Hualca Hualca

Hualca Hualca
Gualcagualca
Yükseklik6.025 m (19.767 ft)
Koordinatlar15°43′13″G 71°51′38″B / 15.72028°G 71.86056°B / -15.72028; -71.86056
ÜlkePeru
SıradağAnd Dağları
Jeoloji
Dağ türüStratovolkan
Peru üzerinde Hualca Hualca
Hualca Hualca
Hualca Hualca
Hualca Hualca - Peru içindeki konumu

Hualca Hualca, Peru'nun güneyindeki And Dağları'nda bulunan, 6.025 metre yüksekliğinde sönmüş bir yanardağdır. Arequipa'nın yaklaşık 70 kilometre kuzeybatısında, Ampato ve Sabancaya ile aynı volkan zincirinde yer alır. Cabanaconde ve Pinchollo halkı için önemli bir su kaynağı ve kutsal dağdır.

Kuzey yamacındaki geniş amfitiyatro biçimli çöküntü, Pleistosen'deki büyük bir heyelanla oluşmuştur. Çökmeden sonra gelişen volkanizma, yeni zirve ve lav domları meydana getirmiştir. Daha sonra buzullar dağın yüzeyini aşındırmış ve çok sayıda moren bırakmıştır. Kuzeyde kaplıcalar ve gayzerler bulunur. Komşu Sabancaya'nın magma odaları da Hualca Hualca'nın altında yer alır.

Coğrafya ve jeomorfoloji

Yanardağ, Caylloma ilinde, Colca Vadisi'nin güneyinde yer alır. Kuzey eteğinde Cabanaconde ve Pinchollo bulunur. Çevredeki diğer yerleşimler Madrigal, Lari, Maca, Achoma ve Ichupampa'dır. Dağdan gelen su, kanal ve barajlarla toplanarak Cabanaconde çevresindeki tarlalara taşınır. Pinchollo'dan kuzey yamaç üzerinden birkaç günlük tırmanış yapılabilir.

Yaklaşık 14 kilometre genişliğindeki düzensiz yarım daire biçimli sırt, 1.600 metre derinlikte bir amfitiyatroyu çevreler. Uçurumlar 700-1.000 metre yüksekliğe ulaşır. Ana zirve, sırtın güneydoğusundadır. Çöküntü yaklaşık 3.500 metre yükseklikte Colca Vadisi'ne açılır. Heyelanın yapıdan uzaklaştırdığı hacim yaklaşık 1,3 kilometreküptür.

Çöküntü içinde 5.310 metrelik Nevado de Puye, 5.190 metrelik Cerro Ahuashune ve kuzeyde Mirador Cruz del Cóndor seyir noktasını taşıyan volkanik yapı bulunur. Huayuray ve Hualca-Hualca vadileri çöküntüden kuzeye uzanır ve sulama suyu sağlar. Batı eteğinde Mucurca Gölü yer alır.

Jeoloji

Hualca Hualca, And Dağları Orta Volkanik Bölgesi'ndedir. Bölgenin volkanizması, Nazca levhasının Güney Amerika levhasının altına kuzeydoğu yönünde dalmasıyla oluşur. Hualca Hualca, Sabancaya ve Ampato birlikte yaklaşık 630 kilometrekarelik Ampato volkanik kompleksini oluşturur. Hualca Hualca, kompleksin en eski yanardağıdır.

Temelde Paleozoyik sokulum kayaçları, Yura grubunun tortulları, Oligosen-Miyosen volkanitleri, Barroso grubunun Pliyosen ignimbritleri ve Kuvaterner birikintileri bulunur. Volkanik yapı, yer yer bir kilometreden kalın istifler oluşturan lav akıntılarından meydana gelmiştir. Kuzey kesimi çeşitli etkin fay sistemleriyle kesilir. Sığ depremler, volkanik ve tektonik süreçlerle ilişkilendirilir.

Kayaçlar andezit-trakiandezitten dasit-trakidasite uzanan, potasyum bakımından zengin kalk-alkalen bir seri oluşturur. Amfibol, biyotit, plajiyoklaz ve piroksen fenokristalleri içerir. Magmaların dalma-batma sırasında değişime uğrayan manto malzemesinin erimesinden türediği ve yüzeye ulaşmadan önce fraksiyonel kristallenme geçirdiği düşünülür.

İklim ve canlılar

4.500 metrenin üzerindeki yıllık sıcaklıklar yaklaşık 1-6 °C arasındadır. Yıllık yağış 800-1.000 milimetreye ulaşır ve alçak kesimlere doğru azalır. Aralık-mart yağışlı dönemdir. Amazon havzasından gelen nem, Güney Amerika yaz musonuyla bölgeye taşınır. Nisan-kasım arasında kurak dönem yaşanır. El Niño olayları sıcaklığın artması ve yağışın azalmasıyla ilişkilidir.

