Wieś o układzie ulicówki rozbudowanej na skrajach wsi, powstała w XIII w. W XIII w. wieś miała powierzchnię 14 1/2 łana, z czego 4 łany posiadał folwark, 1 1/2 wolnego łana posiadał sołtys, a 8 3/4 łana czynszowego posiadali osadnicy. W 1358 r. wieś posiadał Ulrich von Münsterberg, a od 1377 r. właścicielem wsi była kolegiata św. Jadwigi w Brzegu, ufundowana przez księcia brzeskiegoLudwika I. W okresie pruskim wieś należała do pruskiego królewskiego urzędu fundacyjnego (Stifts-Amt) w Brzegu, który jest wspominany jako właściciel wsi w latach 1783, 1819, 1830 i 1845.
W czasie II wojny światowej 23 stycznia 1945 r. dotychczasowi niemieccy mieszkańcy wsi zostali ewakuowani na rozkaz kierownictwa okręgowego NSDAP. Wieś została zajęta ok. 29 stycznia 1945 r. przez oddziały Armii Czerwonej, lecz została odbita 31 stycznia 1945 r. przez kontratakniemieckich oddziałów z 269 Dywizją Piechoty na czele, nacierających od strony Gaju Oławskiego. Wieś została ponownie zajęta ok. 6 lutego 1945 r. przez oddziały radzieckie.
W 2009 r. w świetlicy wiejskiej organizowane były zajęcia rekreacyjne dla młodzieży.
Nazewnictwo
W ciągu swojego istnienia Godzinowice nosiły następujące nazwy:
do kwietnia 1947 r. Gocinowice (nazwa wsi wprowadzona po ustanowieniu administracji polskiej, wspomniana w tomie II „Słownika geograficznego Królestwa Polskiego” z 1881 r.)
maj-czerwiec 1947 r. Gosławice lub Gosławice Śląskie
od lipca 1947 r. Godzinowice
Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowości na Śląsku, wydanym we Wrocławiu w 1888 r., zaliczał niemiecką nazwę wsi "Giesdorf" do grupy nazw wsi wywodzących się od imion zasadźców, lecz które stały się nierozpoznawalne w języku ludowym na skutek zmian głosek i skróceń. Adamy podawał znaczenie nazwy wsi w języku niemieckim jako "Dorf des Goswin (Godwin)".
Gospodarka
W 1783 r. we wsi odnotowano uprawę tytoniu. W XIX w. wieś była znana z uprawy tytoniu. W 1819 r. we wsi znajdowała się karczma i kuźnia. W połowie XIX w. we wsi znajdował się oprócz karczmy i kuźni także zakład kołodziejski (stelmach). W 1845 r. odnotowano hodowlę 1000 owiec i uprawę tytoniu. W 1885 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 250 ha, z czego pola uprawne stanowiły 237 ha, łąki 3 ha, a lasy 2 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 32,12 marek niemieckich za hektar pola, 23,50 marek za hektar łąki i 14,10 marek za hektar lasu. W 1931 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 251 ha, a dochód netto z podatku gruntowego wynosił 31,95 reichsmarek za hektar.
W 1783 r. Godzinowice miało 93 mieszkańców. W 1819 r. wieś zamieszkiwało 120 osób, w 1830 r. 124 osoby, w 1845 r. 202 osoby, w 1871 r. 192 osoby, w 1885 r. 201 osób, a w 1895 r. 180 osób. W 1905 r. Godzinowice zamieszkiwało 165 osób, w 1925 r. 178 osób, w 1935 r. 169 osób, a w 1939 r. 154 osoby. Na początku XXI w., w 2001 r. Godzinowice miało 160 mieszkańców.
Według Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań w 2011 r. liczba ludności we wsi Godzinowice wynosiła 178 osób, z czego 48,3% mieszkańców stanowiły kobiety, a 51,7% ludności mężczyźni. W 2021 r. wieś miała 155 mieszkańców, a w 2025 r. 148 mieszkańców.
W 1925 r. na 178 mieszkańców wsi 85 było mężczyznami, a 93 kobietami. We wsi mieszkało 95 ewangelików i 82 katolików. Ewangelicy należeli do zboru w Oławie (Ohlau), a katolicy do parafii w Oławie.
12Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 1 lipca 1947 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości. (M.P. z1947r. Nr111,poz.719 (ISAP))
↑Uchwała Nr 28/58 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 7 sierpnia 1958 r. w sprawie przeniesienia siedziby Gromadzkiej Rady Narodowej Niwnik ze wsi Niwnik do wsi Godzinowice w powiecie oławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 1959 r., Nr. 1, Poz. 4)
↑Uchwała Nr 7 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 24 marca 1959 r. w sprawie połączenia gromady Gaj Oławski z gromadą Niwnik w powiecie oławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 30 grudnia 1959 r., Nr. 8, Poz. 30), zatwierdzona uchwałą Rady Ministrów Nr 458/59 z dnia 27 listopada 1959 r. w sprawie zatwierdzenia uchwał Wojewódzkich Rad Narodowych w Białymstoku, Koszalinie, Poznaniu i Wrocławiu w przedmiocie połączenia, zniesienia i utworzenia niektórych gromad
↑Uchwała Nr XXI/110/68 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 30 maja 1968 r. w sprawie zniesienia, łączenia i utworzenia niektórych gromad w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 sierpnia 1968 r., Nr. 6, Poz. 33)
↑Uchwała Nr XIX/109/72 Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 1972 r. w sprawie utworzenia gmin w województwie wrocławskim (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej we Wrocławiu z dnia 15 grudnia 1972 r., Nr 8, Poz. 165)
↑Obwieszczenie Pełnomocnika Rządu R.P. na okręg administracyjny Dolnego Śląska z 16.6.1945. Biuletyn nr 1 - przywracający brzmienie historycznych nazw polskich miejscowości Dolnego Śląska
Hermann Quester, Erinnerungen an Giesdorf, Kreis Ohlau, "Heimatblatt Strehlen/Ohlau", nr. 9/1962, s. 8
Erich Quester, Drei Stammfolgen Sperlich aus dem Kreis Ohlau, "Archiv ostdeutscher Familienforscher", t. III/6 (August 1965), s. 93-95
Erich Quester, Der Kreis Ohlau in Urkunden der Jahre 1331 – 1398, "Heimatblatt Strehlen/Ohlau", nr. 11/1965-8/1966 (seria artykułów)
Erich Quester, Giesdorf in alten Briefen, "Heimatblatt Strehlen/Ohlau", nr. 12/1966, s. 15
Heinz Quester, Aus der Geschichte von Giesdorf Kreis Ohlau/Schlesien, Alfter 2005, s. 32
Heinz Quester, Ortslexikon des Kreises Ohlau/Schlesien, Alfter 2007, s. 50
Heinz Quester, Aus der Geschichte von Kreis und Stadt Ohlau in Schlesien, Alfter 2010, t. 3 (Beiheft 3 zu Günther/Quester, Kreis und Stadt Ohlau in Schlesien von den Anfängen bis 1945), s. 329-337