W kościołach prawosławnych, które stosują ryt bizantyjski, nabożeństwo powieczerza sprawowane jest po wieczerni. Wyróżnia się wielkie powieczerze i małe powieczerze.
w części drugiej śpiewane są m.in. psalmy 50 i 101, modlitwa Hospodi Wsiedierżytielu, Boże Otiec naszych, modlitwy początkowe (od trisagionu po Ojcze nasz) oraz tropariony
w części trzeciej czytane są psalmy 69 i 142, wielkie sławosłowie, modlitwy początkowe, po których następują pieśń Hospodi sił s nami budi i modlitwy Iże na wsjakoje wriemia i Nieskwiernaja, niebłaznaja. Wielkie powieczerze kończy się ektenią usilną.
Małe powieczerze odprawia się w dni powszednie i jest ono skróconą wersją wielkiego powieczerza.
↑Beniamin (Krasnopiewkow): Nowe Tablice, czyli o Cerkwi, liturgii, nabożeństwach i utensyliach cerkiewnych. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2007, s. 123. ISBN978-83-233-2394-5