Siedziba przedsiębiorstwa | |
| Państwo | |
|---|---|
| Siedziba | |
| Data powstania |
23 września 1889 |
| Prezes | |
| Dyrektor | |
| Zatrudnienie |
8666 (2026) |
| ISIN | |
| Symbol akcji | |
Położenie na mapie Kioto | |
Położenie na mapie Japonii | |
Położenie na mapie prefektury Kioto | |
| Strona internetowa | |
Nintendo Company, Ltd. (jap. 任天堂株式会社 Nintendō Kabushiki-gaisha) – japońskie przedsiębiorstwo z branży rozrywkowej, zajmujące się badaniami i rozwojem oraz dystrybucją oprogramowania i sprzętu do gier komputerowych oraz gier karcianych, z siedzibą w Kioto w Japonii. Początki firmy sięgają 1889 roku, kiedy rzemieślnik Fusajirō Yamauchi założył ją pod nazwą Nintendō Koppai, aby produkować i sprzedawać karty hanafuda. Po wejściu w latach 60. XX wieku w kilka branż i uzyskaniu pod obecną nazwą statusu spółki publicznej przedsiębiorstwo w 1977 roku wprowadziło w Japonii swoją pierwszą konsolę gier wideo, Color TV Game 15.
Wśród produktów Nintendo są niektóre z najbardziej wpływowych i najlepiej sprzedających się konsol i gier w branży gier komputerowych: Nintendo Entertainment System, Super Nintendo Entertainment System, Wii i Game Boy, a także gry Donkey Kong (1981), Super Mario Bros. (1985), The Legend of Zelda (1986), Metroid (1986), Fire Emblem (1990), Star Fox (1993) i Pokémon Red i Blue (1996). Z tych gier wywodzą się odpowiednie franczyzy.
Nintendo ma kilka spółek zależnych w różnych miejscach w Japonii i za granicą. Powierza im dystrybucję swoich produktów i część prac nad oprogramowaniem. Współpracuje też z partnerami handlowymi, takimi jak The Pokémon Company. Przedsiębiorstwo i jego pracownicy otrzymali wiele nagród za osiągnięcia, w tym nagrody Emmy za technikę i inżynierię, Game Developers Choice Awards oraz nagrody BAFTA w dziedzinie gier komputerowych. Jest też jednym z japońskich przedsiębiorstw o największym majątku i wartości rynkowej, a jego polityka odpowiedzialności społecznej należy do tych, które na świecie mają „najlepszą reputację”.
Początki Nintendo sięgają 23 września 1889 roku, kiedy rzemieślnik Fusajirō Yamauchi założył w Kioto przedsiębiorstwo Nintendō Koppai ( (jap. 任天堂骨牌)). Miało ono produkować i sprzedawać karty hanafuda, których główną cechą są ilustracje zamiast liczb. Dzięki temu Yamauchi mógł sprzedawać karty mimo zakazu hazardu obowiązującego w Japonii. Do ich wyrobu używał kory morwy, którą sam malował ręcznie. Popyt na ten towar w końcu wzrósł i Yamauchi musiał zatrudnić pomocników, aby wytwarzać karty masowo. Słowo „koppai” kojarzy się z kartami, ale etymologia nazwy „Nintendo” ( (jap. 運を天に任せる)) nie jest pewna. Zwykle przyjmuje się, że to wyraz złożony, który znaczy „zostaw szczęście niebu” lub „zostaw fortunę w rękach losu”, choć istnieje hipoteza, że znaki kanji mogą też odnosić się do „hazardu”.
Początkową ofertę Nintendō Koppai uzupełniły inne talie, na przykład poświęcona antologii Hyakunin Isshu, talia Daitoryo („prezydent”), najpopularniejsza w Kioto, oraz karty w stylu zachodnim, pierwsze takie w Japonii. Mimo korzystnego początku firma popadła w pewne trudności finansowe, ponieważ wytwarzanie kart było powolne i kosztowne, a Yamauchi ustalał wysokie ceny. Innymi czynnikami ryzyka były ograniczona nisza rynkowa, w której działało przedsiębiorstwo, oraz duża trwałość kart, która odbijała się na sprzedaży, bo produkt rzadko trzeba było wymieniać. Aby temu zaradzić, przedsiębiorca obniżył ceny, zaczął wytwarzać karty gorszej jakości, które nazwał Tengu, i próbował sprzedawać swoje wyroby w innych miastach, takich jak Osaka. Obracano tam znacznymi sumami w grach karcianych, w których stawki mogły być bardzo wysokie, a miejscowi przedsiębiorcy z tej branży mogli być zainteresowani niemal ciągłą wymianą talii, co pozwalało uniknąć podejrzeń budzonych ponownym użyciem kart. Według danych samej firmy pierwsza talia zachodnia trafiła na rynek w 1902 roku, ale inne dokumenty przesuwają tę datę na rok 1907, krótko po wojnie rosyjsko-japońskiej. Wojna przysporzyła ówczesnym przedsiębiorstwom poważnych trudności, zwłaszcza w sektorze rozrywki, na który nałożono nowe podatki, między innymi Karuta Zei. Mimo to firma przetrwała i w 1907 roku zawarła umowę z Nihon Senbai, późniejszą Japan Tobacco & Salt Corporation, na sprzedaż swoich kart w licznych sklepach z papierosami w całym kraju.
Zgodnie z kulturą japońską, aby Nintendō Koppai pozostało firmą rodzinną po przejściu Yamauchiego na emeryturę, musiał on adoptować zięcia jako własnego syna, by ten mógł przejąć interes. W rezultacie Sekiryo Kaneda przyjął w 1907 roku nazwisko Yamauchi, a około dwadzieścia lat później, w 1929 roku, został drugim prezesem Nintendō Koppai. Była to już wtedy „największa firma produkująca gry karciane” w Japonii.
W 1933 roku Sekiryo nadał przedsiębiorstwu formę spółki jawnej pod nazwą Yamauchi Nintendo Co, Ltd. i zainwestował w budowę nowej siedziby, położonej obok pierwotnego budynku, w pobliżu stacji kolejowej Toba-kaidō. Jego małżeństwo z córką Yamauchiego również nie dało męskiego potomka, dlatego zamierzał adoptować Shikanojo Inabę, artystę współpracującego przy produkcji kart, który był żonaty z jego córką Kimi. Mieli syna, Hiroshiego, urodzonego w 1927 roku. Inaba porzucił jednak rodzinę i przedsiębiorstwo, więc to Hiroshi miał zostać następcą Sekiryo po jego przejściu na emeryturę.
Okres II wojny światowej był dla przedsiębiorstwa wyjątkowo niekorzystny: władze japońskie ponownie zakazały rozpowszechniania zagranicznych gier karcianych, a japońskie społeczeństwo straciło zainteresowanie tego rodzaju rozrywką na rzecz innych potrzeb. Mimo to firma przetrwała, częściowo dzięki zastrzykowi finansowemu, jaki przyniósł ślub młodego Hiroshiego z Michiko Inaba, pochodzącą z zamożnej rodziny. W 1947 roku Sekiryo założył Marufuku Co. Ltd., aby produkować masowo karty oraz dystrybuować gry karciane w stylu zachodnim, takie jak pinochle i poker. Dwa lata później zmieniono firmę na Marufuku Karuta Hanbai Co., Ltd.
W 1950 roku, z powodu pogarszającego się zdrowia Sekiryo, Hiroshi objął prezesurę Nintendo Company. Jego pierwsze działania przyniosły kilka ważnych zmian w funkcjonowaniu firmy: w tym samym roku Marufuku Company przyjęła nazwę Nintendo Karuta Company, Ltd., a w 1951 roku zmieniła firmę na Nintendo Playing Card Co. Ltd. Rok później Hiroshi scentralizował produkcję kart w fabrykach w Kioto, co skłoniło go do rozbudowy biur. Ponadto jego nowa linia kart z plastiku cieszyła się w kraju dużym powodzeniem. Część pracowników, przyzwyczajonych do ostrożniejszego, bardziej zachowawczego kierownictwa, przyjęła nowe posunięcia z niepokojem, a napięcie między obiema stronami doprowadziło do ogłoszenia strajku. Strajk nie miał jednak większego wpływu, ponieważ Hiroshi zwolnił kilku niezadowolonych pracowników.
W 1959 roku Nintendo zawarło umowę z Waltem Disneyem, aby umieścić jego animowane postacie na kartach, co otworzyło nowy rynek talii dla dzieci. Firma opracowała też system dystrybucji, który pozwolił jej oferować produkty w sklepach z zabawkami. W 1961 roku sprzedała ponad 1,5 mln kart i miała duży udział w rynku, czemu sprzyjały kampanie reklamowe w telewizji. W 1962 roku przedsiębiorstwo zaczęło notowania w drugiej sekcji giełd w Osace i Kioto i stało się spółką publiczną. W październiku 1963 roku zmieniło firmę na Nintendo Company, Ltd. W 1964 roku jego przychody wyniosły 150 mln jenów. Choć firma przeżywała okres prosperity, karty Disneya i produkty pochodne czyniły ją bardzo zależną od rynku dziecięcego. Sytuację pogorszył spadek sprzedaży kart hanafuda, skierowanych bardziej do dorosłych, ponieważ japońskie społeczeństwo wolało inne rozrywki, takie jak pachinko, kręgle czy wieczorne wyjścia. Gdy więc sprzedaż talii z motywami Disneya zaczęła wykazywać oznaki wyczerpania, Nintendo zdało sobie sprawę, że nie ma realnych alternatyw, aby ją złagodzić. Sprzedaży nie odbudowały nawet takie wydarzenia jak igrzyska olimpijskie w Tokio i związane z nimi produkty, a w 1964 roku cena rynkowa przedsiębiorstwa spadła do 60 jenów, najniższego poziomu w całej jego historii.
W latach 1963–1968 Yamauchi inwestował w kilka linii biznesowych odległych od tradycyjnego rynku Nintendo. W większości zakończyły się one niepowodzeniem. Wśród tych prób były paczki ryżu błyskawicznego, oddziały „hoteli miłości” oraz serwis taksówek o nazwie Daiya. Choć ta ostatnia inicjatywa spotkała się z lepszym przyjęciem niż poprzednie, Yamauchi zrezygnował z niej po serii nieporozumień z lokalnymi związkami zawodowymi.
