Historia
Pomysłodawcą konkursu jest dziennikarz i producent telewizyjny Józef Węgrzyn.
Po raz pierwszy Wiktory wręczono 23 grudnia 1985 roku. Na swoich ulubieńców z małego ekranu głosowali widzowie Kuriera Warszawskiego i czytelnicy „Życia Warszawy”. W 1992 roku powołano do życia, na wzór Hollywood, Akademię Telewizyjną składającą się z dotychczasowych laureatów poprzednich edycji.
W 2005, na dwudziestolecie Wiktorów, nazwę Akademii Telewizyjnej zamieniono na Akademię Wiktorów.
Statuetka Wiktora przyznawana jest w dziesięciu kategoriach, przy czym laureatów dziewięciu z nich typuje gremium złożone z dotychczasowych zdobywców tego wyróżnienia, dziesiątego zaś przyznaje publiczność, głosując na wybraną osobę za pomocą SMS-ów. Jest to nagroda prestiżowa dzięki wybitnym laureatom.
Wiktory nie byłyby czymś niezwykłym, gdyby nie Oni, wybitne osobowości.
Do tej pory statuetki Wiktora i SuperWiktora otrzymali m.in.: Jan Paweł II, kardynał Stanisław Dziwisz, Lech Wałęsa, Aleksander Kwaśniewski, Jan Nowak-Jeziorański, Jan Wejchert, Andrzej Wajda. Absolutnym rekordzistą jest Tomasz Lis, który na swoim koncie ma dziewięć statuetek Wiktora.
Statuetka
„Wiktor” jest niewielką statuetką z brązu, zaprojektowaną i wykonaną przez rzeźbiarza Andrzeja Renesa. Waży podobnie jak Oskar ok. 3,9 kg i ma ok. 35 cm wysokości. Jest unikatowa – nie ma dwóch takich samych Wiktorów, gdyż nie jest ona produkowana seryjnie. Na każdej znajduje się sygnatura Renes.
Wiktory można otrzymywać wielokrotnie, a specjalny, pozaregulaminowy pozłacany „Superwiktor” (przyznawany za całokształt twórczości) tylko raz.
