Fendylina

Fendylina

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) 3,3-difenylo-N-(1-fenyloetylo)propano-1-amina Inne nazwy i oznaczenia farm. łac. fendilinum
Ogólne informacje
Wzór Hilla	C23H25N
Masa molowa	315,45 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	13042-18-7
PubChem	3336
DrugBank	DB08980
SMILES CC(C1=CC=CC=C1)NCCC(C2=CC=CC=C2)C3=CC=CC=C3
InChI InChI=1S/C23H25N/c1-19(20-11-5-2-6-12-20)24-18-17-23(21-13-7-3-8-14-21)22-15-9-4-10-16-22/h2-16,19,23-24H,17-18H2,1H3 InChIKey NMKSAYKQLCHXDK-UHFFFAOYSA-N
Właściwości Temperatura topnienia 200–201 °C
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów chlorowodorek fendyliny Uwaga Zwroty H H302 Zwroty P brak zwrotów P
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC	C08EA01
Farmakokinetyka Biodostępność 2% Okres półtrwania 20–35 h Wydalanie 56–65% z moczem, 18–25% z kałem
Uwagi terapeutyczne Drogi podawania doustna
Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych

Fendylina (łac. fendilinum) – wielofunkcyjny organiczny związek chemiczny, lek stosowany w leczeniu choroby niedokrwiennej serca, o działaniu blokującym kanały wapniowe typu L oraz aktywację kalmoduliny.

Historia

Odkrywcą fendyliny jest węgierski doktor chemii Harsányi Kálmán (1927–2005), podczas prac prowadzonych dla Chinoin (obecnie Gedeon Richter).

Mechanizm działania

Fendylina jest antagonistą kanału wapniowego działającym na wolne kanały wapniowe, hamując wchodzenie do komórek mięśnia sercowego oraz komórek tkanki mięśniowej gładkiej małych naczyń krwionośnych, jonów wapniowych oraz aktywację kalmoduliny. Maksymalny efekt następuje po 4 godzinach od podania.

Zastosowanie

• choroba niedokrwienna serca

W 2016 roku fendylina nie była dopuszczona do obrotu w Polsce.

Przypisy