Nintendo różniło się od innych. Miało pracowników, którzy myśleli o zawartości gry. Inne firmy [zajmowały się] importowaniem pomysłów z Ameryki i dostosowywaniem ich do rynku japońskiego, a robiły tylko tyle, że czyniły je tańszymi i mniejszymi. Nintendo interesowały jednak oryginalne pomysły.
Doświadczenia z wcześniejszych inicjatyw skłoniły Yamauchiego do zwiększenia inwestycji Nintendo w dział badań i rozwoju, który powierzył Hiroshiemu Imanishiemu, pracownikowi z długim stażem w innych obszarach organizacji. W 1969 roku do zespołu dołączył ostatecznie Gunpei Yokoi jako koordynator różnych projektów tego działu. Doświadczenie Yokoi w produkcji urządzeń elektronicznych skłoniło Yamauchiego do włączenia go do działu gier firmy, w którym jego wynalazki miały być produkowane seryjnie. W tym okresie zbudowano nowy zakład produkcyjny w Uji, na obrzeżach Kioto, a firma dystrybuowała klasyczne gry planszowe, takie jak japońskie szachy shōgi, gra go i madżong, a także inne, zagraniczne, pod marką Nippon Game. W wyniku restrukturyzacji firma zachowała kilka obszarów poświęconych produkcji japońskich kart.
Początek lat 70. XX wieku był przełomowym momentem w historii Nintendo, ponieważ firma wprowadziła do sprzedaży pierwszą w Japonii zabawkę elektroniczną: optoelektroniczny pistolet Nintendo Beam Gun, zaprojektowany przez Uemurę. Na początku lat 70. sprzedano go w sumie ponad milion sztuk. Również w tym okresie przedsiębiorstwo zaczęło notowania w pierwszej sekcji giełdy w Osace i otworzyło nową siedzibę główną. Do innych charakterystycznych zabawek tej epoki należały Ultra Hand, Ultra Machine, Ultra Scope i Love Tester, wszystkie zaprojektowane przez Yokoi. Do 1970 roku sprzedano ponad 1,2 mln sztuk pierwszej z nich.
Rosnący popyt na produkty Nintendo skłonił Yamauchiego do ponownej rozbudowy biur: wykupił sąsiednie grunty, a produkcję kart przeniósł do pierwotnego budynku, zachowując tę linię działalności mimo spadku sprzedaży. Tymczasem Yokoi, Uemura i nowi pracownicy, jak Genyo Takeda, nadal opracowywali nowe produkty, na przykład system pistoletów świetlnych Laser Clay Shooting System ( (jap. レーザークレー射撃システム)), którego popularność w 1973 roku przewyższyła w Japonii kręgle, dotąd główną rozrywkę Japończyków, oraz Wild Gunman – symulator automatowy strzelania do rzutków, złożony z projektora obrazu 16 mm z czujnikiem wykrywającym wiązkę światła z pistoletu gracza. Oba produkty z powodzeniem eksportowano do Europy i Ameryki. Mimo to ceny produktów Nintendo były wysokie, co skłoniło firmę do wycofania niektórych z nich, jak Custom – pistoletu świetlnego o większym zasięgu niż oryginalne. Projekty te rozwijała spółka zależna Nintendo Leisure System Co., Ltd. aż do jej likwidacji w 1973 roku, decyzji motywowanej częściowo skutkami gospodarczymi kryzysu naftowego z tego roku.
Zachęcony sukcesem takich firm jak Atari i Magnavox z ich systemami gier wideo, Yamauchi nabył prawa do dystrybucji systemu Magnavox Odyssey w Japonii i zawarł umowę z Mitsubishi Electric, z którą opracował EVR w 1975 roku oraz konsole TV Game 15 i TV Game 6 z serii Color TV-Game ( (jap. カラー テレビゲーム)) w 1977 roku. W 1976 roku wprowadzono pierwszy mikroprocesor do systemów gier wideo, a w 1978 roku pojawiła się gra automatowa wzorowana na othello. Takeda zaprojektował też grę EVR Race. W tym okresie dołączył też Shigeru Miyamoto, który zajął się projektem konsoli Color TV Game Block Breaker. Dział badań i rozwoju podzielono na dwa zespoły, które miały się przekształcić w Nintendo Research & Development 1 i Nintendo Research & Development 2, kierowane odpowiednio przez Yokoi i Uemurę.
W 1979 roku w historii firmy zaszły dwa ważne wydarzenia: w Nowym Jorku otwarto spółkę zależną Nintendo of America, a w samym Nintendo utworzono nowy dział, który zajął się tworzeniem automatów do gier. Rok później zadebiutowała pierwsza przenośna konsola gier wideo, której twórcą był Yokoi. Oparł ją na technologii stosowanej w kieszonkowych kalkulatorach, które były wówczas w Japonii nadprodukowane. Konsola otrzymała nazwę Game & Watch (jap. ゲーム&ウオッチ). Stała się jednym z najbardziej udanych produktów Nintendo: w okresie produkcji, który trwał do początku lat 90., sprzedano ponad 43 mln sztuk na całym świecie. Powstało na nią łącznie 59 gier (60 licząc Yellow Magic).
Popularność automatów wzrosła w 1981 roku po premierze gry Donkey Kong, zaprojektowanej przez Miyamoto. Była to jedna z pierwszych gier platformowych, w których postać gracza mogła skakać. Postacią gracza był tu Jumpman, który później stał się Mario i oficjalną maskotką firmy. Imię Mario nadano mu z powodu podobieństwa do ówczesnego wynajmującego Nintendo, Mario Segale. Po otwarciu nowego zakładu produkcyjnego w Uji i wejściu na pierwszą sekcję giełdy w Tokio w 1983 roku Uemura zajął się projektem nowej konsoli na kartridże. Zastosował w niej zarówno jednostkę centralną, jak i jednostkę przetwarzania obrazu, wzorując się na ColecoVision. Konsola, Family Computer (jap. ファミリーコンピュータ; Famicom), trafiła na rynek japoński w lipcu 1983 roku wraz z trzema grami przeniesionymi z wersji automatowych: Donkey Kong, Donkey Kong Jr. i Popeye. Odniosła taki sukces, że już w 1984 roku przewyższała udziałem w rynku konsolę SG-1000 firmy Sega. Nintendo przyjęło też zasady, które obejmowały między innymi zatwierdzanie każdej gry produkowanej na NES przed wprowadzeniem do sprzedaży, zawieranie z innymi producentami umów gwarantujących, że żadna gra na NES nie zostanie przeniesiona na inne konsole w ciągu dwóch lat od premiery, oraz ograniczenie liczby gier na NES, które jeden producent mógł wydać w ciągu roku, do pięciu.
Na początku lat 80. w Stanach Zjednoczonych pojawiło się wiele konsol, a także gier niskiej jakości, produkowanych przez zewnętrznych producentów. Przesyciło to rynek i doprowadziło do zapaści na rynku gier komputerowych w 1983 roku. W efekcie nastąpił regres, przede wszystkim na amerykańskim rynku gier wideo, którego przychody w latach 1983–1985 spadły z ponad 3 mld USD do 100 mln USD. Odbił się on także na Nintendo i na planach wprowadzenia Famicom na kontynent amerykański. Aby wyróżnić się na tle konkurencji w Ameryce, firma przeprojektowała Famicom jako „system rozrywki” obsługujący „Game Pak”, o wyglądzie przypominającym magnetowid. Powstał Nintendo Entertainment System, czyli NES, który w 1985 roku zadebiutował w USA. Wśród pierwszych gier na tę konsolę były Excitebike, Super Mario Bros., Metroid, The Legend of Zelda i Punch-Out!!. Gry Super Mario Bros. i The Legend of Zelda powstawały równolegle, a odpowiadali za nie Miyamoto i Takashi Tezuka. Ważną rolę w obu tytułach odegrał też kompozytor Kōji Kondō, który umocnił przekonanie, że muzyka powinna dopełniać mechanikę gry, a nie być tylko dodatkowym elementem. Produkcja konsoli trwała do 1995 roku na kontynencie amerykańskim i do 2003 roku w Japonii. Łącznie na całym świecie sprzedano około 62 mln konsol NES. Aby ograniczyć piractwo gier, Nintendo stworzyło w tym okresie Official Nintendo Seal of Quality, czyli znak umieszczany na produktach marki, dzięki któremu klient mógł rozpoznać ich autentyczność. Sieć dostawców elektroniki Nintendo liczyła wówczas już trzydzieści firm, wśród nich Ricoh, dla którego Nintendo było głównym odbiorcą półprzewodników, oraz Sharp.
W tym samym czasie, w 1988 roku, dział Nintendo R&D1 opracował przenośną konsolę Game Boy (jap. ゲームボーイ), pierwszą tego typu konsolę na wymienne kartridże z grami. Działem kierował Yokoi, a konsola powstała na bazie systemów Game & Watch. Premiera odbyła się rok później, a w Ameryce konsolę sprzedawano wraz z grą Tetris. System odniósł znaczny sukces: w ciągu pierwszych dwóch tygodni sprzedaży w Japonii wyprzedano początkowy zapas 300 000 sztuk, a w USA w pierwszym dniu prezentacji sprzedano dodatkowo 40 000 konsol. W tym samym roku Nintendo zawarło ze Sony umowę na opracowanie SNES-CD, urządzenia peryferyjnego do Super Nintendo, które miało odtwarzać płyty CD-ROM. Współpraca nie powiodła się jednak, ponieważ Yamauchi wolał rozwijać tę technologię z firmą Philips, co miało doprowadzić do powstania CD-i. Wysiłki Sony zaś przyniosły konsolę PlayStation, która stała się poważnym konkurentem Nintendo w branży.
W 1988 roku ukazał się też pierwszy numer czasopisma Nintendo Power, które w Stanach Zjednoczonych miało roczny nakład 1,5 mln egzemplarzy. W połowie następnego roku Nintendo po raz pierwszy zorganizowało targi Nintendo Space World pod nazwą Shoshinkai (jap. 初心会), aby zapowiadać swoje przyszłe produkty. Później w Stanach Zjednoczonych otwarto pierwsze sklepy World of Nintendo z oficjalnymi towarami firmy. Szacuje się, że przychody Nintendo w 1989 roku wyniosły 2,7 mld USD dzięki sprzedaży ponad 250 produktów. Według informacji firmy w tym roku NES znajdował się w ponad 25% amerykańskich gospodarstw domowych.