4.500 metrenin altında Festuca ve Stipa türlerinin baskın olduğu otsu bitki örtüsü, kaktüsler ve öncü bitkiler bulunur. Daha yüksekte Azorella compacta gibi yastık biçimli bitkiler gelişir. Yaklaşık 5.000 metreden sonra liken ve yosunlar dışında bitki örtüsü büyük ölçüde kaybolur. Güney vadilerindeki su birikim alanlarında bofedal sulak alanları oluşur. 3.800-4.500 metre arasında alpaka, sığır, lama ve koyun otlatılır. Bölgenin kuşları arasında And kondoru bulunur.

Buzullaşma

Eski buzullaşmaların morenleri yaklaşık 3.650 metreye kadar iner. Doğu yamaçta ve Huayuray Vadisi'nde belirgin morenler vardır. Bazıları 7 kilometre uzunluğa ve 120 metre yüksekliğe ulaşır. Son Buzul Maksimumu sırasında Ampato kompleksinin buz örtüsü yaklaşık 347 kilometrekareyi kaplamıştır.

Kozmojenik izotop ölçümleri, Hualca Hualca'daki buzul ilerlemeleri için yaklaşık 17.000-16.000 ve 12.000 yıllık yaşlar vermiştir. Son büyük geri çekilme Holosen'in başında gerçekleşmiştir. Huayuray Vadisi'ndeki iki ilerleme, Küçük Buz Çağı'na bağlanır.

Zirve çevresinde buzullar ve ikincil zirvelerde kalıcı kar bulunur. Buzul yarıkları ve seraklar görülür. Buzullar hızla küçülmektedir. Huayuray Buzulu, 1955-2000 arasında yüzeyinin yarısını, 2000-2008 arasında ise kalan yüzeyinin yaklaşık yarısını kaybetmiştir. Bu gerileme, bölgenin su kaynaklarını tehdit eder.

Püskürme geçmişi

Hualca Hualca, Pliyosen ve Pleistosen'de etkin olmuştur. Ana yapıyı oluşturan ilk lavların yaşları 1,07 ± 0,3 milyon yıl ile 610.000 ± 10.000 yıl arasındadır. Hidrotermal değişim ve volkanik etkinlik, dağı büyük çökmeye hazırlamıştır. Çökme bir patlamayla ilişkili değildir ve depremle tetiklenmiş olabilir. Ardından zirve yeniden gelişmiş, kuzeydoğuya lav akmış, ancak çöküntü tamamen dolmamıştır.

Yaklaşık 550.000 yıl önce etkinlik çöküntü içine kaymış, Nevado de Puye, Cerro Ahuashune ve Mirador Cruz del Cóndor yapıları oluşmuştur. Son 600.000 yıl içinde daha küçük ikinci bir çökme gerçekleşmiştir. Birikinti Colca Nehri'ni tıkayarak Chivay'a kadar uzanan geçici bir göl meydana getirmiştir. Göl, seti aşarak boşalmıştır. Volkanik etkinliğin kar alanlarını etkilemesiyle oluşan laharlar da Colca Vadisi'ne inmiştir.

Elde edilen en genç yaş yaklaşık 164.000 yıldır. Yanardağ sönmüş olarak değerlendirilir, ancak zirvenin güneybatısında Holosen yaşlı olabilecek küçük lav merkezleri bulunabileceği belirtilmiştir.

Jeotermal etkinlik ve Sabancaya

Zirvenin birkaç kilometre kuzeyindeki Pinchollo gayzeri başlıca jeotermal oluşumlardandır. Başlangıçta üç olan gayzerden biri 2001 depreminde gömülmüş, biri sıcak su kaynağına dönüşmüştür. Puye Puye gibi alanlarda sıcak su ve çamur havuzları bulunur. Kompleksin altında yaygın bir hidrotermal sistem vardır.

Sabancaya'nın magma odaları, Hualca Hualca'nın yaklaşık 13 kilometre altında yer alır. Magma hareketleri, Hualca Hualca'da dönemsel yüzey yükselmelerine neden olmuştur. 1992-1996 arasında yılda yaklaşık 2 santimetrelik yükselmeyi 1999'a kadar süren alçalma izlemiştir. 2012-2019 yükselmesi kuzeyde çok sayıda depremi tetiklemiştir. 2014-2020 döneminde yükselme hızı yılda yaklaşık 4,5 santimetre olarak ölçülmüştür.

Sabancaya'nın kül yağışları Hualca Hualca'yı da etkiler. Kar ve buzun erimesiyle oluşabilecek laharlar, tarım alanları ve altyapı için tehlike oluşturur. Risk altındaki yapılar arasında bölge için önemli olan Majes-Siguas kanalı da vardır.

Kültürel ve dinî önem

Hualca Hualca, İnka döneminde apu adı verilen bir dağ tanrısı olarak kabul edilmiştir. Sabancaya patlamalarında, bölgedeki dağ tanrılarını yatıştırmak için kurbanlar sunulmuştur. Yaklaşık 5.800 metre yükseklikte adak kalıntıları bulunmuştur. Dağa saygı, İspanyol fethinden sonra da sürmüştür.

