Philipsburgit
 okaz w towarzystwie kwarcu z Montany | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
Cu5Zn(AsO4)(PO4)(OH)6·H2O |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
3–4 |
| Łupliwość |
brak |
| Przezroczystość |
przezroczysty, przeświecający |
| Układ krystalograficzny |
jednoskośny |
| Klasa krystalograficzna |
pryzmatyczna |
| Gęstość |
4,07 g/cm3 |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
niebieskawozielona, zielona w odcieniach |
| Rysa |
jasnozielona |
| Połysk |
szklisty |
| Współczynnik załamania |
1,729–1,775 (dwuosiowy) |
| Inne |
dwójłomność: 0,046 pleochroizm: słaby |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.DE.35 |
Philipsburgit – bardzo rzadki minerał z rodziny arsenianów i fosforanów.
Właściwości
Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Jest minerałem przezroczystym do przeświecającego. Posiada szklisty połysk i bladozieloną rysę.
Występowanie
Jest minerałem wtórnym występującym w strefie utleniania hydrotermalnych złóż metali nieszlachetnych. Towarzyszą mu zwykle bayldonit, chryzokola, mimetyt, kwarc, pseudomalachit, kornwalit, veszelyit, goethyt, duftyt, azuryt, malachit, oliwenit.
Miejsce występowania
Występuje przede wszystkim w Anglii (Kornwalia, Kumbria) i Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Nevada, Utah, Montana). Spotykany także w Argentynie, Australii, we Włoszech, Bułgarii, Chile, Chinach, Czechach, Niemczech (Saksonia), Grecji (Attyka), Namibii (Tsumeb), Rosji i Polsce (Miedzianka).