Pojawiły się inne systemy oparte na architekturze 16-bitowej, takie jak PC Engine firmy NEC Home Electronics i Sega Genesis firmy Sega, które dzięki niej miały lepszą grafikę i dźwięk niż NES. W odpowiedzi Uemura zaprojektował Super Family Computer (jap. スーパーファミコン; Super Famicom), której premiera odbyła się pod koniec 1990 roku. Pierwsza partia 300 000 konsol wyprzedała się w ciągu kilku godzin. W następnym roku, podobnie jak w przypadku NES, Nintendo wprowadziło na rynek amerykański zmodyfikowaną wersję Super Famicom pod nazwą Super Nintendo Entertainment System (SNES, czyli Super Nintendo). Wśród pierwszych gier na tę konsolę były Super Mario World, F-Zero, Pilotwings, SimCity i Gradius III. Według Nintendo w 1992 roku sprzedano łącznie ponad 46 mln konsol Super Famicom/SNES. Ich cykl życia trwał do 1999 roku w Stanach Zjednoczonych i do 2003 roku w Japonii.
W tym czasie, w marcu 1990 roku, odbyła się pierwsza edycja Nintendo World Championship. Uczestnicy z trzydziestu miast w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie rywalizowali o tytuł najlepszego gracza Nintendo w swoim regionie. Kilka miesięcy później, w czerwcu, otwarto biura spółki zależnej Nintendo of Europe w Großostheim w Niemczech, a trzy lata później biura spółek zależnych powstały w Holandii (gdzie dystrybucją produktów firmy zajmowała się firma Bandai), Francji, Wielkiej Brytanii, Hiszpanii, Belgii i Australii. W tym samym 1993 roku ukazał się Starwing, który stał się przełomem w branży jako pierwsza gra wykorzystująca nowy układ Super FX. W 1992 roku firma nabyła akcje klubu baseballowego Seattle Mariners, aby zapobiec jego przeniesieniu do innego miasta. W 2016 roku Nintendo sprzedało większość swoich akcji klubu.
Upowszechnienie się gier z jawnie pokazywaną przemocą, takich jak Mortal Kombat, wywołało kontrowersje wokół gier i doprowadziło do powstania systemu oceniania gier ESRB, w którego opracowaniu uczestniczyło Nintendo. Środki te sprawiły również, że wydawcy zyskali więcej swobody. Wśród działań handlowych firma wprowadziła usługę rozrywki w samolotach Nintendo Gateway, dostępną także na statkach wycieczkowych i w hotelach, oraz linię Play It Loud!, czyli konsole Game Boy w obudowach różnych kolorów. Inne innowacje technologiczne to grafika Advanced Computer Modelling, użyta po raz pierwszy w grze Donkey Kong Country zarówno na SNES, jak i na Game Boy, oraz satelitarny modem Satellaview do Super Famicom, który umożliwiał cyfrową transmisję danych za pośrednictwem satelity telekomunikacyjnego.
W sierpniu 1993 roku Nintendo i Silicon Graphics ogłosiły sojusz strategiczny, którego celem było opracowanie konsoli Nintendo 64 (jap. ニンテンドウ64; N64). Do jej technologii przyczyniły się też inne firmy, takie jak NEC, Toshiba i Sharp. Pod względem handlowym uznawano ją za jedną z pierwszych konsol zaprojektowanych w architekturze 64-bitowej. Zapowiedziano adaptację na tę konsolę automatu Cruis'n USA. Premierę N64 planowano na 1995 rok, jednak do opóźnienia przyczynił się harmonogram produkcji gier na konsolę. Ostatecznie konsola trafiła na rynek w czerwcu 1996 roku w Japonii, we wrześniu 1996 roku w Stanach Zjednoczonych i w marcu 1997 roku w Europie. Do zakończenia produkcji w 2002 roku sprzedano około 33 mln konsol na całym świecie. Łącznie wyprodukowano 388 gier, a niektóre z nich uznano za „najlepsze wszech czasów”, na przykład Super Mario 64, The Legend of Zelda: Ocarina of Time i GoldenEye 007.
W 1995 roku zaczęto dystrybuować Virtual Boy (jap. バーチャルボーイ), nową konsolę zaprojektowaną przez Yokoi i wyposażoną w technologię rzeczywistości wirtualnej i grafikę stereoskopową. Odbiór był jednak niekorzystny z powodu niskiej jakości gier, a Nintendo wycofało konsolę jeszcze w tym samym roku z powodu słabej sprzedaży. Z powodu wyników swojego ostatniego projektu Yokoi został rok później zmuszony do opuszczenia firmy. Na rynku ukazały się też Pokémon Red i Blue na przenośną konsolę Game Boy, które dały początek popularnej serii Pokémon. Jako innowację dla N64 Nintendo wprowadziło Rumble Pak, dodatek wywołujący wibracje w wybranych momentach gry.
W 1998 roku na rynek trafiła przenośna konsola Game Boy Color (jap. ゲームボーイカラー), której możliwości były zbliżone do NES. Dzięki temu na tę konsolę przeniesiono niektóre gry z NES, na przykład Super Mario Bros., a sama konsola zachowała kompatybilność wsteczną z grami na Game Boy. Od tamtej pory na całym świecie sprzedano ponad 118,6 mln konsol Game Boy i Game Boy Color.
Wraz z pojawieniem się PlayStation 2, w maju 1999 roku Nintendo ogłosiło porozumienie z IBM i Matsushitą w sprawie opracowania procesora Gekko oraz napędu DVD, które miały znaleźć zastosowanie w kolejnej konsoli stacjonarnej japońskiej firmy. W 2000 roku zaszły zmiany administracyjne: biura korporacyjne w Japonii przeniesiono do dzielnicy Minami-ku w Kioto, a Nintendo Benelux zaczęło obsługiwać terytoria holenderskie i belgijskie.
Rok 2001 przyniósł dwie nowe konsole w ofercie Nintendo. Pierwszą była przenośna Game Boy Advance (jap. ゲームボーイアドバンス; GBA), której wygląd zaprojektował Francuz Gwénaël Nicolas. Drugą – stacjonarna Nintendo GameCube (jap. ニンテンドー ゲームキューブ; NGC). W pierwszym tygodniu po premierze konsoli przenośnej, w czerwcu tego roku, sprzedano 500 000 egzemplarzy, co według Nintendo uczyniło ją najszybciej sprzedającą się konsolą w Stanach Zjednoczonych w tamtym okresie. Na całym świecie sprzedano ponad 81,5 mln sztuk GBA. GameCube wyróżniały między innymi dyski MiniDVD jako nośnik gier (wydano na nich między innymi Luigi’s Mansion i Super Smash Bros. Melee) oraz połączenie z internetem w ograniczonej liczbie gier. Mimo to sprzedaż GameCube była niższa niż jej poprzedniczek: w ciągu sześciu lat na rynku sprzedano 21,7 mln konsol na całym świecie. Dla porównania do grudnia 2005 roku dostarczono sto milionów konsol PS2. Firma opracowała w tym okresie także Nintendo e-Reader, urządzenie peryferyjne do GBA, które umożliwia przesyłanie do konsoli przenośnej danych zapisanych na kartach.
W 2002 roku zaczęto dystrybuować Pokémon Mini (jap. ポケモンミニ). Konsola ma mniejsze wymiary niż GBA i waży 70 g, co czyni ją najmniejszą konsolą gier wideo w historii. W tym samym roku Nintendo nawiązało kolejną współpracę, z Sega i Namco, aby opracować Triforce – płytę automatu arcade, która miała ułatwić przenoszenie gier tego gatunku na GameCube. Po premierze NGC w Europie w maju tego roku Yamauchi ogłosił rezygnację ze stanowiska prezesa, a jego następcą Nintendo wybrało Satoru Iwatę. Yamauchi pozostał doradcą i dyrektorem przedsiębiorstwa do 2005 roku. Zmarł niemal dekadę później, w 2013 roku. Wybór Iwaty na prezesa zakończył dziedziczenie tego stanowiska w rodzinie Yamauchi, praktykowane od założenia przedsiębiorstwa.
W latach 2003–2005 Nintendo wprowadziło kilka urządzeń przenośnych. W 2003 roku do sprzedaży trafił Game Boy Advance SP, wersja GBA, której do 2010 roku sprzedano 43,6 mln sztuk. Pojawił się także Game Boy Player, urządzenie peryferyjne umożliwiające wyświetlanie gier GB i GBA na ekranie telewizora. W 2004 roku ukazał się Nintendo DS (jap. ニンテンドーDS) z takimi nowościami jak dwa ekrany, z których jeden jest dotykowy, oraz łączność bezprzewodowa na potrzeby trybu wieloosobowego. Według raportu z 2016 roku w całym okresie sprzedaży DS sprzedano ponad 154 mln sztuk, co czyni ją najlepiej sprzedającą się konsolą przenośną i drugą w historii wśród wszystkich konsol. Wyprzedziła ją tylko PlayStation 2, której do marca 2012 roku sprzedano ponad 160 mln sztuk. Wreszcie w 2005 roku Nintendo zaprezentowało Game Boy Micro (jap. ゲームボーイミクロ) z podświetlanym ekranem. Sprzedaż nie spełniła oczekiwań firmy, ponieważ do 2007 roku sprzedano 2,5 mln sztuk. W 2005 roku otwarto w Nowym Jorku Nintendo World Store.
Prace koncepcyjne nad kolejną konsolą stacjonarną Nintendo sięgają 2001 roku, a projektowanie rozpoczęło się w 2003 roku. Wii trafiła do sprzedaży 19 listopada 2006 roku, a do końca 2006 roku dostępnych było dla niej 33 gry, w tym 20 w dniu premiery. Za pomocą Wii Nintendo chciało dotrzeć do szerszej grupy odbiorców niż konkurenci z siódmej generacji, w tym do „niekonsumentów”. W tym celu firma zainwestowała w kosztowną kampanię reklamową. Wśród nowości w porównaniu z poprzedniczkami znalazły się: kontroler Wiimote, wyposażony w akcelerometry, które pozwalają wykrywać jego położenie w przestrzeni trójwymiarowej; urządzenie peryferyjne Nunchuk; oraz rozszerzenie Wii MotionPlus, które zwiększa czułość głównego kontrolera dzięki żyroskopom. Do 2016 roku sprzedano ponad 101 mln konsol Wii na całym świecie. W 2007 roku Wii wyprzedziła pod względem sprzedaży Xbox 360.
