.jpg) | |
| Historia | |
| Stocznia | |
|---|---|
| Położenie stępki |
27 lutego 1908 |
| Wodowanie |
10 marca 1909 |
 Royal Navy
| |
| Wejście do służby |
28 maja 1909 |
| Wycofanie ze służby |
5 grudnia 1921 |
| Los okrętu |
sprzedany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
295 ton (wynurzony), |
| Długość |
43,64 metra |
| Zanurzenie |
4,11 metra |
| Napęd | |
| jeden spalinowy silnik benzynowy 450 KM, jeden silnik elektryczny 150 KM | |
| Prędkość |
13 węzłów na powierzchni |
| Zasięg |
3700 km przy 7 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| dwie wyrzutnie torpedowe 450 mm | |
| Załoga |
16 |
HMS C25 – brytyjski okręt podwodny typu C. Zbudowany w latach 1908–1909 w Zakładach Vickers w Barrow-in-Furness. Okręt został wodowany 28 maja 1909 roku i rozpoczął służbę w Royal Navy.
W 1914 roku C25 stacjonował w Leith przydzielony do Siódmej Flotylli Okrętów Podwodnych (7th Submarine Flotilla) pod dowództwem Henry’ego G. Higginsa.
Po włączeniu się Wielkiej Brytanii do I wojny światowej, jednostka patrolowała akweny Morza Północnego w obszarach pomiędzy Dover a wybrzeżami Holandii. 6 lipca 1918 roku w odległości około 24 km od Orford Ness jednostka została zaatakowana na powierzchni przez grupę niemieckich wodnosamolotów z Seefliegerstation Flandern I w Zeebrugge, dowodzoną przez Friedricha Christiansen. Jednostka została ostrzelana i zbombardowana, w wyniku czego zginął jej kapitan David Courtenay Bell, oraz pięciu marynarzy. Okręt został poważnie uszkodzony i odholowany do portu przez przybyły z pomocą niszczyciel HMS Lurcher.
5 grudnia 1921 roku okręt został sprzedany.