| Tip | Posa brendisi |
|---|---|
| Menşe | İspanya |
| Alkol derecesi | % 40 ABV |
Orujo, kuzey İspanya'dan bir posa brendisidir (üzümün preslenmesinden sonra kalan katı kalıntı olan cibrenin damıtılmasıyla elde edilen bir içki). %50'nin üzerinde alkol içeriğine sahip şeffaf bir içkidir (100 proof (ABD), 87.6 proof (Britanya)).
Kuzey İspanya'da, özellikle Galiçya'da, ama aynı zamanda Asturias, Kastilya ve Leon ve Kantabria'da (özellikle Liébana vadisinde) popülerdir. Ayrıca augardente veya aguardiente ("ateş suyu") ve caña olarak da adlandırılır. Orujo, kendileri için şarap yaptıktan sonra posayı küçük bir imbikte damıtan bazı aileler için bir zanaatkarlık işi haline gelmiştir. Son yirmi yılda, bazı menşe adları (İspanyolcada DO) dahil olmak üzere birçok yüksek kaliteli damıtılmış içki ortaya çıkmıştır. Bunlar kaliteli üzümlerden elde edilir ve en yüksek standartlara göre üretilir ve günümüzde yalnızca küçük köylerde bulunan geleneksel ev yapımı içkinin yerini almaktadır.
Orujo kelimesi "aguardiente de orujo" (posa içkisi) ifadesinden gelmektedir.

Orujo'nun temel bileşeni şarap üretiminin tortusudur. Üzümler ezildikten sonra, orujos veya üzüm tortusu aynı adı taşıyan içkiyi üretmek için kullanılabilir. Üzüm kabukları, çekirdekleri ve sapları kapalı fıçılarda fermente edilir ve ardından damıtılır. Alambiques, alquitaras veya potas adı verilen imbikler, geleneksel olarak açık ateşte ısıtılan büyük bakır kazanlardır ve bir poteiro (orujo damıtıcısı) birasını izler. Alambiques'teki damıtma işlemi altı saat veya daha fazla sürer. Galiçyalılar tarafından yüzyıllardır kullanılan bakır imbiklerin İber yarımadasına Araplar tarafından getirildiği düşünülmektedir; ancak aslında hiçbir zaman Araplar gelmemiştir.
Damıtma yoluyla üretilen orujo renksiz bir içkidir, orujo envejecido veya "eskimiş orujo" ise kehribar rengindedir. Eskitilmiş çeşidi aynı şekilde fermente edilir ve damıtılır, ancak daha sonra en az iki yıl olgunlaşması için meşe fıçılara dökülür.

Orujo, Portekiz ve İspanya'nın kuzeyinde yapılır. Liébana, Cantabria bölgesindeki manastırlar, Orta Çağ'dan beri orujo damıtmaktadır. Her Kasım ayında Potes kasabası, tadımlar ve katılımcıların kendi imbikleriyle halka açık bir şekilde orujo damıttıkları ve jürilerin en lezzetli partiye ödül verdiği bir yarışma içeren "Fiesta del Orujo" yu kutlar. Galiçyalılar 16. yüzyıldan beri çiftliklerinde orujo yapmaktadır ve içkileriyle büyük gurur duymaktadır, her aile kendi gizli tarifini dikkatlice korumaktadır. Ancak, 1989'da kurulan Denominación Específica Orujo de Galicia, bünyesinde şu anda 20'den fazla ticari orujo üreticisi bulunmaktadır.
İspanya'da geçerli olan 110/2008 sayılı posa brendisi yönetmeliği aşağıdaki gibidir:

Orujo'dan, Galiçyalılar geleneksel olarak "queimada" (=yanmış) adı verilen bir içecek yaparlar; bu içecekte limon kabuğu parçaları, şeker ve çekilmiş kahve, varsa bir kil tencereye veya içi boş bir balkabağına konur. Daha sonra orujo üstüne dökülür ve tencere ateşe verilir ve alev maviye dönene kadar yanması sağlanır.
Cantabria Dağları'nın Cantabria, León ve Asturias dağ bölgelerinde, üç ana türetilmiş versiyon bilinmektedir: orijinal, orujo de hierbas (veya té de los puertos, "dağ geçitlerinin çayı"), orujo de cafe (cafe de los puertos) ve crema de orujo ("orujo kreması"), daha az bilinen diğerleri arasındadır.

Orujo'ya benzeyen diğer posa brendileri, farklı isimler ve özelliklere sahip olmasına rağmen, Fransa (marc), İtalya (grappa), Almanya (tresterschnaps), Portekiz (bagaceira), Macaristan (törkölypálinka), Romanya (rachiul de tescovina) gibi diğer ülkelerde de bulunurken, Bulgaristan, Sırbistan, Karadağ, Hırvatistan, Yunanistan ve Kıbrıs'ta rakı'nın yerel çeşididir. Galiçya'da bazen augardente olarak ve İspanya'nın geri kalanında aguardiente olarak da anılır.
"Orujo" (Galiçyaca'da bagazo) terimi bazen üzümün posasının (damıtmadan önceki) eşanlamlısı olarak da kullanılır.