W latach 2007–2010 ukazało się kilka gier na Wii, między innymi Big Brain Academy: Wii Degree, Super Mario Galaxy, Metroid Prime 3: Corruption, Wii Fit i Mario Kart Wii. Pojawiły się też akcesoria do konsoli, takie jak Wii Balance Board i Wii Wheel, oraz usprawnienia, na przykład usługa pobierania gier WiiWare. W 2009 roku Nintendo Ibérica S.A. rozszerzyła działalność handlową na Portugalię, otwierając nowe biuro w Lizbonie. W 2010 roku firma obchodziła 25. rocznicę pierwszego pojawienia się Mario. Z tej okazji do sprzedaży trafiły produkty okolicznościowe, w tym gra Super Mario All-Stars 25th Anniversary Edition oraz specjalne edycje Nintendo DSi XL i Wii. W 2009 roku Nintendo miało 68,3% udziału w segmencie gier przenośnych.
Po zapowiedzi z marca 2010 roku rok później na rynek trafiła przenośna Nintendo 3DS (jap. ニンテンドー3DS), zdolna wytwarzać efekty stereoskopowe bez potrzeby używania okularów 3D. Do 2018 roku sprzedano ponad 69 mln sztuk 3DS na całym świecie. W 2011 roku obchodzono 25-lecie The Legend of Zelda, a pod koniec roku wydano grę The Legend of Zelda: Skyward Sword. W latach 2012–2013 Nintendo wprowadziło dwie kolejne konsole. Pierwszą była stacjonarna Wii U (jap. ウィー・ユー), która w odróżnieniu od poprzedniczki otrzymała grafikę w wysokiej rozdzielczości oraz kontroler Gamepad z technologią komunikacji bliskiego zasięgu. Drugą była przenośna Nintendo 2DS (jap. ニンテンドー2DS), o parametrach technicznych zbliżonych do 3DS, lecz pozbawiona jej efektów stereoskopowych. Wii U, której sprzedano łącznie 13,5 mln sztuk na całym świecie, jest najmniej udaną konsolą w historii Nintendo, a drugą od końca jest GameCube. W 2014 roku pojawiła się nowa linia produktów: figurki postaci z gier firmy, nazywane amiibo. Z okazji 30. rocznicy Super Mario Bros. w 2015 roku zorganizowano kampanię Let's Super Mario, w której gracze mogli przesyłać filmy związane z tą postacią.
We wrześniu 2013 roku Nintendo nabyło część udziałów w Pux Corporation, spółce zależnej Panasonic, aby opracować programy do rozpoznawania twarzy, głosu i tekstu na potrzeby swoich gier, głównie na DS. Z powodu spadku zysku netto przedsiębiorstwa w okresie od kwietnia do grudnia 2013 roku Iwata ogłosił czasowe obniżenie własnej pensji o 50% na pięć miesięcy, a także wynagrodzeń niektórych dyrektorów od 2014 roku. W styczniu 2015 roku firma wydała komunikat o zakończeniu działalności na rynku brazylijskim, między innymi z powodu wysokich stawek podatków importowych. Nie wpłynęło to na resztę Ameryki Łacińskiej dzięki współpracy z firmą Juegos de Video Latinoamérica, a dwa lata później porozumiano się z NC Games w sprawie powrotu produktów japońskiej firmy na rynek brazylijski. Od 2014 roku, zgodnie z nową strategią reklamową, Nintendo zastąpiło konferencje na Electronic Entertainment Expo (E3) transmisjami wideo, w których przedstawia nowości na swoje platformy do gier.
W lipcu 2015 roku Iwata zmarł na raka dróg żółciowych. Jego następcą na czele firmy został Tatsumi Kimishima, po dwóch miesiącach, w których działalnością kierowali Miyamoto i Takeda. W ramach restrukturyzacji kadry zarządzającej ci dwaj otrzymali odpowiednio funkcje doradcy kreatywnego i doradcy technologicznego.
Straty finansowe związane ze sprzedażą Wii U oraz zamiar Sony, by od 2014 roku dostosowywać swoje gry do innych urządzeń rozrywkowych, takich jak smart TV, wywarły na Nintendo presję, aby firma przemyślała strategię opartą na produkcji konsol i gier wideo. W rezultacie na początku 2015 roku firma zawarła porozumienia z DeNA i Universal Parks & Resorts, aby rozszerzyć działalność odpowiednio na urządzenia inteligentne i parki rozrywki. W marcu 2016 roku ukazało się Miitomo, pierwsza aplikacja mobilna firmy. Inną aplikacją związaną z Nintendo jest Pokémon Go, opracowana przez amerykańskie przedsiębiorstwo Niantic. Dzięki niej Nintendo uzyskało w 2016 roku dodatkowe przychody w wysokości 115 mln USD.
Do innych ważnych wydarzeń 2016 roku należały zastąpienie programu lojalnościowego Club Nintendo usługą My Nintendo oraz premiera NES Classic Edition ( (jap. ニンテンドークラシックミニ ファミリーコンピュータ)), przeprojektowanej wersji NES-a z nowościami takimi jak złącze HDMI i możliwość użycia kontrolera Wii Remote do gry w tytuły z Wii i Wii U dostępne w usłudze Virtual Console. Prawie rok później, we wrześniu 2017 roku, ukazała się SNES Classic Edition ( (jap. ニンテンドークラシックミニ スーパーファミコン)), która działa podobnie jak poprzedniczka, ale skupia się na katalogu gier na SNES-a. W roku obrotowym zakończonym w marcu 2019 roku sprzedano na świecie około sześciu milionów egzemplarzy obu konsol.
Następcą Wii U w ósmej generacji konsol gier wideo został Nintendo Switch ( (jap. ニンテンドースイッチ)), którego dystrybucja ruszyła w marcu 2017 roku. Do jego głównych cech należą hybrydowa konstrukcja łącząca konsolę stacjonarną z przenośną, niezależne działanie kontrolerów Joy-Con, z których każdy ma własny akcelerometr i żyroskop, oraz jednoczesne połączenie bezprzewodowe do ośmiu konsol. Aby poszerzyć ofertę gier, firma zawarła sojusze z kilkoma zewnętrznymi i niezależnymi producentami, a do lutego 2019 roku znano ponad 1800 gier na tę platformę. Do marca 2020 roku sprzedano na świecie ponad 55 mln konsol. W kwietniu 2018 roku do sprzedaży trafiła nowa linia produktów, Nintendo Labo ( (jap. ニンテンドーラボ)), złożona z tekturowych akcesoriów współpracujących ze Switchem i jego kontrolerami Joy-Con. Według informacji firmy w pierwszym roku obecności na rynku sprzedano ponad milion produktów jednego z trzech zestawów tej marki.
W latach 2018–2019 w Nintendo zaszło kilka zmian organizacyjnych: Shuntaro Furukawa zastąpił Kimishimę na stanowisku prezesa spółki, a w Nintendo of America stanowisko po Reggiem Fils-Aimé objął Doug Bowser. Od 2019 roku firma rozszerzała działalność handlową w Chinach, współpracując z Tencent przy dystrybucji Switcha. Porozumienie sfinalizowano w grudniu tego samego roku. Choć pandemia COVID-19 opóźniła produkcję i dystrybucję części produktów firmy, sytuacja ta „miała ograniczony wpływ na wyniki działalności”. W segmencie cyfrowym, głównie dzięki usłudze Nintendo Switch Online, w roku obrotowym zakończonym w marcu 2020 roku odnotowano wzrost przychodów o 71,8% w porównaniu z poprzednim rokiem obrotowym. Z okazji 35. rocznicy premiery Super Mario Bros. w 2020 roku wprowadzono wiele produktów inspirowanych maskotką Nintendo, w tym przenośną konsolę Game & Watch: Super Mario Bros. oraz gry Super Mario 3D All-Stars, Mario Kart Live: Home Circuit i Super Mario 3D World + Bowser's Fury.
Na początku 2021 roku Nintendo przejęło kanadyjskie studio Next Level Games. W tym samym roku firma obchodziła 35. rocznicę premiery gry The Legend of Zelda (1986). Podobnie jak w przypadku Super Mario Bros., towarzyszyły jej wznowienie The Legend of Zelda: Skyward Sword oraz wprowadzenie na rynek przenośnej konsoli Game & Watch: The Legend of Zelda. W marcu tego samego roku, po kilku opóźnieniach budowy spowodowanych pandemią COVID-19, otwarto strefę tematyczną Super Nintendo World na terenie parku Universal Studios Japan. Budowa kosztowała ponad 60 mld jenów (około 580 mln USD w 2020 roku), a strefa od otwarcia przyczyniła się do rocznego wzrostu liczby odwiedzających japoński park Universal nawet o 85%. W lutym 2023 roku strefę otwarto w parku Universal Studios Hollywood, a spodziewane jest też jej otwarcie w Universal Epic Universe, położonym w Universal Orlando Resort. Kolejny projekt infrastrukturalny tego okresu dotyczył przebudowy zakładu produkcyjnego w Uji na galerię. W kwietniu 2022 roku w budynku, który był pierwotną siedzibą Nintendo, otwarto hotel Marufukuro.
W 2022 roku Nintendo ogłosiło dwa przejęcia: spółki Systems Research & Development, z którą wcześniej współpracowało przy grach takich jak Donkey Kong i The Legend of Zelda, oraz studia Dynamo Pictures, przemianowanego na Nintendo Pictures, aby wzmocnić strategię dywersyfikacji przez tworzenie produkcji wizualnych. Ponadto w okresie od maja 2022 do lutego 2023 roku Public Investment Fund, państwowy fundusz majątkowy Arabii Saudyjskiej, zwiększył swój udział w Nintendo do 8,26%, stając się największym zewnętrznym inwestorem firmy.
