| Melloina | |||
| Brignoli, 1985 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina |
wędrowczynkowate | ||
| Rodzaj |
wędrowczynka | ||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
Melloa gracilis Schenkel, 1953 | |||
| Synonimy | |||
| |||
Wędrowczynka (Melloina) – rodzaj pająków z infrarzędu ptaszników, jedyny z monotypowej rodziny wędrowczynkowatych (Glabropelmatidae). Obejmuje pięć opisanych gatunków. Zamieszkują południe Ameryki Centralnej i północny zachód Ameryki Południowej.
Pająki te mają karapaks o wzgórku ocznym w przeciętnym stopniu wyniesionym, niższym niż u Paratropididae. Spód prosomy cechuje się przednimi płatami szczękowymi wyraźnymi, ale nie wystającymi silnie, dłuższymi niż u ptasznikowatych, ale krótszymi niż u Paratropididae. Wszystkie odnóża, a u samic także nogogłaszczki wyposażone są w przypazurkowe kępki cienkich włosków. Wszystkie nadstopia i stopy pozbawione są skopuli. Jest to jedyny rodzaj w całym infrarzędzie, który ma przypazurkowe kępki włosków przy jednoczesnym całkowitym braku skopuli. U samców obecne są natomiast na dwóch pierwszych parach odnóży pseudoskopule. Stopy wyposażone są w kolce. Podobnie jak u ptasznikowatych na wszystkich odnóżach występują trichobotria maczugowate.
Pająki te zasiedlają wiecznie zielone lasy, gdzie kopią nory, zwłaszcza w podłożu błotnistym, a także jaskinie.
Rodzaj neotropikalny, znany z Panamy, Kolumbii i Wenezueli.
Takson ten wprowadzony został po raz pierwszy w 1953 roku przez Ehrenfrieda Schenkela na łamach „Verhandlungen der Naturforschenden Gesellschaft in Basel” pod nazwą Melloa. Gatunkiem typowym wyznaczona została M. gracilis, opisana w tej samej publikacji. Nazwa rodzajowa pochodzi od łacińskiego mello, oznaczającego „włóczęgę”.
Melloa okazała się jednak młodszym homonimem nazwy użytej dla rodzaju kosarzy. W związku z tym w 1985 roku Paolo Marcello Brignoli na łamach „Bulletin of the British Arachnological Society” wprowadził dla omawianego taksonu nową nazwę Melloina. Niezależnie od niego, jeszcze w tym samym roku, acz później, nową nazwę, Glabropelma, wprowadził dlań Robert Raven na łamach „Bulletin of the American Museum of Natural History”. Glabropelma stała się więc obiektywnym młodszym synonimem Melloina, a stosownej synonimizacji dokonał w 1989 roku Norman I. Platnick.
Omawiany rodzaj początkowo sklasyfikowany został w rodzinie ptasznikowatych. W 1985 roku Raven przeniósł go do rodziny Paratropididae, wyróżniając dla niego podrodzinę Glabropelmatinae. W 2020 roku Andre Mori i Rogerio Bertani przenieśli go z powrotem do ptasznikowatych na podstawie wyników morfologicznej analizy kladystycznej, w których to zajął on pozycję siostrzaną dla rodzaju całoprzędka (Holothele), acz ze słabym wsparciem statystycznym. Przeniesienie to skrytykowali w 2022 roku Victoria E. Goloboff-Szumik i Duniesky Ríos-Tamayo po reanalizie macierzy danych z pracy Moriego i Bertaniego. W 2025 roku Carlos Perafán, Laura Montes de Oca i Fernando Pérez-Miles na łamach „Journal of Natural History” wyróżnili dla Melloina nową, monotypową rodzinę Melloinidae; jako pierwsi przeprowadzili obejmującą ten rodzaj analizę filogenetyczną uwzględniającą dane molekularne. Jako że takson rangi rodzinowej od omawianego rodzaju pierwszy utworzył Raven w 1985 roku, nazwa rodziny skorygowana została w 2026 roku przez Perafána, Montes de Ocę i Péreza-Milesa na Glabropelmatidae.
Do rodzaju zalicza się pięć opisanych gatunków:
Według wyników morfologiczno-molekularnej analizy filogenetycznej opublikowanych w 2025 roku przez Perafána, Montes de Ocę i Péreza-Milesa wędrowczynkowate zajmują pozycję siostrzaną względem ptasznikowatych, tworząc z nimi klad siostrzany dla Barychelidae.
