Nalbufina powoduje dość silną analgezję i wyraźny efekt sedacyjny, szczególnie wyrażony w populacji dziecięcej. Efekt analgetyczny i sedacyjny jest związany z pobudzeniem receptora κ, które to odpowiada za mniejszą częstość występowania typowych dla opioidów działań niepożądanych tych leków takich jak nudności czy świąd.
Do receptora µ nalbufina wykazuje silne powinowactwo o działaniu antagonistycznym. Jej antagonistyczny wpływ na receptor µ powoduje ograniczenie działania przeciwbólowego nalbufiny w postaci efektu pułapowego(inne języki) – po osiągnięciu maksymalnego możliwego poziomu analgezji, dalsza eskalacja dawki nie zwiększa siły działania przeciwbólowego ani ryzyka depresji oddechowej.
Działa również antagonistycznie na receptory opioidowe typu δ.
Wskazania
Wskazaniem do stosowania nalbufiny jest krótkotrwałe leczenie bólu o umiarkowanym lub dużym nasileniu; może być ona stosowana również do znieczulenia przed- i pooperacyjnego.
1236441. Nalbuphine, [w:] Merck Index. An Encyclopedia of Chemicals, Drugs, and Biologicals, Maryadele J. O’Neil (red. nacz.), wyd. 15, Cambridge: Royal Society of Chemistry, 2013, s. 1184(ang.).
↑Nalbuphine hydrochloride hydrate[PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, 27 kwietnia 2024, numer katalogowy: N4396 [dostęp 2026-03-09].
↑AnnaA.Kubica-CielińskaAnnaA., Zastosowanie nalbufiny w leczeniu bólu u dzieci z chorobami onkologicznymi i hematologicznymi, rozprawa doktorska, Uniwersytet Medyczny im. Piastów Śląskich we Wrocławiu, 2021, DOI:10.48745/ppm.9gh8-h182.