W kwietniu 2023 roku do kin trafił film animowany Super Mario Bros. Film, oparty na postaciach z serii o Mario. W anglojęzycznej obsadzie głosowej znaleźli się Chris Pratt, Anya Taylor-Joy, Seth Rogen, Jack Black i Charlie Day jako odpowiednio Mario, Peach, Donkey Kong, Bowser i Luigi. Film zarobił ponad 1,36 mld USD i stał się drugim filmem 2023 roku pod względem wpływów, ustępując tylko filmowi Barbie. Jest też drugim animowanym filmem w historii kina pod względem wpływów z kin, za filmem Kraina lodu II (2019). Choć recenzje były mieszane, głównie z powodu fabuły, film zdobył wiele nominacji do nagród, w tym do Złotych Globów. Prawie rok po premierze zapowiedziano kontynuację, której premierę zaplanowano na 2026 rok. Nintendo ogłosiło też film aktorski (live action) na podstawie The Legend of Zelda, koprodukowany z Avim Aradem i reżyserowany przez Wesa Balla.
W pierwszej połowie 2023 roku, w ramach marketingu premiery gry The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom, do sprzedaży zaczął trafiać nowy model OLED Switcha, którego wzornictwo nawiązuje do uniwersum Zelda. W lipcu tego samego roku, w ramach restrukturyzacji firmy, spółki zależne we Francji i Beneluksie połączono z Nintendo of Europe. Dobry wynik handlowy odniosły też inne gry wydane przez firmę w tym okresie, w tym Pikmin 4, Super Mario Bros. Wonder i Super Mario RPG.
W maju 2024 roku Nintendo ogłosiło porozumienie z Embracer Group AB w sprawie przejęcia 100% udziałów w Shiver Entertainment, Inc., amerykańskim studiu zajmującym się adaptacjami gier i tworzeniem gier, które miało stać się w pełni zależną spółką. 2 października 2024 roku dla zwiedzających otwarto Muzeum Nintendo na terenie dawnego kompleksu fabrycznego firmy w Uji koło Kioto. W tym samym miesiącu Nintendo uruchomiło dla abonentów Nintendo Switch Online aplikację mobilną Nintendo Music, w której można odtwarzać i pobierać ścieżki dźwiękowe z gier firmy.
16 stycznia 2025 roku zapowiedziano następczynię Nintendo Switch, czyli Nintendo Switch 2. Konsola trafiła do sprzedaży 5 czerwca 2025 roku. W ciągu czterech dni od premiery Nintendo of America podało, że sprzedano ponad 3,5 mln egzemplarzy, co czyniło ją najszybciej sprzedającym się sprzętem Nintendo w historii. W roku obrotowym zakończonym w marcu 2026 roku Nintendo sprzedało 19,86 mln konsol Switch 2 i 3,80 mln konsol Switch.
27 listopada 2025 roku Nintendo ogłosiło, że 1 kwietnia 2026 roku nabędzie 80% udziałów w Bandai Namco Studios Singapore Pte. Ltd., które miało zostać przemianowane na Nintendo Studios Singapore. Według firmy do tego dnia sprzedano ponad 6 mld gier i ponad 870 mln urządzeń. Kontynuacja filmu, The Super Mario Galaxy Movie, trafiła do kin w kwietniu 2026 roku.
6 października 1994 roku Entertainment Systems Poland, przedstawiciel Nintendo w Polsce, zorganizowało konferencję prasową. Według „Gazety Wyborczej” Nintendo otworzyło wtedy swoje przedstawicielstwo w kraju. Działania Nintendo w Polsce koordynowało Entertainment Systems Poland, którego prezesem był Dariusz Dąbski. Przedsiębiorstwo korzystało z sieci czterech dystrybutorów: ATM, Elemis, Lukas Toys i Video Games. Współpracowało też z austriackim Stadlbauer Marketing, centralą Nintendo na kraje niemieckojęzyczne i Europę Środkową i Wschodnią. Według „Gazety Wyborczej” około 90 procent kaset z grami dostępnych na polskim rynku stanowiły kopie pirackie, a Nintendo czekało na wejście w życie nowej ustawy o prawie autorskim.
Lukas Toys, w pełni zależna od Stadlbauera spółka, zajęła się polskim rynkiem około 1998 roku. W 1999 roku drugim dystrybutorem został Optimus SA, który 13 października podpisał umowę ze Stadlbauer Service na dystrybucję produktów Nintendo w Polsce. Optimusem kierował Dariusz Dąbski. W 2002 roku dystrybutorem Nintendo w Polsce została Manta Multimedia. W sierpniu 2007 roku nowym dystrybutorem został Stadlbauer Marketing & Vertriebs, którego oddziałem był dotychczasowy dystrybutor Lukas Toys. Umowa Stadlbauera z Nintendo wygasła 28 lutego 2013 roku i nie została przedłużona. Od 1 marca 2014 roku dystrybutorem w Polsce jest spółka ConQuest Entertainment, która według polskiej strony Nintendo jest wyłącznym dystrybutorem na rynkach czeskim, polskim, słowackim i węgierskim.
Game Boy był w Polsce bardzo popularny na przełomie lat 90. i 2000. Czasopisma o tej konsoli, GameBoy Magazyn (2001–2003) i GBmore (od 2003 roku), wydawała redakcja Neo Plus. Nintendo było reklamodawcą programu telewizyjnego o grach Escape (1996–1998). Konsola Switch miała w Polsce dobry start sprzedaży w 2017 roku. Redakcja CD-Action zapowiedziała na styczeń 2026 roku premierę „Switch Magazynu”, pisma o konsoli. 22 stycznia 2026 roku Mario Kart World i Donkey Kong Bananza stały się pierwszymi grami wydanymi przez Nintendo na Switch 2, które mają polską lokalizację.
Główna działalność Nintendo to badania i rozwój, produkcja oraz dystrybucja produktów rozrywkowych, przede wszystkim oprogramowania i sprzętu do gier wideo oraz gier karcianych. Głównymi rynkami zbytu są Japonia, Ameryka i Europa, przy czym ponad 70% łącznej sprzedaży pochodzi spoza Japonii.
Od premiery pierwszej konsoli, Color TV-Game 6 w 1977 roku, Nintendo wyprodukowało i wprowadziło na rynek wiele platform do gier wideo. Są wśród nich konsole stacjonarne, przenośne, z wbudowanymi grami oraz hybrydowe, czyli łączące cechy konsol stacjonarnych i przenośnych. Do każdej konsoli produkuje się różne akcesoria i kontrolery. Akcesoria do konsol stacjonarnych to na przykład NES Zapper, Super NES Mouse, Expansion Pak, karty pamięci, Wii MotionPlus, Wii U Pro Controller i Switch Pro Controller, a do przenośnych konsol Game Boy i DS odpowiednio Game Boy Camera i Rumble Pak.
Poniżej wymieniono konsole Nintendo z datą premiery, cyklem życia produktu oraz, jeśli istnieją, wariantami lub modelami:
| Konsola | Data premiery | Cykl życia produktu | Modele i warianty | Źródła | |
|---|---|---|---|---|---|
| Stacjonarne | Color TV-Game | 1 czerwca 1977 | 1977–1980 | Color TV-Game 6 Color TV-Game 15 Color TV-Game Racing 112 Color TV-Game Block Breaker Computer TV-Game | |
| NES | 15 lipca 1983 | 1983–2003 | Famicom Titler Twin Famicom NES-101 Sharp Nintendo Television NES Classic Edition | ||
| SNES | 21 listopada 1990 | 1990–2003 | New-Style Super NES Super Famicom Naizou TV SF1 SNES Classic Edition | ||
| N64 | 23 czerwca 1996 | 1996–2002 | Nintendo iQue | ||
| NGC | 14 września 2001 | od 2001 | Panasonic Q | ||
| Wii | 19 listopada 2006 | od 2006 (w Japonii sprzedaż do 2013) | Wii Family Edition Wii Mini | ||
| Wii U | 18 listopada 2012 | od 2012 | — | ||
| Hybrydowe | Switch | 3 marca 2017 | od 2017 | Nintendo Switch Lite Nintendo Switch OLED | |
| Switch 2 | 5 czerwca 2025 | od 2025 | — | ||
| Przenośne | Game & Watch | 28 kwietnia 1980 | od 1980 | — | |
| GB | 21 kwietnia 1989 | 1989–2003 | Play It Loud! Game Boy Pocket Game Boy Light | ||
| Virtual Boy | 21 lipca 1995 | 1995 | — | ||
| GBC | 21 października 1998 | 1998–2003 | — | ||
| GBA | 21 marca 2001 | 2001–2010 | Game Boy Advance SP Game Boy Micro Visteon Dockable Entertainment | ||
| Pokémon Mini | 16 listopada 2001 | 2001–2002 | — | ||
| DS | 21 listopada 2004 | 2004–2011 | Nintendo DS Lite Nintendo DSi Nintendo DSi XL | ||
| 3DS | 26 lutego 2011 | od 2011 | Nintendo 3DS XL Nintendo 2DS New Nintendo 3DS New Nintendo 3DS XL New Nintendo 2DS XL | ||

Pierwsze gry wideo wyprodukowane przez Nintendo należały do gatunku arcade. EVR Race (1975) była jedną z pierwszych elektromechanicznych gier firmy, a gry arcade Computer Othello i Block Fever (1978) trafiły później na konsolę Color TV-Game. Jednak za pierwszą grę platformową, zarówno w dorobku firmy, jak i w całej historii gier wideo, uznaje się Donkey Kong (1981).
Od tego czasu zarówno Nintendo, jak i inni producenci stworzyli i wydali obszerny katalog gier na kolejne platformy firmy (więcej informacji w tabeli poniżej). Do najlepiej sprzedających się gier w historii firmy należą m.in. Super Mario Bros. (1985), Tetris (1989), Super Mario World (1990), Super Mario 64 (1996), Pokémon Gold i Silver (1999), Super Smash Bros. Melee (2001), Pokémon Ruby i Sapphire (2002), New Super Mario Bros. (2006), Wii Sports (2006), Mario Kart 7 (2011), Mario Kart 8 (2014) i Mario Kart 8 Deluxe (2017). Gry występują zarówno w wersji fizycznej, jak i cyfrowej, a do dystrybucji cyfrowej służą m.in. Nintendo eShop i Nintendo Network, czyli serwisy dystrybucji.
