Mary Astor (1933) | |
| Imię i nazwisko |
Lucile Vasconcellos Langhanke |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
3 maja 1906 |
| Data i miejsce śmierci |
25 września 1987 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
Kenneth Hawks (1928–1930) |
| Lata aktywności |
1920–1964 |
Mary Astor, właśc. Lucile Vasconcellos Langhanke (ur. 3 maja 1906 w Quincy, zm. 25 września 1987 w Los Angeles) – amerykańska aktorka sceniczna, filmowa i telewizyjna. Laureatka Oscara za drugoplanową rolę w filmie Wielkie kłamstwo.
Jako 14-latka zwyciężyła w konkursie piękności i wkrótce podpisała kontrakt w Hollywood. Debiutowała niewielką rolą w filmie Scarecrow (1920), w kilku kolejnych latach także grała mało znaczące role. Sławę zyskała filmem Beau Brummel (1924), na którego planie nawiązała romans ze swoim ekranowym partnerem Johnem Barrymorem. Odmówiła aktorowi występów w roli Ofelii w spektaklu Hamlet, który miał być wystawiany w Nowym Jorku i Londynie, ponieważ wolała kontynuować karierę w Hollywood.
Jej kariera rozwijała się nadal po nadejściu ery filmu dźwiękowego. Wystąpiła m.in. w produkcjach: Kaprys platynowej blondynki, Man of Iron, Więzień królewski czy Sokół maltański. W 1944 odebrała Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie Wielkie kłamstwo.
Od połowy lat 40. jej popularność malała, przeżywała także problemy osobiste – alkoholizm, rozwody, śmierć pierwszego męża, chorobę serca i próbę samobójczą. Zagrała łącznie w 123 filmach, jej ostatnim był Nie płacz, Charlotto (1964). Po tym filmie przeszła na emeryturę. Opublikowała dwie książki autobiograficzne.
Zmarła 25 września 1987 w wieku 81 lat, z powodu niewydolności oddechowej spowodowanej przez rozedmę płuc, w szpitalu Motion Picture House. Została pochowana na cmentarzu Holy Cross Cemetery, w Culver City.
Ma swoją gwiazdę w Hollywood Walk of Fame przy 6701 Hollywood Boulevard.
Miała romans z aktorem Johnym Barrymore’em i dramaturgiem George’em Kaufmanem. Była zamężna z reżyserem Kenneth Hawksem, lekarzem Franklynem Thorpe’em, montażystą filmowym Manuelem del Campo (w latach 1937–1939) i agentem giełdowym Thomasem Wheelockiem.