Psalm 47 – jeden z utworów zgromadzonych w biblijnej Księdze Psalmów. W Septuagincie psalm ten nosi numer 46.
Psalm 47 jest zaliczany do dzieł Synów Koracha. Psalm wysławia panowanie Boga nad całą ziemią.
Psalm wzywa wszystkie narody aby oddawały chwałę Bogu Izraela. Poznając niniejsze dzieło można odnieść wrażenie, że zachęca on do chwalenia Boga każdego czytelnika. Werset 4 przerywa nominalny ton psalmu nadając mu nieco kolorytu nacjonalistycznego. Osoba mówiąca w tekście przesuwa uwagę z powszechnego panowania Boga nad światem i skupia się na korzyściach jakie przynosi Izraelowi. Ostatnie wersety ukazują Boga zasiadającego na swym świętym tronie, panującego nad narodami i wszystkimi władcami królestw ziemskich.
Lektura chrześcijańska oparta na ewangelicznej tradycji wskazuje na potrójne wstępowanie Jezusa na: górę przemienienia (Mt 16,19), tron krzyża (J 12,32), do nieba (Mk 16,19). Dlatego w Kościele katolickim śpiewa ten psalm podczas liturgii Wniebowstąpienia. Jezus zasiada na swym świętym tronie, po prawicy Ojca, jako Chrystus, Król całej ziemi, równy Ojcu. Należy jednak dodać, iż żaden z wyżej wymienionych fragmentów biblijnych zdaje się nie łączyć opisywanych przez siebie wydarzeń z tym Psalmem.