Poniższa tabela pokazuje liczbę gier wydanych na konsole Nintendo wyłącznie w wersji fizycznej:
| Konsola | Nintendo | Firmy zewnętrzne | Razem ogółem | ||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Japonia | Ameryki | Inne | Japonia | Ameryki | Inne | Japonia | Ameryki | Inne | RAZEM | ||
| Stacjonarne | NES | 49 | 72 | 88 | 998 | 607 | 263 | 1047 | 679 | 351 | 2077 |
| SNES | 30 | 52 | 73 | 1368 | 667 | 471 | 1398 | 719 | 544 | 2661 | |
| N64 | 43 | 53 | 55 | 153 | 244 | 193 | 196 | 297 | 248 | 741 | |
| GameCube | 55 | 48 | 47 | 220 | 504 | 406 | 275 | 552 | 453 | 1280 | |
| Wii | 76 | 55 | 64 | 387 | 1210 | 1213 | 463 | 1265 | 1277 | 3005 | |
| Wii U | 40 | 41 | 40 | 73 | 131 | 120 | 113 | 172 | 160 | 445 | |
| Hybrydowa | Switch | 77 | 91 | 92 | 1449 | 1777 | 1727 | 1526 | 1868 | 1819 | 5213 |
| Przenośne | GB | 63 | 106 | 135 | 1183 | 859 | 817 | 1246 | 965 | 952 | 3163 |
| GBA | 107 | 71 | 75 | 679 | 950 | 846 | 786 | 1021 | 921 | 2728 | |
| DS | 132 | 98 | 117 | 1713 | 1639 | 2022 | 1845 | 1737 | 2139 | 5721 | |
| 3DS | 94 | 111 | 124 | 575 | 393 | 427 | 669 | 504 | 551 | 1724 | |
Proponowanie pomysłów w szerszej dziedzinie rozrywki jest częścią tego, co czyni Nintendo wyjątkowym, a tworzenie nowej wartości to, jak myślę, dyrektywa firmy. Padło pytanie, czy planujemy stać się czymś w rodzaju gigantycznej organizacji konglomeratowej, nastawionej na zysk, ale wolelibyśmy zwiększać zyski dzięki temu, że stale stawiamy sobie wyzwanie tworzenia wartości, zamiast inwestować kapitał w rozbudowę naszego biznesu [... Niemniej] omawiamy różne inne przedsięwzięcia, które aktywnie wykorzystywałyby naszą własność intelektualną.
Poza konsolami, grami i ich akcesoriami, które według danych do 2008 roku przynosiły 90% przychodów ze sprzedaży, Nintendo rozwijało też inne produkty związane z podstawową działalnością firmy. Miały one służyć „bardziej aktywnemu wykorzystaniu” własności intelektualnej, jej „rozszerzeniu i zbudowaniu nowej osi biznesowej” oraz „zwiększeniu szans konsumentów na całym świecie na kontakt z naszą własnością intelektualną”.
Muzykę do gier Nintendo tworzą m.in. Kōji Kondō, Hirokazu Tanaka, David Wise, Kenta Nagata, Kazumi Totaka i Mahito Yokota, jednak do sprzedaży trafiło tylko kilka składanek ścieżek dźwiękowych, m.in. Super Mario Galaxy: Original Soundtrack, Donkey Kong Returns Original Sound Track, Super Smash Bros. For Nintendo 3DS / Wii U (A Smashing Soundtrack) i The Legend Of Zelda: 25th Anniversary. W niektórych przypadkach dystrybuowano je w ramach promocji Club Nintendo za zarejestrowanie odpowiedniej gry.
Od 2013 roku firma nadal okazjonalnie produkuje i dystrybuuje swoje linie tradycyjnych talii kart i japońskich kart Hanafuda o tematyce związanej z Pokémon, grami z serii Mario (2015) i The Legend of Zelda. Klient może też zamówić karty z własnym projektem. Podobnymi produktami są gry planszowe Shōgi, Go i Madżong, ta ostatnia sprzedawana od 1964 roku pod marką Yakuman.
Do publikacji Nintendo należą instrukcje obsługi i czasopismo Nintendo Power. Od premiery NES firma wydawała drukowane instrukcje opisujące mechanikę swoich gier, a także inne poradniki, takie jak Nintendo Buyers' Guide. Przejście tych publikacji z formy drukowanej na cyfrową nastąpiło w czasach Wii U. Nintendo Power pisało o grach Nintendo i ukazywało się od 1988 do 2012 roku, a w 2017 roku Nintendo uruchomiło podcast pod nazwą Nintendo Power. Podobną drogą poszło meksykańskie czasopismo Club Nintendo, którego wydania drukowane były dostępne w latach 1991–2014, a dystrybucja cyfrowa zakończyła się w 2019 roku.
Wśród produktów Nintendo są figurki i karty amiibo oraz Nintendo Labo. Amiibo są wzorowane na postaciach z gier firmy i dają graczowi dostęp do dodatkowej zawartości w grach, które z nimi współpracują. Według danych z roku obrotowego 2017–18 sprzedano na całym świecie około 10,3 mln tych figurek. Produkty Nintendo Labo to kartonowe akcesoria współpracujące z konsolą Switch. W kwietniu 2019 roku do sprzedaży trafił zestaw VR Kit, czwarty w tej linii. Firma uczestniczy też w warsztatach organizowanych przez Kiotońską Radę Edukacji dla uczniów szkół podstawowych, a niektóre spółki zależne współpracują z organizacjami takimi jak Starlight Children’s Foundation.
Choć firma wzbraniała się przed produkcją gier na smartfony, później weszła na ten rynek i od tego czasu wydała aplikacje takie jak Super Mario Run i Fire Emblem Heroes, a także udzieliła licencji na grę Pokémon Go. Rocznie planuje wydawać od dwóch do trzech gier mobilnych. Strategia dywersyfikacji objęła również stworzenie strefy tematycznej w Universal Studios Japan, czyli Super Nintendo World. Firma zawarła też umowę z Illumination Entertainment na produkcję filmu Super Mario Bros., który trafił do kin w 2023 roku, oraz z Avim Aradem i Sony Pictures na film live action na podstawie serii The Legend of Zelda.
W rocznym przeglądzie systemu madryckiego, który w 2024 roku opublikowała Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO), Nintendo zajęło 14. miejsce na świecie pod względem liczby zgłoszeń znaków towarowych w ramach tego systemu: firma złożyła 55 zgłoszeń w 2023 roku, 74 w 2022 i 58 w 2021.

Pierwotny budynek centrali, otwarty w 1889 roku, rozebrano w 2004 roku. W 1933 roku zaczęto używać nowego budynku korporacyjnego obok pierwotnego, w pobliżu stacji kolejowej Toba-kaidō. W 1959 roku siedzibę przeniesiono do innego budynku w dzielnicy Higashiyama-ku, a dwa lata później otwarto biura w tokijskiej dzielnicy Chiyoda. Od 2000 roku siedziba mieści się pod adresem 11-1 Hokotate-cho, Kamitoba, w dzielnicy Minami-ku miasta Kioto w Japonii. W 2014 roku zaczęło działać centrum badawczo-rozwojowe Nintendo w pobliżu kiotyjskiej siedziby. W 2022 roku Nintendo nabyło przylegający do biur teren pod drugie centrum badawczo-rozwojowe. Według dziennika „Yomiuri Shimbun” z czerwca 2026 roku Technology Development Center ma kosztować 121 mld jenów i zostać ukończone w marcu 2029 roku. Budynek będzie miał dziewięć kondygnacji nadziemnych, jedną podziemną i około 49 000 m² powierzchni.

Według strony internetowej spółki z 2026 roku w skład rady dyrektorów Nintendo wchodzi trzynaście osób. Czterech członków rady należy do komitetu audytu i nadzoru, a sześciu to dyrektorzy zewnętrzni. Prezes proponuje listę kandydatów na stanowiska w radzie, kierując się ich osobowością, doświadczeniem i wiedzą. Tylko członków komitetu audytu wybiera się co dwa lata, a mandaty pozostałych członków rady odnawia się co roku; decyzje w tych sprawach należą do akcjonariuszy spółki. Rada odpowiada za wybór prezesa i dyrektora naczelnego spółki oraz oficerów wykonawczych kierujących poszczególnymi działami lub departamentami, a także oficerów odpowiednich spółek zależnych, choć ci ostatni podlegają władzy prezesa. Działa też komitet zarządzania wykonawczego, który kieruje podejmowaniem decyzji zarządczych, oraz komitet ds. zgodności z przepisami, który promuje przestrzeganie przepisów. Audyt wewnętrzny prowadzi dział audytu wewnętrznego. W 2015 roku z połączenia działów Nintendo Entertainment Analysis & Development (Nintendo EAD) i Nintendo Software Planning & Development (Nintendo SPD) powstał Nintendo Entertainment Planning & Development, którym kieruje Shinya Takahashi. Wśród osób, które pracowały dla Nintendo, są m.in. Satoru Iwata, Reggie Fils-Aimé, Shigeru Miyamoto, Takashi Tezuka, Yoshiaki Koizumi, Eiji Aonuma, Yoshio Sakamoto i Hisashi Nogami. Najnowszym prezesem i dyrektorem naczelnym Nintendo jest Shuntaro Furukawa, który objął stanowisko w czerwcu 2018 roku; jego nominację ogłoszono w kwietniu 2018 roku. W 2026 roku Devon Pritchard jest prezesem Nintendo of America, a Luciano Perena Lopez prezesem Nintendo of Europe. Obydwoje należą do oficerów wykonawczych Nintendo.
