Początek Psalmu 106. w „Psałterzu z St Albans”, ok. 1123 | |||
| Tematyka |
religijna | ||
|---|---|---|---|
| Typ utworu | |||
| Data powstania |
między XI a III w. p.n.e. | ||
| Wydanie oryginalne | |||
| Miejsce wydania | |||
| Język | |||
| Data wydania |
p.n.e. | ||
| |||
Psalm 106 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W systemie numeracji stosowanym w greckiej Septuagincie i łacińskiej Wulgacie psalm ten jest psalmem 105.
Psalm ten identyfikuje się również często przez łaciński incipit Confitemini Domino, quoniam bonus. Utwór liczy 48 wersetów.
Psalm 106 wraz z poprzedzającym go Psalmem 105 są jakby antytetycznym dyptykiem, w Psalmie 105 ukazane jest potężne działanie Jahwe, w 106 grzeszność człowieka. Prawdopodobnie początkowo oba psalmy stanowiły część mniejszego zbioru wraz z psalmami: 107, 111–118, 135–136 oraz 146–150 (psałterz Hallelu). Oba też mają wymowę podobną do Psalmu 78, który przez autorów natchnionych określony został jako „pieśń pouczająca” (hebr. מַשְׂכִּיל). Dzięki refleksji nad zbawczą historią narodu wybranego, inspirowanej Księgą Powtórzonego Prawa i Księgą Liczb, Izrael pobudzony zostaje do pokuty, oskarża się przed Bogiem z grzechów zbiorowych. Psalm nie posiada superskrypcji określającej zalecenia dotyczące wykonania czy autorstwo. Wersety 1–5 oraz 48 pełnią funkcję swego rodzaju ramy liturgicznej dla historycznego psalmu.
W Psalmie 106 siedmiokrotnie wymienione zostaje imię Jahwe (hebr. יהוה; w. 1, 4, 25, 34, 40, 47 i 48).
Redaktorzy polskich wydań Biblii opatrzyli Psalm 106 następującymi nagłówkami sugerującymi jego interpretację: niewierność ludu wybranego (Biblia poznańska), niewdzięczność ludu wybranego (Biblia Tysiąclecia), spowiedź narodowa (Biblia jerozolimska).
Trzon psalmu stanowi przywołanie kolejnych ciągłych grzechów społeczności sprzeniewierzającej się Bogu.
| Wersety | Wydarzenie/grzech | Odwołanie w Biblii |
|---|---|---|
| Ps 106,7–11 | szemranie nad Morzem Czerwonym: chcą służyć Egipcjanom, a nie umierać na pustyni | Wj 14,10-12 |
| Ps 106,14 | szemranie z głodu na pustyni Sin | Wj 16,1–3 |
| Ps 106,16–18 | bunt przeciw Mojżeszowi i Aaronowi pod wodzą Koracha | Wj 16,1–3; Lb 16,1–16 |
| Ps 106,19–20 | ulanie złotego cielca pod Horebem | Wj 32,1–10; Pwt 9,12–20 |
| Ps 106,24–25 | wzgardzenie Ziemią Obiecaną | Lb 13,25–14,4 |
| Ps 106,28 | uczestnictwo w kulcie Baala w pobliżu góry Peor, w Moabie | Lb 25,1–4 |
| Ps 106,32 | szemranie z pragnienia w Meriba (Refidim) | Wj 17,1–7; Lb 20,1–13 |
| Ps 106,37–39 | składanie dzieci w ofierze na cześć Molocha w Tofet | Pwt 32,17; 2 Krl 16,3; Ba 4,7 |
W wersecie 48 znajduje się doksologia kończąca „czwartą księgę” zbioru. Septuaginta umieszcza kończącą Psalm 106 aklamację Alleluja na początku „piątej księgi”, w pierwszym wersecie Psalmu 107.
W rzymskiej liturgii godzin zreformowanej po soborze watykańskim II Psalm 106 odmawiany jest w Godzinie czytań w sobotę drugiego tygodnia brewiarza z trzema własnymi antyfonami, ale poza okresem zwykłym. W nagłówku redaktorzy zasugerowali interpretację: „Niewdzięczność ludu wybranego”. Jako krótki komentarz kursywą zacytowany został Pierwszy List do Koryntian: „Spisane to zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów” (1 Kor 10,11).