Model 205 (w USA 910) z serii 200 | |
| Typ | |
|---|---|
| Producent |
Royal Philips Electronics N.V. |
| Generacja | |
| Premiera |
Ameryka Północna: 1991 |
| CPU |
Philips 68070 |
| Pamięć operacyjna |
1,5 MB RAM |
| Nośniki danych |
CD-ROM |
| Serwisy internetowe |
|
| Sprzedanych jednostek |
1 milion - 2 miliony |
CD-i (Compact Disc Interactive) – interaktywny, multimedialny odtwarzacz CD, produkowany przez Royal Phillips Electronics N.V.
Pierwszy odtwarzacz CD-i Philipsa został wydany w roku 1991, a jego cena wynosiła wtedy około 700 dolarów. Urządzenie odtwarzało dyski CD-i, CD-Audio, CD+G, karaoke CD oraz Video CD. Do odtwarzania VCD niezbędne było dokupienie specjalnej karty wideo, aby zapewnić odtwarzaczowi kodeki MPEG-1. Odtwarzacz był produkowany w kilkunastu różnych wersjach, lecz wszystkie one były ze sobą kompatybilne.
Przedsiębiorstwa Philips i Sony podłożyły fundamenty pod powstanie nowego formatu zwanego płytami CD. Jednak Philips chciał stworzyć urządzenie interaktywne, które łączyłoby opcje muzyki, filmu, edukacji, mediów cyfrowych, tekstu i rozrywki w jednym. Tak w połowie lat 80. powstał pomysł stworzenia formatu CD-i czyli Compact Disc Interactive. Powstał sojusz Philips, Sony i Panasonic w celu stworzenia nowego medium, które zrewolucjonizuje branżę.

Odtwarzać Philips CD-i miał premierę w Stanach Zjednoczonych w 1991 roku oraz Europie Zachodniej i Japonii w 1992 roku. Urządzenie zostało średnio przyjęte zarówno przez prasę, jak i klientów. Bardzo duży wpływ na sprzedaż miała decyzja zarządu o nie wspominaniu o grach wideo w momencie tworzenia reklam. W czasie wydania konsoli, na rynku znajdowały się przystawki do konsoli PC Engine CD i Sega CD, urządzenie multimedialne Amiga CDTV oraz plany Nintendo i Sony o wspólnym stworzeniu SNES CD. Philips sądził, że to Amiga wygra ze swoim podejściem multimedialnym, jednak szybko się okazało że sprzęt ten był kompletną porażką na rynku. W takim układzie rozpoczęto uwzględniać gry jako jedna ze składowych systemu.
Katalog, który oferował Philips był bardzo zróżnicowany, co było bardzo eksponowane przez właścicieli spółki. Na formacie CD-i znalazły się dyski z encyklopediami, zdjęciami, muzyką czy karaoke. W 1992 roku podpisano umowę z wytwórniami filmowymi na wydawanie ich dzieł w formacie CD-i. W kwestii gier, konsola mogła się pochwalić nie tylko typowymi tytułami ale też wieloma edukacyjnymi, logicznymi a także takimi, które wykorzystują technologię Full motion video czy rysowane animacje. Ważnym nabytkiem były marki Nintendo, którą udało się uzyskać po nieudanym projekcie SNES CD. Obejmowało to 3 gry z serii Zelda oraz 2 z serii Mario (z czego jedna nie została wydana). W dystrybucji pojawił się szereg specjalnych urządzeń pozwalających na m.in odtwarzanie filmów czy połączenie z internetem.
Pomimo tych zabiegów odtwarzacz miał wiele problemów. Głównym z nich była bardzo wysoka cena urządzenia względem konkurencji. Już w momencie premiery, niektóre ze specyfikacji CD-i były przestarzałe np. szybkość przepływu danych z płyty czy rozbijanie filmów na parę dysków ze względu na ich niewielką pojemność. Gdy na rynku zaczęły się pojawiać nowe i tańsze urządzenia pokroju Sega Saturn, Sony PlayStation czy Nintendo 64 dysponujące grafiką 3D, zainteresowanie CD-i zaczęło spadać.
W 1996 roku Philips wycofał się z dalszej produkcji programów użytkowych dla CD-i, a w latach 1998-1999 zakończono produkcję oraz wydano ostanie gry dla systemu. Sprzedano od 1 do 2 milionów urządzeń z czego 570 000 w Stanach Zjednoczonych oraz 800 000 w Europie. Dzisiaj jest uznawana jako jedna z najgorszych porażek wśród konsol.
W Polsce system ten został zaprezentowany na Targach Konsumpcyjnych Jesień-92 w Poznaniu przez oficjalnego dystrybutora, przedsiębiorstwo PHP Brabork, jednak nie został wtedy udostępniony na rynku. W lipcu 1995 roku Philips N.V oraz PHP Brabork utworzyli spółkę Philips Consumer Elektronics Industries Poland Ltd. w Kwidzynie, celem produkowania wszystkich wyrobów tego holenderskiego producenta i ich sprzedaży do Europy Zachodniej (w tym CD-i). Urządzenie to było wtedy dostępne w polskich sklepach w liczbie kilkuset egzemplarzy, jednak głównie do celów szkoleniowych i prezentacyjnych. Brabork podkreślał brak większego zainteresowania Philips Polska w sprzedaż na terenie kraju, spowodowany niewielką liczbą programów oraz brakiem lokalizacji na język polski. Najpopularniejszym oprogramowaniem CD-i w Polsce były filmy erotyczne. Prócz odtwarzaczy, płyty w tym formacie można było odtwarzać po zakupieniu legalnie dostępnych rozszerzeń dla PC i Amigi


Większość modeli została wyprodukowana przez Philips lub Sony, jednak również inni producenci wytwarzali swoje wersje. Można je podzielić na: odtwarzacze, przenośne odtwarzacze, profesjonalne odtwarzacze multimediów, mieszane. Istnieje kilka serii, z różnymi nazwami kodowymi:
Procesor główny
Grafika
Inne
akcesoria CD-i
Na konsolę wydano ponad 200 gier. Wśród najlepiej ocenianych wymienia się m.in Burn Cycle, The 7th Guest, NFL Hall of Fame, Space Ace, Caesar's World of Boxing, seria Dragon's Lair, Axis & Allies, Secret Mission, Mutant Rampage: Bodyslam, Pac-Panic.