Güneyden Tutupaca | |
| Yükseklik | 5.815 m (19.078 ft) |
|---|---|
| Koordinatlar | 17°01′35″G 70°22′18″B / 17.02639°G 70.37167°B |
| Ülke | Peru |
| Bölge | Tacna bölgesi |
| Sıradağ | And Dağları |
| Jeoloji | |
| Dağ türü | Stratovolkan |
| Son patlama | 1802 |
Tutupaca, Peru'nun Tacna bölgesinde bulunan bir yanardağdır. And Dağları'ndaki volkanik kuşaklardan Merkezî Volkanik Bölge'nin Peru kesimindedir. Yaşlı volkanik kayalar üzerinde büyümüş, andezit ve dasit lav akıntıları ile kubbelerinden oluşan üst üste binmiş üç volkanik yapı içerir. En yüksek zirvesinin yüksekliği genellikle 5.815 metre verilir, geçmişte buzullaşmıştır. Bölgedeki volkanizmanın nedeni Nazca levhasının Güney Amerika levhası altına dalmasıdır.
Yapılardan biri tarihsel dönemde, muhtemelen 1802'de çökmüş, hacmi muhtemelen 0,6–0,8 km³'ü aşan bir enkaz çığı ve piroklastik akıntı oluşturmuştur. İlişkili püskürme, Peru'nun tarihsel kayıtlardaki en büyükleri arasındadır. Yaklaşık 700.000 yıl önce başlayan etkinlik Holosen'e kadar sürmüştür. Tarihsel püskürmeler başlangıçta belirsiz görülmüş ve bazıları daha az aşınmış Yucamane'ye atfedilmiştir. Yanardağda fümeroller ve kaplıcalar gibi jeotermal belirtiler vardır.Peru hükûmeti gelecekteki etkinliğini izlemeyi planlamıştır.
Candarave halkı Tutupaca'yı "kötü", Yucamane'yi "iyi" dağ sayardı, bu ayrım Tutupaca'nın yakın dönem püskürmelerini yansıtabilir. Perulu coğrafyacı Mateo Paz Soldán dağa bir kaside adamıştır.
Tutupaca, Candarave kasabasının 25–30 kilometre kuzeyinde, Tacna bölgesinin aynı adlı ilçesindedir. Kuzeyinde Suches Gölü ve Paracota Gölü bulunur. Callazas Nehri kuzeyinden doğuya, sonra doğu yamacı boyunca güneye akar, Tacalaya Nehri batı yamacı boyunca güneye yönelir. Her iki yatağı tektonik çizgisellikler etkiler. İklim soğuk, arazi taşlık ve bitki örtüsü seyrektir. Yağışlı mevsimde dağ karla örtülür, Tutupaca ve diğer dağların erime suları bölgesel nehirlerin önemli kaynağıdır. Yakındaki yerleşimler Sorijani, Tolaveco, Cala Circa, Huajañani, Humapalca, Turun Turun, Huaylani, Pocucho, Quilcata ve Tacalaya'dır. Çevresinden çeşitli yollar geçer, dağın kendisi insan etkinliğinden büyük ölçüde etkilenmemiştir.
Tutupaca, yoğun aşınmış yaşlı kompleks ile daha yeni iki kuzey zirvesinden oluşur. Bir kaynak bunları Temel Tutupaca, Batı Tutupaca ve Yakın Dönem Tutupaca olarak üçe ayırır. Batı Tutupaca, Pleyistosen yaşlı lav kubbeleri, akıntılar ve Plinius tipi püskürme birikintilerinden oluşur, 5.815 metreye ulaşır. Doğu Tutupaca, muhtemelen Holosen yaşlı yedi kubbeden oluşur ve 5.790 metredir. Bu yükseklikler 2015 kaynaklarındandır. Global Volcanism Program doğu zirvesini 5.753, batı zirvesini 5.801 metre verir. En yüksek zirve batıdakidir. Temel rakımı 4.400–4.600 metre, kapladığı alan yaklaşık 150–170 km²'dir.
Yaşlı kompleks başlıca lav akıntılarından oluşur. Pleyistosen buzulları bunları aşındırarak 100 metre kalınlığa varan morenler ve U biçimli vadiler oluşturmuştur. Batı zirvesinde de sirk ve morenler, batıda tefra tabakaları bulunur. Güneyde küçük tepeler biçiminde kubbeler içeren yaşlı kompleks, batı ve güney kesimleri örten ignimbritin kaynağıdır. İki zirve arasındaki bir bacadan çıkan buzul sonrası lavlar tanımlanmıştır. Bir 2024 haritası dağda hâlâ buzullar göstermiştir. Donla parçalanma gibi buzul önü süreçler genç ürünleri değiştirmiştir.
