Historia
Wieś typu ulicówka, powstała na terenie dwóch starosłowiańskich osad „Bachowitz” i „Barowici” w XIII w. Po raz pierwszy jest wspomniana w 1253 r. jako własność Bertholda i Siffrida z rodu Suevi. W 1253 r. otrzymała lokację na prawie niemieckim. W 1360 r. we wsi znajdował się folwark o powierzchni 7 łanów. W 1425 r. wieś miała powierzchnię 9 łanów. Przed 1536 r. wieś znajdowała się w posiadaniu Leonharda von Rasselwitza, który utracił majątki w wyniku kary nałożonej przez księcia oławskiego z powodu dokonanych przez Leonharda oszustw. Po 1536 r. właścicielem wsi stał się Hans Czettritz. W 1585 r. i 1614 r. właścicielem wsi był ród von Poser. Ród von Poser posiadał oprócz Zabardowic też Grodziszów (Rohrau).
W 1626 r. wieś znajdowała się w posiadaniu rodu von Czyrn. Następnie do ok. 1680 r. znajdowała się w rękach rodu von Pein, który oprócz Zabardowic posiadał wsie Żerniki Wielkie i Wysoka. W 1680 r. wieś należała do rodu von Prittwitz. Wieś należała następnie pod koniec XVII i przez większość XVIII w. do rodów von Riedel und Löwenstern, von Königsdorff i von Paczynsky. W 1783 r. wieś należała do rodu Grund. W 1819 i 1830 r. majątek we wsi posiadał królewski radny sądowy (Königl. Justizrath) Vitzthum von Eckstädt z Teodorowa (Theuderau). W 1845 r. majątek był w posiadaniu porucznika Rudolpha Wilhelma Josepha Hoffmanna, który przed 1856 r. sprzedał majątek kupcom Schneiderowi i Müllerowi. W 1861 r. wśród właścicieli jest wspomniany tylko Schneider, który przed 1866 r. sprzedał majątek w Zabardowicach Wilhelmowi Schillerowi, który jest wspomniany jako właściciel dóbr rycerskich we wsi w 1894 r..
Przed 1902 r. Wilhelm Schiller sprzedał majątek ziemski w Zabardowicach cukrowni „Zuckerfabrik Neugebauer & Co.” z Brzegu (Brieg). Cukrownia ta jest wspomniana jako właścicielka dóbr rycerskich we wsi w 1937 r.. Po II wojnie światowej majątek w Zabardowicach został zajęty przez Armię Czerwoną (Armię Radziecką), która posiadała majątek do ok. 1952 r., a następnie został przejęty przez państwowe gospodarstwo rolne w Polwicy.
W okresie PRL-u około 1955–1957 r. we wsi powstała szkoła podstawowa z trzema, a później czterema klasami. Ze względu na małą liczebność uczniów w klasach szkoła podstawowa w Zabardowicach została później zlikwidowana, a uczniowie przeniesieni do szkoły podstawowej w Sobocisku.
W nocy z 13 na 14 kwietnia 2019 r. we wsi wybuchł pożar, który zniszczył pałac w Zabardowicach. Pożar gasiło około 80 strażaków z powiatu oławskiego, wrocławskiego i strzelińskiego.
Nazewnictwo
W ciągu swojego istnienia Zabardowice nosiły następujące nazwy:
- do 1253 r.: Bachowitz i Barowici
- 1253 r.: Siffridowe
- 1350 r.: Siffridisdorph
- 1360 r.: Siffridiuilla
- 1612 r.: Seyffersdorf
- ok. 1783–1871 r.: Seifersdorf
- 1871–1945 r.: Seiffersdorf (niemiecka nazwa wsi)
- od 1945 r. pierwotnie Gorazdów, a potem Zabardowice (nazwy nadane po ustanowieniu administracji polskiej na Dolnym Śląsku).