Cabanaconde halkı dağı anne olarak görür ve suyunu anne sütüne benzetir. Kadınların beyaz şapkaları, dağın kar örtüsünü simgeler. Yerel kuruluş anlatısında insanların dağın içinden çıktığı söylenir. Cabanaconde ve Pinchollo halkının su törenleri, dağdan gelen suyun düzenli akmasını sağlamayı amaçlar. Majes kanalının kullanılmaya başlanmasından sonra bu törenler azalmış, ancak bütünüyle ortadan kalkmamıştır.

Galeri

Kaynakça

  1. ↑ Velasco 2025, s. 3.
  2. ↑ Zavala et al. 2015, s. 57.
  3. 1 2 3 4 Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 2.
  4. 1 2 3 Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 4.
  5. ↑ Gelles 2000, s. 50.
  6. ↑ Biggar 2020, s. 182.
  7. ↑ AAJ 1998.
  8. 1 2 3 4 5 Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 6.
  9. 1 2 Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 12.
  10. 1 2 3 Alcalá-Reygosa, Palacios & Zamorano Orozco 2016, s. 1163.
  11. 1 2 Zavala Carrión et al. 2012, s. 10.
  12. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, ss. 4,6.
  13. ↑ Alcalá-Reygosa, Palacios & Vázquez-Selem 2017, s. 152.
  14. ↑ Rivera Porras, Aguilar Contreras & Manrique Llerena 2017, s. 10.
  15. ↑ Gelles 2000, s. 13.
  16. ↑ Soncco Calsina, Manrique Llerena & Lazarte Zerpa 2018, s. 3.
  17. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 3.
  18. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 7.
  19. ↑ Zavala Carrión et al. 2012, s. 19.
  20. ↑ Tyc et al. 2022, s. 16.
  21. ↑ Cruz et al. 2024, s. 20.
  22. ↑ Cruz et al. 2024, s. 86.
  23. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 9.
  24. ↑ Rivera et al. 2015, s. 42.
  25. ↑ Tyc et al. 2022, s. 4.
  26. ↑ Tyc et al. 2022, ss. 4,5.
  27. 1 2 Alcalá-Reygosa, Palacios & Vázquez-Selem 2017, s. 151.
  28. ↑ Alcalá-Reygosa 2017, s. 654.
  29. ↑ Alcalá et al. 2011, s. 122.
  30. 1 2 Gałaś, Panajew & Cuber 2014, s. 67.
  31. ↑ Alcalá et al. 2011, s. 125.
  32. 1 2 Alcalá-Reygosa, Palacios & Vázquez-Selem 2017, s. 154.
  33. ↑ Soncco Calsina, Manrique Llerena & Lazarte Zerpa 2018, s. 7.
  34. ↑ Gelles 1996, s. 92.
  35. ↑ Alcalá-Reygosa, Palacios & Vázquez-Selem 2017, s. 155.
  36. ↑ Soncco Calsina, Manrique Llerena & Lazarte Zerpa 2018, s. 5.
  37. ↑ Alcalá-Reygosa 2017, s. 662.
  38. ↑ Alcalá-Reygosa, Palacios & Vázquez-Selem 2017, s. 158.
  39. ↑ Alcalá et al. 2011, s. 126.
  40. ↑ AAJ 1980.
  41. ↑ Alcalá et al. 2011, s. 127.
  42. 1 2 Stensrud 2016, s. 76.
  43. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 10.
  44. 1 2 3 Alcalá-Reygosa et al. 2024, s. 11.
  45. ↑ Alcalá-Reygosa et al. 2024, ss. 6,10.
  46. ↑ Alcalá et al. 2005, s. 26.
  47. ↑ Ciesielczuk et al. 2013, s. 188.
  48. ↑ Torres et al. 2024, s. 10.
  49. ↑ Torres et al. 2024, s. 32.
  50. ↑ Torres et al. 2024, s. 33.
  51. 1 2 Cruz et al. 2024, s. 21.
  52. ↑ Cruz et al. 2024, s. 12.
  53. ↑ Pritchard & Simons 2004, s. 35.
  54. ↑ Cruz et al. 2024, s. 89.
  55. ↑ Soncco Calsina, Manrique Llerena & Lazarte Zerpa 2018, ss. 18–20.
  56. ↑ Rivera et al. 2015, s. 72.
  57. ↑ Observatorio Vulcanológico del INGEMMET 2017, s. 28.
  58. ↑ Cacya, Huayhua & Meza 2018, ss. 227,228.
  59. ↑ Chávez & Antonio 2001.
  60. ↑ Reinhard 1985, s. 308.
  61. ↑ Cook & Cook 2007, s. 11.
  62. ↑ Gelles 2000, s. 21.
  63. ↑ Gelles 1995, s. 718.
  64. ↑ Ceruti 2013, s. 346.
  65. ↑ Shippee 1932, s. 575.
  66. ↑ Reinhard 1985, s. 309.
  67. ↑ Boelens & Gelles 2005, s. 321.
  68. ↑ Gelles 1996, s. 97.
  69. ↑ Paerregaard 2023, s. 93.

Kullanılan eserler