Według rocznego raportu za rok obrotowy zakończony w marcu 2026 roku do grupy Nintendo należą 32 skonsolidowane spółki zależne i cztery spółki stowarzyszone. Spółki zależne poza Japonią, takie jak Nintendo of America i Nintendo of Europe, zajmują się głównie dystrybucją produktów spółki dominującej, lecz w niektórych przypadkach mogą też produkować gry wideo. Należą do nich Nintendo Software Technology, IQue i Retro Studios. Z kolei tylko jedna z japońskich spółek zależnych odpowiada za zarządzanie sprzedażą, a pozostałe to wewnętrzne studia deweloperskie (NDcube, 1-UP Studio, Inc., Monolith Soft i Mario Club Co.) oraz spółka zajmująca się produkcjami wizualnymi (Nintendo Pictures Co.). Wśród partnerów handlowych Nintendo są The Pokémon Company (właściciel marki Pokémon), PUX Corporation (twórca oprogramowania) i First Avenue Entertainment. Pierwsze dwie mają siedzibę w Japonii. W 2025 roku Nintendo wykupiło udziały HAL Laboratory w Warpstar, Inc. (spółce zarządzającej własnością intelektualną i produkującej animacje), która stała się w pełni zależną spółką o nazwie Nintendo Stars. W latach 1983–2022 akcje spółki notowano w pierwszej sekcji Tokijskiej Giełdy Papierów Wartościowych, a od 2022 roku w sekcji głównej, obejmującej spółki o największej kapitalizacji, zgodnie z restrukturyzacją japońskiego rynku giełdowego.
Na koniec marca 2026 roku grupa Nintendo zatrudniała 8666 pracowników: 3084 w Nintendo Co., Ltd., 1603 w Nintendo of America i 1152 w Nintendo of Europe. Według stanu na marzec 2023 roku było to 7317 pracowników.
Poniżej przedstawiono wybrane dane finansowe Nintendo:
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Platforma | Konsole | Gry wideo | Ogółem | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| JPN | AME | INNE | JPN | AME | INNE | Konsole | Gry | ||
| Stacjonarne | NES | 19,35 | 34,00 | 8,56 | 225,86 | 230,85 | 43,29 | 61,91 | 500,01 |
| SNES | 17,17 | 23,35 | 8,58 | 194,85 | 135,00 | 49,22 | 49,10 | 379,06 | |
| N64 | 5,54 | 20,63 | 6,75 | 39,75 | 142,06 | 43,16 | 32,93 | 224,97 | |
| NGC | 4,04 | 12,94 | 4,77 | 27,54 | 138,48 | 42,56 | 21,74 | 208,58 | |
| Wii | 12,75 | 48,64 | 40,23 | 75,94 | 502,53 | 343,38 | 101,63 | 921,85 | |
| Wii U | 3,34 | 6,49 | 3,74 | 15,83 | 56,49 | 31,28 | 13,56 | 103,60 | |
| Hybrydowa | Switch | 29,59 | 49,00 | 47,02 | 200,15 | 456,27 | 379,73 | 125,62 | 1036,15 |
| Przenośne | GB | 32,47 | 44,06 | 42,15 | 157,06 | 190,61 | 153,44 | 118,69 | 501,11 |
| GBA | 16,96 | 41,64 | 22,91 | 73,11 | 217,24 | 87,06 | 81,51 | 377,42 | |
| DS | 32,99 | 59,93 | 61,10 | 213,84 | 399,20 | 335,72 | 154,02 | 948,76 | |
| 3DS | 25,26 | 26,90 | 23,78 | 139,58 | 134,42 | 117,37 | 75,94 | 391,38 | |
W roku obrotowym zakończonym 31 marca 2026 roku Nintendo osiągnęło przychody netto ze sprzedaży w wysokości 2313,0 mld jenów i zysk operacyjny 360,1 mld jenów. Zysk przypadający akcjonariuszom jednostki dominującej wyniósł 424,0 mld jenów, a suma aktywów 3805,3 mld jenów.

Od wejścia na rynek gier wideo Nintendo inwestuje we własne działy badań i rozwoju oprogramowania i sprzętu. Od reorganizacji z 2015 roku za rozwój technologiczny produktów firmy odpowiadają działy Nintendo Entertainment Planning & Development i Nintendo Platform Technology Development, a w Ameryce i Europie odpowiednio Nintendo Software Technology i Nintendo European Research & Development.
Produkcję niektórych wyrobów, na przykład konsoli Switch, prowadzą zewnętrzne przedsiębiorstwa, między innymi Foxconn i Hosiden. Nadzorują ją przedstawiciele Nintendo i musi być zgodna z firmową polityką odpowiedzialności społecznej. Własne działania firmy przyniosły takie rozwiązania jak kontrolery z krzyżakiem kierunkowym i gałką analogową, bateria podtrzymująca pamięć w kartridżach NES, która pozwala zapisywać postępy w grze jako alternatywa dla systemów haseł, aparat fotograficzny do Game Boya, urządzenie wykorzystujące technologię haptyczną Rumble Pak, cztery porty kontrolerów w konsolach na potrzeby lokalnej gry wieloosobowej, sterowanie grą przez wykrywanie ruchu oraz Virtual Boy, jedna z pierwszych konsol rzeczywistości wirtualnej.
W ostatnich latach Nintendo prowadzi badania i prace rozwojowe nad technologiami przechowywania informacji i wyświetlania obrazu, takimi jak wyświetlacze ciekłokrystaliczne, a także nad komponentami elektronicznymi, w tym czujnikami, ekranami dotykowymi, łącznością bezprzewodową, przetwarzaniem w chmurze, rzeczywistością wirtualną, rozszerzoną i mieszaną, głębokim uczeniem oraz analizą mikrodanych. Deklarowanymi priorytetami firmy są przy tym trwałość, bezpieczeństwo, jakość i wydajność oferty produktowej, projektowanie i produkcja akcesoriów, obniżanie kosztów oraz oszczędzanie energii.
Pracownicy Nintendo otrzymują oprócz wynagrodzenia dodatkowe świadczenia, między innymi zwrot kosztów dojazdu, dwie roczne gratyfikacje, stałe podwyżki, ubezpieczenie zdrowotne i programy edukacyjne. W ostatnich latach jednym z priorytetów działów rekrutacji jest zatrudnianie młodych osób, które potrafią się skoncentrować: „[…] Takich, którzy naprawdę rozumieją, czego dokonali podczas studiów. Jeśli widzimy artystę, który bardzo się skupiał i był zdecydowany samodzielnie stworzyć duży projekt, i udało mu się to przez kilka lat, albo osobę, która pracowała nad jednym filmem od początku do końca kursu. Taka osoba potrzebuje dużo determinacji i wiedzy, żeby tego dokonać”. Kolejnym strategicznym celem firmy jest równość płci, czyli „promowanie zatrudniania kobiet i tworzenie środowiska, które pozwala im budować udane kariery”. W marcu 2026 roku kobiety zajmowały na całym świecie 23,3 % stanowisk kierowniczych w Nintendo. Według stanu na marzec 2023 roku średni wiek pracowników wynosił 39,9 roku, średni staż pracy 14 lat, a średnie roczne wynagrodzenie 74 110 USD.
Ludzie zawsze pytają nas, czy podejmujemy ryzyko celowo. Naszym zdaniem jednak nie podejmujemy ryzyka, tylko wciąż próbujemy nowych rzeczy […] Przyświeca nam myśl: co możemy zrobić, żeby miło zaskoczyć graczy? Nie próbujemy świadomie wprowadzać innowacji, staramy się znaleźć sposoby, by uszczęśliwiać ludzi. W rezultacie robimy rzeczy, których inni nie robili.
W opublikowanym w 2013 roku badaniu reputacji firm w dziedzinie odpowiedzialności społecznej Nintendo zajęło 55. miejsce wśród 100 przedsiębiorstw. Polityka odpowiedzialności społecznej Nintendo od 2015 roku opiera się na misji „wywołać uśmiech na twarzy każdego”. Jej główne obszary to innowacyjność i bezpieczeństwo produktów, bezpieczeństwo i higiena pracy, różnorodność i rozwój personelu, zrównoważony rozwój działalności zgodnie z certyfikacją ISO 14001, działalność charytatywna oraz struktura organizacyjna. Centra serwisowe, naprawa i konserwacja produktów, formularze internetowe i roczny raport o odpowiedzialności społecznej to przykłady obsługi klienta, a metodyka Deminga należy do procedur operacyjnych firmy. Polityka odpowiedzialności społecznej obowiązuje też każde przedsiębiorstwo, które utrzymuje z Nintendo powiązania handlowe lub produkcyjne. Nintendo zakazało używania ftalanów i PVC w przewodach konsol, a w 2011 roku powołało „komitet środowiskowy” i wprowadziło odpowiednią politykę, lecz według raportu opublikowanego w 2010 roku przez Greenpeace firma należy do najmniej zrównoważonych przedsiębiorstw sektora elektronicznego. W ramach porozumienia ze Starlight Children's Foundation w 1992 roku utworzono jednostki Starlight Fun Center przeznaczone dla najmłodszych pacjentów szpitali, które oferowały różne formy rozrywki multimedialnej.
Hiroshi Yamauchi, kierując firmą w okresie przechodzenia na gry wideo, podkreślał przed pracownikami, że konsole mają „być łatwe w programowaniu i zdolne do robienia wszystkiego, o czym zamarzył projektant”. Nacisk na jakość i innowacyjność produktów nie musiał oznaczać opracowywania nowych, zaawansowanych technologii. Starano się na przykład zatrudniać „artystów gier wideo”, którzy „potrafią tworzyć znakomite gry, w które każdy będzie chciał [zagrać]”, oraz „przeznaczać wszystkie zasoby na jedną czy dwie główne gry rocznie zamiast kilku mniejszych [kolejnych] hitów”. Uważa się, że część dobrego przyjęcia konsoli Super Nintendo wynikała z gier tworzonych przez zewnętrznych producentów, z którymi japońskie przedsiębiorstwo zawarło umowy, takich jak Capcom, Konami, Square i Enix. Od generacji Wii U strategię tę rozszerzono na niezależnych deweloperów. Cele organizacyjne Nintendo to „ciągły, długoterminowy wzrost, stabilność operacyjna i maksymalna rentowność”.
