946r. Nr44,poz.85 (ISAP), s. 2).
↑Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków, nr rej. 68 z 29.10.1955.
↑Turystyczne szlaki gminy Wolin. W:DanutaJeżowska,KrzysztofPróchniewicz:Wolin – miasto i gmina.zdjęcia Gogdan Jakuczun.Wołczkowo:Oficyna In Plus na zlecenie Urzędu Miasta i Gminy Wolin,1996,s.43. ISBN83-906309-0-7.
↑RadosławR.DrożdżewskiRadosławR., Otwarto 55. Orlika w województwie [online], mm.swinoujscie.pl, 27 września 2009 [dostęp 2023-06-10](pol.).
↑6.1.5 Zaopatrzenie w wodę. W:KrzysztofDąbrowski:Program Ochrony Środowiska Okres dla gminy Wolin (2005-2008).Związek Gmin Wyspy Wolin.Międzyzdroje:BIP UM w Wolinie,wrzesień 2005,s.44.(pol.).
↑11.3 Pozostałe problemy analizowane w mniejszym stopniu szczegółowości. W:KrzysztofDąbrowski:Program Ochrony Środowiska Okres dla gminy Wolin (2005-2008).Związek Gmin Wyspy Wolin.Międzyzdroje:BIP UM w Wolinie,wrzesień 2005,s.106.(pol.).
Cnotliwy E., Umocnienia obronne wczesnośredniowiecznego Wolina, [w:] (red.) B. Stanisławski, W. Filipowiak, Wolin wczesnośredniowieczny, cz. 2, Warszawa 2014.
Danuta Jeżowska, Krzysztof Próchniewicz, Wolin – miasto i gmina, Wyd. Oficyna In Plus, Łódź, 1996, ISBN83-906309-0-7.
WładysławFilipowiak:Wolin – największe miasto Słowiańszczyzny Zachodniej. W:pod redakcją Gerarda Labudy:Szkice z dziejów Pomorza.redaktorzy: L. Baumgarten i M. Cywińska, redaktor techniczny: Stanisław Szczerek, korektor: M. Filipowska.Warszawa:Książka i Wiedza,grudzień 1958.
Ważniejsze ośrodki wczesnośredniowiecznej Polski. W:AleksanderGardawski,JerzyGąssowski:Polska starożytna i średniowieczna.redaktor naczelny Lech Leciejewicz.Cz.Aneks.Warszawa:Państwowe Wydanie Wydawnictw Szkolnych,1961.
Kiersnowski R., Kamień i Wolin, Przegląd Zachodni, R. 7, 1951, z. 9–10, s. 178–225.
Wolinianie – plemię pomorskie czy wieleckie?, [w:] (red.) G. Labuda, S. Tabaczyński, Studia nad etnogenezą Słowian i kultury Europy wczesnośredniowiecznej, t. II, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk–Łódź 1988, s. 65–76.