Heinrich Adamy w swoim dziele o nazwach miejscowych na Śląsku, wydanym we Wrocławiu w 1888 r., zaliczał niemiecką nazwę wsi "Seifersdorf" do grupy nazw wsi wywodzących się od pierwotnie od imion zasadźców, które w wyniku przekształceń i zmian głosek stały się nierozpoznawalne w lokalnym języku. Adamy podawał znaczenie tej nazwy w języku niemieckim jako "Dorf des Siegfried (Seifried)".
Gospodarka
W 1783 r. we wsi oprócz pałacu rodowego znajdował się folwark i młyn. W 1819 r. we wsi znajdowała się karczma, młyn i kuźnia. W połowie XIX w. we wsi oprócz pałacu rodowego i folwarku znajdowały się dwa młyny z wiatrakami, browar, gorzelnia, kuźnia, zakład krawiecki i sklep. We wsi odnotowano hodowlę 1200 owiec merynosów, uprawę rzepaku i działalność pszczelarską.
W 1885 r. powierzchnia katastralna wsi gminnej (Landgemeinde) wynosiła 64 ha, z czego pola uprawne stanowiły 60 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 23,89 marek niemieckich za hektar pola. Powierzchnia katastralna obszaru dworskiego (Gutsbezirk) w tym samym roku wynosiła 390 ha, z czego pola uprawne stanowiły 344 ha, łąki 12 ha, a lasy 19 ha. Dochód netto z podatku gruntowego wynosił 26,24 marek niemieckich za hektar pola, 23,50 marek za hektar łąki i 9,40 marek za hektar lasu. W 1931 r. powierzchnia katastralna wsi wynosiła 454,5 ha, a dochód netto z podatku gruntowego 25,12 reichsmarek za hektar. Najbliższa wsi stacja kolejowa znajdowała się w Lizawicach.
W okresie PRL-u od 1952 r. i do 1993 r. we wsi działał zakład rolny należący do jednostki w Teodorowie będącej częścią państwowego gospodarstwa rolnego w Polwicy. Zakład rolny we wsi miał powierzchnię 450 ha i do końca lat 50. XX w. korzystał z kolei folwarcznej łączącej folwark w Zabardowicach z stacją kolejową w Lizawicach. W zakładzie rolnym uprawiano przeważnie buraki cukrowe. W pałacu w Zabardowicach znajdowały się z kolei mieszkania dla pracowników PGR-u i biura firmy.
W 2001 r. we wsi znajdowały się sklep spożywczo-przemysłowy, zakład kamieniarski oraz obory dzierżawione wtedy przez firmę z siedzibą w Teodorowie. Większość mieszkańców wsi zatrudniona była w rolnictwie.
Demografia
W 1783 r. wieś zamieszkiwało 198 osób. W 1819 r. w Zabardowicach mieszkało 271 osób, w 1830 r. 276 osób, a w 1845 r. 292 osoby. W 1871 r. wieś-gminę jednostkową (Landgemeinde) zamieszkiwało 188 osób, a obszar dworski (Gutsbezirk) 163 osoby. W 1885 r. wieś gminną i obszar dworski zamieszkiwało odpowiednio 161 i 161 osób, w 1895 r. 157 i 139 osób, a w 1905 r. 143 i 148 osób. W 1925 r. Zabardowice miały 362 mieszkańców, w 1935 r. 336 mieszkańców, a cztery lata później 347 mieszkańców. W 2001 r. wieś zamieszkiwało 225 osób, w 2011 r. 218 osób, w 2021 r. też 218 osób, a w 2025 r. 234 osoby.
W 1925 r. na 362 mieszkańców wsi 172 było mężczyznami, a 190 kobietami. We wsi mieszkało 170 ewangelików i 152 katolików. Ewangelicy należeli do zboru w Marszowicach (Marschwitz), a katolicy do parafii w Sobocisku (Zottwitz).
Liczba ludności Zabardowic (nota: dane dla lat 1871-1905 stanowią sumę ludności wsi gminnej i obszaru dworskiego)
50°57′24″N 17°13′19″E/50,956667 17,221944