Yaşlı kompleks ve Batı Tutupaca andezit ile dasit, Doğu Tutupaca yalnız dasit üretmiştir. Trakiandezit ve trakit de vardır. Holosen kayaları potasyumca zengin kalk-alkalen bir seri oluşturur. Doğu Tutupaca dasitlerinde amfibol, apatit, biyotit, klinopiroksen, demir-titanyum oksitleri, ortopiroksen, plajiyoklaz, kuvars ve sfen bulunur. Silisyuma göre demir ve magnezyumca zengin mafik kaya parçaları seyrektir. Temel kayalarının hidrotermal değişimi killer oluşturmuştur. Elementel kükürt yatakları saptanmış, 1996 haritasında güneydoğu yamaçta bir kükürt madeni gösterilmiştir.
Doğu Tutupaca'da kuzeydoğuya açılan bir kilometre genişliğindeki amfitiyatro büyük bir çökme sonucudur. Yarada genç kubbeler ile yaşlı kompleksin yoğun değişmiş lavları açığa çıkar. Buradan kaynaklanan 6–8 kilometrelik enkaz çığı, çoğunlukla buzul vadilerinde korunur. Paipatja piroklastik akıntısı enkazı iki birime ayırır, kuzeyde Suches Gölü'ne, doğuda Callazas Nehri'ne ulaşır. Bir birim 100–200 metre uzunluğunda tepecikler, diğeri 100–150 metre uzunluğunda ve 10–30 metre yüksekliğinde sırtlar içerir. Rusya'daki Şiveluç gibi başka çökme birikintilerinde de görülen sırtlar, taneli akış içindeki boylanmayla açıklanır. Farklılık, ilk birimin temel kesimden, ikincisinin ise doğu yanardağının genç kubbelerinden oluşmasına bağlanır.
Çökme hidrotermal sistemde başlayıp büyüyen kubbeyi etkilemiş olabilir, toplam hacmi muhtemelen 0,6–0,8 km³'ü aşar, kapladığı alan yaklaşık 12–13 km²'dir. Daha önce güneydoğu-doğu yamaçlarda 6.000–7.500 yıl önce çökme olmuş ve doğu ile güneydoğu buzul vadilerine enkaz taşınmıştır. Batıda ise 17.000–25.000 yıl öncesinden daha eski bir çökme vardır. Benzer büyük yanardağ çökmeleri 1888'de Bandai ve 1980'de St. Helens'te görülmüş, büyük enkaz çığları oluşturmuştur.
Peru açıklarında Nazca levhası yılda 5–6 santimetre hızla Güney Amerika levhası altına dalar. Bu, Tutupaca'yı içeren Merkezî Volkanik Bölge dâhil Andlar'ın dört volkanik kuşağından üçündeki volkanizmayı doğurur. Diğer kuşaklar Kuzey, Güney ve Austral Volkanik Bölge'dir. Peru'nun diğer yanardağları arasında Sara Sara, Solimana, Coropuna, Andagua volkanik alanı, Ampato–Sabancaya–Hualca Hualca, Chachani, Misti, Ubinas, Huaynaputina, Ticsani, Yucamane, Purupuruni ve Casiri bulunur. Misti'de yaklaşık 2.000 yıl önce, Huaynaputina'da 1600'de büyük püskürmeler olmuştur, ikincisi 1.500 can kaybına ve küresel iklim değişimine yol açmıştır.
Bölgesel temel, kıvrımlanmış Mezozoyik çökeller ve üzerlerindeki Senozoyik volkanik-tortul örtüden oluşur. Tersiyer'de etkin birçok fay ve çizgisellik vardır, biri Tutupaca'yı kuzey-güney yönünde keser, diğerleri jeotermal belirtilerin yerini etkiler. 24–12 milyon yıl önce oluşmuş Huaylillas ignimbritleri bazı merkezlerin altındadır. İlk yanardağ grubu 8,4–5 ve 4–2 milyon yıl önce başlıca lav akıntılarıyla etkin olmuştur. Onları Casiri, Tutupaca ve Yucamane gibi lav ağırlıklı yanardağlar, yaklaşık 100.000 yıl önce ise Purupuruni gibi dasitik kubbeler izlemiştir. Tutupaca çevresindeki diğer yaşlı stratovolkanlar buzullarla yoğun aşınmıştır.

Merkezî Volkanik Bölge'nin çoğu yanardağı 4.000 metrenin üzerinde, sık don görülen soğuk iklimdedir. Yağış çoğunlukla ocak–martta düşer, Tutupaca'da yıllık toplam 200–560 milimetredir. Batı Kordillerası'nın 3.500–3.900 metre kesimlerinde kaktüsler, otsu bitkiler, Peru tüy otu ve yareta ile liken ve yosunlar görülür. Bofedal sulak alanları zengin bitki çeşitliliğine sahiptir. 4.000 metreden yukarıda bitkiler azalır, 2003–2012 gözlemlerinde 5.800 metrede kalıcı kar vardı. Dağ, Vilacota Maure Bölgesel Koruma Alanı içindedir.
