Pluskwiaki o szeroko-jajowatym w zarysie ciele długości od 4 do 5,7 mm i szerokości od 1,6 do 2,5 mm. Grzbietowa strona ciała jest spłaszczona.
Znacznie szersza niż długa głowa ma na odcinku przed oczami niemal równoległe boki. Powierzchnię całej głowy pokrywają delikatne punkty i związane z nimi krótkie szczecinki o łuskowatym kształcie. Przyoczka leżą bliżej oczu złożonych niż siebie nawzajem, tuż przy nasadowej krawędzi głowy. Kształt bukuli jest wąski, klapowaty. Kłujka jest długa i sięga wyraźnie poza środek odwłoka. Na spodzie głowy znajduje się rynienka w której może się ona chować w stanie spoczynku. Czułki odznaczają się pierwszym członem krótszym i grubszym od pozostałych.
Tułów ma grubo punktowane przedplecze, tarczkę i pleury, a w częściach bocznych z punktów tych wyrastają łuskowate szczecinki. Przedplecze jest znacznie szersze niż długie. Jego brzegi boczne są lekko faliste i zaopatrzone w listewki o spiczastych lub zaokrąglonych wyrostkach w części przedniej. Podłużna niepunktowana linia przez środek tarczki jest słabo widoczna. Półpokrywy mają punkty na międzykrywce ułożone w trzy podłużne rządki albo w dwa podłużne rządki i bezładny wzorek. Użyłkowaniezakrywki odznacza się obecnością pojedynczej wyraźnej komórki bazalnej i pięciu żyłek podłużnych. Jeżeli w tylnych skrzydłach występuje hamus, to ma on postać wolnej żyłki w obrębie komórki kubitalnej. Na śródpiersiu występuje delikatnie zaznaczona rynienka do chowania kłujki. Ujścia gruczołów zapachowych zatułowia są wąskie i przedłużone ku tyłowi. Odnóża wszystkich par mają nieuzbrojone w kolce uda i trójczłonowe stopy.
Odwłok ma wszystkie swe przetchlinki umieszczone po stronie brzusznej. Stopień odchylenia ku tyłowi szwu między tergitami trzecim i czwartym jest bardzo niewielki, między czwartym a piątym niewielki, a między piątym a szóstym umiarkowany. Między tergitami czwartym i piątym oraz piątym i szóstym wyraźnie widoczne są blizny po gruczołach zapachowych stadiów larwalnych. Między trzecim i czwartym tergitem blizny te są silnie zredukowane. Trzecie sternum ma trichobotria rozmieszczone na planie trójkąta. Na czwartym sternum tworzą one niemal jedną linię. Piąty i szósty sternit mają po trzy trichobotria, zaś siódmy sternit dwa. Samiec ma pygofor stopniowo przedłużony w stożkowaty wyrostek, paramerę o płacie grzbietowym większym od brzusznego oraz rurkowaty edeagus o krótkim wyrostku gonoporowym i krótkim, trochę nieregularnie zesklerotyzowanym wyrostku helikoidalnym. Falloteka jest około dwukrotnie krótsza od rurkowatej błony łącznej edeagusa. Genitalia samicy mają krótki zbiornik nasienny i od dwóch do trzech razy dłuższy od niego przewód. Lancetowate pokładełko ma wąskie i wydłużone gonapofizy.
Ekologia i występowanie
Owady te są fitofagami ssącymi soki roślin. W przypadku Meschia zoui jako rośliny żywicielskie wskazuje się figowce.
Takson ten wprowadzony został w 2014 roku przez Maliego B. Malipatila. Przez większą część XX wieku jedyny znany wówczas rodzaj tej rodziny, Meschia, klasyfikowany był w obrębie sienikowatych, które to miały wtedy status podrodziny w obrębie zwińcowatych. Jako pierwszy na błędność takiej klasyfikacji zwracał uwagę Geoffrey G.E. Scudder w pracach z lat 1957–1962. W 1964 roku James Alexander Slater opublikował katalog zwińcowatych, w którym Meschia umieszczona została wśród rodzajów o niepewnej pozycji. M.B. Malipatil proponował w 1968 roku umieszczenie tego rodzaju w monotypowej podrodzinie, aż wreszcie w 2014 wprowadził rodzinę Meschiidae, do której zaliczył także nowy rodzaj Neomeschia. W sumie do rodziny tej zalicza się 12 opisanych gatunków z trzech rodzajów:
12345678M.B. Malipatil.Meschiidae, a new family of Lygaeoidea (Hemiptera: Heteroptera) from India and Australia, with descriptions of a new genus and two new species.„Zootaxa”.3815(2),s.233–248.Magnolia Press. DOI: 10.11646/zootaxa.3815.2.4.
12Cuiqing Gao, Mali B. Malipatil.Meschia zoui sp. nov., first representative of the family Meschiidae from China (Hemiptera: Heteroptera: Lygaeoidea).„Zootaxa”.4603(1),s.172–182,2019.Magnolia Press.
↑Randall T.Schuh,James AlexanderSlater:True bugs of the world (Hemiptera:Heteroptera): classification and natural history.Cornell University Press,1995,s.251-258. ISBN0-8014-2066-0.(ang.).
↑G.G.E. Scudder.New Heterogastrinae (Hemiptera) with a key to the genera of the world.„Opuscula Entomologica”.27(1–2),s.117–127,1962.
↑J.A. Slater:A catalogue of the Lygaeidae of the world.Storrs:University of Connecticut,1964.
↑Pablo M. Dellapé, Thomas J. Henry, David C. Eades:family Meschiidae.[w:] Lygaeoidea Species File (Version 5.0/5.0) [on-line].[dostęp 2020-11-22].
