Annabergit

Annabergit
	; Powiększone zielone kryształy annabergitu
	Właściwości chemiczne i fizyczne
Inne nazwy	Kwiat niklowy
Skład chemiczny	Ni3[AsO4]2·8H2O (uwodniony arsenian niklu)
Twardość w skali Mohsa	2–3
Przełam	nierówny, płytkowy, schodkowy, blaszkowy
Łupliwość	wyraźna, doskonała
Pokrój kryształu	słupkowy, igiełkowy, listewkowy, tabliczkowy
Układ krystalograficzny	jednoskośny
Właściwości mechaniczne	cieknie blaszki giętkie
Gęstość	3,0–3,3 g/cm³
	Właściwości optyczne
Barwa	jasnozielona, jabłkowozielona, żółtozielona, jasnoróżowa, ciemnozielona, bywa też biały, szary, bezbarwny
Rysa	biała, bladozielona, zielonkawa, niebieskawa
Połysk	szklisty, diamentowy, perłowy, matowy, ziemisty
	Multimedia w Wikimedia Commons
	Hasło w Wikisłowniku

Annabergit (kwiat niklowy) – bardzo rzadki minerał z gromady arsenianów. Jego nazwa pochodzi od kopalni kruszców Annaberg znajdującej się w Saksonii.

Charakterystyka

Właściwości

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Tworzy kryształy o pokroju słupkowym, łuseczkowym, listewkowy, igiełkowym i tabliczkowym. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych, ziemistych, pręcikowych, groniastych, rozetkowych i promienistych. Typową formą występowania są ziemiste naskorupienia, wykwity i naloty. Dobrze wykształcone kryształy tworzą szczotki krystaliczne w kawernach i szczelinach skalnych. Jest minerałem miękkim, giętkim, przezroczystym, przeświecającym do nieprzezroczystego, rozpuszcza się w kwasach, łatwo się topi. Zasobna w mangan odmiana nazywana jest cabrerytem.

Występowanie

Powstaje jako minerał wtórny w strefie wietrzenia arsenowych złóż kruszcowych zawierających nikiel. Często występuje z erytrynem chloantytem, farmakolitem, proustytem, syderytem, barytem, kalcytem, nikielinem, millerytem, adaminem, dolomitem i kwarcem.

Miejsce występowania

Na świecie: Lawrio (Grecja); Annaberg, Schneeberg, Richelsdorf (Niemcy), Maroko, Sierra Cabrera (Hiszpania); Czechy – Jachymov, Słowacja, Kanada (Ontario), Chile, Meksyk, USA (Nevada), Francja, Włochy (Sardynia).

W Polsce: śladowe ilości stwierdzono w łupkach miedzionośnych okolic Lubina i Polkowic, w G. Kaczawskich, Rudawach Janowickich i G. Izerskich.

Zastosowanie

Minerał ma znaczenie głównie dla kolekcjonerów, a także jako wskaźnik występowania kruszców niklu. Czasami wykorzystywany jest jako ruda niklu.

Przypisy

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 WalterW. Schumann WalterW., Minerały świata, Alma-Press, 2003, s. 48, ISBN 978-83-7020-313-9 .
1 2 3 4 5 6 Medenbach i Sussieck-Fornefeld 1996 ↓, s. 184.
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 RupertR. Hochleitner RupertR., Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 162, ISBN 978-83-7073-816-7 .
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 JanJ. Parafiniuk JanJ., Atlas Minerałów, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 192, ISBN 978-83-7073-845-7 .
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 JerzyJ. Żaba JerzyJ., Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wydawnictwa Videograf SA, 2024, s. 37, ISBN 978-83-8293-231-7 .

Bibliografia

Olaf Medenbach, Cornelia Sussieck-Fornefeld: Minerały. Warszawa: Świat Książki, 1996, seria: Leksykon Przyrodniczy. ISBN 83-7129-194-9.

Linki zewnętrzne

[książka7-1] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 WalterW. Schumann WalterW., Minerały świata, Alma-Press, 2003, s. 48, ISBN 978-83-7020-313-9 .

[CITEREFMedenbachSussieck-Fornefeld1996184-2] 1 2 3 4 5 6 Medenbach i Sussieck-Fornefeld 1996 ↓, s. 184.

[książka2-3] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 RupertR. Hochleitner RupertR., Minerały, kamienie szlachetne, skały, Multico Oficyna Wydawnicza, 15 kwietnia 2022, s. 162, ISBN 978-83-7073-816-7 .

[książka3-4] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 JanJ. Parafiniuk JanJ., Atlas Minerałów, Multico Oficyna Wydawnicza, 2019, s. 192, ISBN 978-83-7073-845-7 .

[książka4-5] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 JerzyJ. Żaba JerzyJ., Ilustrowana encyklopedia skał i minerałów, Wydawnictwa Videograf SA, 2024, s. 37, ISBN 978-83-8293-231-7 .