En yaşlı volkanik kayalar 1.135.000 ± 17.000 yıllıktır. Yaşlı kompleks önce lavlarla, sonra büyük bir patlayıcı püskürmeyle etkin olmuştur. Callazas pomza-kül akıntısı yaşlı kompleksten veya Batı Tutupaca'dan çıkmış olabilir. Yaşlı kompleksle doğu ve batı yapıların etkinlikleri arasında uzun bir duraklama vardır. Küçük eski kubbeler 260.000 ± 200.000, daha genç kubbeler 33.000 ± 5.000 yıllıktır. Etkinlik Holosen'e uzanır, yanardağ potansiyel olarak etkin sayılır. Günümüzde zirvede ve kuzey-kuzeybatı uzanımlı bir hat boyunca fümeroller vardır, depremler de kaydedilmiştir.
1780, 1787, 1802, 1862 ve 1902 püskürmeleri bildirilmiştir, radyokarbon yaşları bu dönemdeki etkinliği destekler. Bazı yazarlar bunları Yucamane'ye bağlamışsa da Samaniego ve çalışma arkadaşları 2015'te Yucamane'nin son kez yaklaşık 3.000 yıl önce püskürdüğünü göstermiştir. Dolayısıyla özellikle 1787 ve 1802 olayları muhtemelen Tutupaca'dadır. Yanardağ, Altiplano'daki MS 400–720 Khonkho tefrasının da olası kaynağıdır.
Doğu Tutupaca'nın çökmesine, Peru tarihinin büyük püskürmelerinden biri eşlik etmiştir, volkanik patlama indeksi 3 veya 4'tür. Dönemin kayıtları 165 kilometre güneyde Arica'ya kül düştüğünü belirtir. Örneklerin kalibre edilmemiş radyokarbon yaşı günümüzden 218 ± 14 yıl öncedir. Kalibre edilmiş iki aralıktan 1731–1802'nin olasılığı %85'tir. Çökme muhtemelen 1802 püskürmesiyle ilişkilidir. Sıcak, yeni magmanın dasitik magma odasına girişi tetikleyici olabilir. Stratigrafi bir piroklastik akıntının ana çökmeden önce geldiğini gösterir, radyokarbon yönteminin çözünürlüğü iki olayı ayıramaz. Muhtemelen kubbe çökmesiyle oluşan bu akıntı doğu yamaçta 6 metreye varan birikinti bırakmıştır. Önceki püskürme yapıyı kararsızlaştırıp Paipatja akıntısını da doğuran ana çökmeyi tetiklemiş olabilir. O sırada nüfus seyrek olduğundan etkiler sınırlı kalmıştır.
Yeni etkinlik başka bir çökme başlatabilir. Böyle bir durumda yaklaşık 8.000–10.000 kişi ile yakınlardaki jeotermal ve madencilik altyapısı risk altındadır. Küçük kasabalar, regülatörler, sulama kanalları, Ilo–Desaguadero ve Tacna–Tarata–Candarave yolları da etkilenebilir. Diğer tehlikeler balistik kayalar, piroklastik akıntılar, cüruf çığları, kül ve pomza yağışı, volkanik gazlar ve laharlardır. Tutupaca, Ubinas ve Huaynaputina, Peru'da büyük patlayıcı püskürmeler üretmiş üç yanardağdır.
Peru'nun kamu kurumu ve yanardağ izleme sorumlularından INGEMMET, Tutupaca için tehlike haritası yayımlamıştır. 2017'de dağ, planlanan Güney Volkanoloji Gözlemevi'nin izleyeceği merkezlerden seçilmiştir. Proje deprem, gaz kimyası, deformasyon ve gerçek zamanlı görüntü takibini kapsar. Bütçesi 18,5 milyon Peru solüdür, otuz istasyon ile Sachaca ilçesinde ana gözlemevini içerir. 2019'da etkinleşmiş, düzenli raporlar Mayıs 2019'da başlamıştır. Yanardağ "orta derecede tehlikeli" sayılır.
Tutupaca, Aychullo, Azufre Chico, Azufre Grande, Callazas Nehri, Pampa Turun Turun ve Tacalaya Nehri alanlarını içeren jeotermal sahanın da adıdır. Kaynaklarda alanların ad ve kimliklerinde farklılıklar vardır. Aynı sistemin derindeki sıcaklığı 200 °C'yi aşar. Fümeroller, gayzerler, çamur havuzları, katı kükürt ve hidrojen sülfür gazı ile silisli sinter ve traverten birikintileri bulunur. Dağ etekleri ve vadilerdeki kaplıcalar nehirlere su verir.
Bölge jeotermal elektrik üretimine aday gösterilmiştir. Kanada'dan Alterra Power ile Filipinler'den Energy Development Corporation 2013'te Tutupaca araştırması için ortak girişim kurmuştur, ancak Ekim 2014'te çalışmalar henüz başlamamıştı. 2024'te tahmini elektrik üretim potansiyeli en az 50 megavattı.