Przez kilka lat Nintendo prowadziło restrykcyjną politykę wobec treści i licencji gier na swoje konsole. Choć dopuszczało na przykład przemoc przedstawianą wprost, zabraniało umieszczania nagości i seksualności, ponieważ uważano, że takie treści mogą zaszkodzić wizerunkowi firmy. Nintendo of America określiło, że poza wymienionymi treściami gry nie mogą zawierać aluzji rasistowskich ani seksistowskich, wyzwisk, krwi, narkotyków, przekazu politycznego ani religijnego, z wyjątkiem symboli wyszłych z użycia, jak te z mitologii greckiej. Wpływ tych kryteriów na wyniki handlowe Nintendo był jednak niekorzystny. Na przykład wersji gry Mortal Kombat (1992) na Super Nintendo sprzedano mniej niż wersji na Sega Genesis. Różnica między wersjami polegała głównie na tym, że producent, Acclaim, na prośbę Nintendo ocenzurował krew i inne elementy przemocy przedstawianej wprost. Ponadto układ uwierzytelniający 10NES w konsoli NES pozwalał blokować gry bez licencji Nintendo. Wobec tych skutków Nintendo złagodziło stosowanie swojej polityki, co widać na przykładzie premiery gry Mortal Kombat II (1993) na tę samą konsolę co poprzedniczka, bez cenzury i z ostrzeżeniem dla gracza wydrukowanym na opakowaniu. Po utworzeniu systemu klasyfikacji treści gier wideo ESRB Nintendo dało producentom większą swobodę w swoich systemach, aby odbiorcy sami wybierali treści. W ostatnich latach główne zmiany wprowadza bezpośrednio producent gry, rzadko na prośbę Nintendo. Istnieją też gry, których dystrybucja na rynku amerykańskim jest zakazana. Wyróżnia je klasyfikacja „Adults Only” (AO; po polsku „tylko dla dorosłych”) nadana przez ESRB.
Proces produkcyjny zwykle zaczyna się od analizy i omówienia pomysłów przez jedną lub kilka niewielkich grup deweloperów i inżynierów, zarówno od oprogramowania, jak i od sprzętu. Ich wnioski prowadzą do określenia projektu i przeznaczenia produktu. W przypadku gry 1-2-Switch zamiarem było „stworzenie gry towarzyskiej, w której gracze nie muszą patrzeć w ekran, tylko na siebie nawzajem”. Z kolei w serii Nintendo Labo firma zamiast zaawansowanej technologii wykorzystała „przestarzały” produkt, aby osiągnąć swoje cele. Ważnym elementem filozofii firmy jest też praca zespołowa: Pokémon Stadium była pierwszą grą, nad którą współpracowały zespoły z wielu miejsc. Ochrona własności intelektualnej jest dla firmy ważna. Nintendo odradza emulację swoich tytułów bez uprzedniej zgody oraz tworzenie jakichkolwiek treści wykorzystujących jakąkolwiek odmianę jego własności intelektualnej. Aby ograniczyć takie praktyki, Nintendo umieszcza na swoich produktach napis „Official Nintendo Licensed Product”, który odróżnia je od produktów bez oficjalnego uznania firmy.
Tematy gier Nintendo zwykle czerpią z różnych źródeł inspiracji. W przypadku Miyamoto i Super Mario Bros. fabuła i projekty opierają się na folklorze, literaturze i popkulturze, jak Star Trek i Alicja w Krainie Czarów, a także na jego „sposobie doświadczania świata” i wspomnieniach. O The Legend of Zelda mówił: „Kiedy byłem dzieckiem, podczas wycieczki natknąłem się na jezioro. To było dla mnie zaskoczenie. Podróżując po kraju bez żadnej mapy, próbując znaleźć drogę i trafiając na zadziwiające rzeczy w miarę jak szedłem [dalej], zrozumiałem, jak to jest przeżywać przygodę”. Jego zdaniem dorośli lubią grać w gry z Mario, ponieważ „przywołują one wspomnienia z dzieciństwa”, a „to bodziec, by znów stać się prymitywnym, jako sposób myślenia i wspominania […] Dorosły to dziecko, które ma więcej etyki i moralności. To wszystko. Kiedy byłem dzieckiem, to, co tworzyłem, nie było grą. Ja byłem w grze. [Więc] gra nie jest dla dzieci, tylko dla mnie. Dla tego dorosłego, który wciąż ma w sobie istotę dziecka”. Switch pozwala włączyć kontrolę rodzicielską, która ogranicza treści oprogramowania zgodnie z systemami klasyfikacji poszczególnych krajów oraz z wynikami seminariów, które firma stale prowadzi w każdej prefekturze Japonii.
Niemal w każdej generacji [konsol] Nintendo przodowało w innowacjach, które radykalnie zmieniły świat gier. Te innowacje nie zawsze spotykały się z dobrym przyjęciem, ale odciski palców Nintendo są tak głęboko wyryte w naszej branży, że firma jest prawdopodobnie jej najważniejszą postacią.
Uważa się, że strategiczne decyzje Hiroshiego Yamauchiego, w tym wejście Nintendo na rynek gier wideo, zapewniły nie tylko sukces firmy, lecz także przetrwanie całej branży, ponieważ „przywrócił zaufanie publiczne do gier wideo po ponurym załamaniu amerykańskiego rynku na początku lat 80.”. W 1991 roku Nintendo było już najbardziej udanym przedsiębiorstwem w Japonii. Jego model biznesowy stawiał na sprzedaż oprogramowania, a nie konsol, inaczej niż hurtowi dystrybutorzy gier wideo, którzy zwykle koncentrowali się na konsolach.
Filozofia pracy oparta na jakości i innowacyjności produktów pozwoliła Nintendo wyróżnić się na tle historycznych rywali, Sony i Microsoft. Gdy w 1983 roku firma wycofała wszystkie sprzedane konsole z powodu wadliwego układu, zachowała reputację „producenta zorientowanego na konsumenta”. W 2018 roku tygodnik Time zaliczył Nintendo do „firm-geniuszy roku”, uznając, że „zrobiło sobie nawyk z odradzania się”. Było to nawiązanie do sukcesu Switcha w porównaniu z wynikami Wii U. Kapitał Nintendo przekraczał 10 mld jenów, a przychody netto ze sprzedaży w roku obrotowym 2020 wyniosły 1758,9 mld jenów, z czego największą część, około 42%, zapewnił rynek amerykański. Czyni to firmę jednym z najbogatszych przedsiębiorstw w Japonii i jednym z „najbardziej wartościowych” w kraju. Do 2023 roku na całym świecie sprzedano ponad 5 mld gier i 836 mln konsol Nintendo.

Zarówno postacie Nintendo, jak i niektóre jego gry wpłynęły na współczesną kulturę popularną. Na przykład Mario został maskotką firmy i jedną z najbardziej znanych postaci gier wideo. Zdaniem Johna Taylora z Arcadia Investment Corp. „[Mario] jest zdecydowanie największą własnością w świecie gier wideo, jaka istnieje. […] To od niego zaczyna się skalowanie wielkości globalnego rynku gier”. Inne znane postacie Nintendo to Księżniczka Peach, Pikachu, Link, Donkey Kong, Kirby, Samus Aran i Ness. Wpływ gier takich jak Donkey Kong (1981), Super Mario Bros. (1985), The Legend of Zelda (1986), Metroid (1986), Tetris (1989), Fire Emblem (1990), Star Fox (1993) i Pokémon (1996) przyczynił się do ugruntowania pozycji ich serii. Na przykład Super Mario Bros. „udoskonalił gatunek” gier platformowych, tworząc świat pełen sekretów i zapadających w pamięć przeciwników oraz oferując lepszą kontrolę nad fizyką głównego bohatera. Tetris dzięki „zwodniczo prostemu projektowi” stał się „niezwykle przystępny i diabolicznie wciągający” oraz zainspirował „nowe pokolenie abstrakcyjnych gier logicznych”. O The Legend of Zelda: Ocarina of Time napisano, że „dzięki bogatemu, żywemu światu, wielowarstwowym wątkom fabularnym, różnorodnym interakcjom i zabawowemu duchowi jest w gruncie rzeczy szkołą projektowania gier i warsztatem pomysłów na temat sprawczości, radości i odkrywania przez gracza”. Metroid opisano jako „[grę] mroczną i poważną, z nieuchronnym poczuciem izolacji i silnym wrażeniem obcości”. Krytycy uznali też inne gry za „najlepsze w historii”, na przykład Super Mario World (1990), Super Mario Kart (1992), EarthBound (1994), Yoshi’s Island (1995), GoldenEye 007 (1997), Animal Crossing (2001), Super Smash Bros. Melee (2001), Metroid Prime (2002), Super Mario Galaxy (2007) i The Legend of Zelda: Breath of the Wild (2017).
Niektóre konsole Nintendo wyznaczyły w branży przełomowe momenty. Sukces SNES „ugruntował pozycję Nintendo jako lidera konsol domowych” i zachęcił inne firmy do wejścia na rynek gier, gdy zobaczyły, jak Nintendo „cieszyło się rynkiem, nie martwiąc się o [brak] konkurencji”. System wykrywania ruchu w Wii umożliwił z kolei produkcję gier i akcesoriów wspomagających sprawność fizyczną i terapię użytkownika. Game Boy i jego akcesoria (Game Boy Camera, Game Boy Printer i Game Link Cable) „łączą mechanikę gry z przygodami ze świata rzeczywistego […], dodając dodatkowe funkcje, dzięki którym gry przenośne mogłyby przeskoczyć na urządzenia domowe”. Według raportu opublikowanego przez firmę w 1995 roku niemal połowę użytkowników tej konsoli stanowiły kobiety, podczas gdy w przypadku wcześniejszych systemów rynek kobiecy obejmował mniej niż 30% populacji.

Produkty Nintendo otrzymały liczne nagrody, między innymi dwie nagrody Emmy w dziedzinie technologii i inżynierii dla konsol Wii i DS, dwie kolejne za Nintendo Labo w kategorii „Innovation” na Game Developers Choice Awards i BAFTA w dziedzinie gier w 2019 roku oraz wyróżnienia Game Critics Awards w 2017 roku za Super Mario Odyssey i Mario + Rabbids Kingdom Battle. Liczne wyróżnienia otrzymali też niektórzy współpracownicy firmy. W 2010 roku Brytyjska Akademia Sztuk Filmowych i Telewizyjnych uhonorowała Miyamoto nagrodą „Fellowship” za całokształt osiągnięć. Podobnie Iwatę i Aonumę wyróżniono w 2015 i 2016 roku nagrodą Golden Joystick. Takeda w 2018 roku otrzymał nagrodę DICE Awards przyznawaną przez Akademię Sztuk i Nauk Interaktywnych. W tym samym roku Charles Martinet otrzymał wpis do Księgi rekordów Guinnessa za użyczenie głosu Mario w stu produkcjach.