Anne Baxter (1943) | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 maja 1923 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
12 grudnia 1985 |
| Zawód | |
| Współmałżonek |
John Hodiak |
| Lata aktywności |
1936–1985 |
Anne Baxter (ur. 7 maja 1923 w Michigan City, zm. 12 grudnia 1985 w Nowym Jorku) – amerykańska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna. Laureatka Oscara za drugoplanową rolę w filmie Ostrze brzytwy (1946).
Urodziła się w Michigan City, w stanie Indiana, jako córka Catherine Dorothy Wright Baxter i Kennetha Stuarta Baxtera, producenta alkoholi z Seagram’s Distillery Co. Jej dziadek Frank Lloyd Wright był architektem.
Będąc pod wrażeniem aktorskich możliwości Helen Hayes, powiedziała swojej rodzinie, że chce zostać aktorką. W wieku 11 lat przeniosła się wraz z rodziną do Nowego Jorku, gdzie w latach 1934–1936 uczęszczała do Theodora Irvine’s School of Theatre. Naukę kontynuowała w Lenox School (w latach 1937–1938) i prestiżowej szkole Brearley School (w latach 1938–1939).
Dzięki wsparciu matki, już jako trzynastolatka na Broadwayu otrzymała rolę Elizabeth Winthrop w sztuce Widziałem, ale nie słyszałem (1936). W latach 1936–1940 pobierała naukę aktorstwa u Marii Uspieńskiej.
Pierwsza wyprawa do Hollywood w poszukiwaniu ról filmowych zakończyła się niepowodzeniem. W wieku 16 lat Anne ubiegała się o rolę Pani DeWinter w Rebece, przegrywając z Joan Fontaine, gdyż reżyser Alfred Hitchcock, uważał ją „za zbyt młodą” do tej roli. Po powrocie do Nowego Jorku kontynuowała występy na Broadwayu, w komedii Zawsze jest bryza (1938) jako Lita Hammond i Madame Capet (1938) w roli Rosalie, oraz w letnich teatrach objazdowych. Kolejna podróż do Los Angeles w Kalifornii okazała się już owocna – próbne zdjęcia zaowocowały siedmioletnim kontraktem z wytwórnią 20th Century Fox, kierowaną przez Darryla F. Zanucka.
W wieku 17 lat zadebiutowała na ekranie rolą Joan Johnson, córki właścicielki saloonu (Marjorie Rambeau) w westernie Richarda Thorpe’a Zaprzęgi dwudziestu mułów (20 Mule Team, 1940), zrealizowanym w Metro-Goldwyn-Mayer, z udziałem Wallace’a Beery’ego. Jej kariera trwała ponad cztery dekady i obejmowała pracę w teatrze, filmie oraz telewizji. Do znaczących produkcji z tego okresu należy również dramat Wspaniałość Ambersonów (The Magnificent Ambersons, 1942) w reżyserii Orsona Wellesa, powstały dla studia RKO Radio Pictures.
Rola Sophie MacDonald w dramacie Ostrze brzytwy (1946) z Tyronem Powerem i Gene Tierney przyniosła jej Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej, a za tytułową postać Eve Harrington (wystąpiła w tej roli głównie ze względu na jej podobieństwo do Claudette Colbert, która początkowo została wybrana) w filmie Josepha L. Mankiewicza Wszystko o Ewie (1950) otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W 1953 pojawiła się na Broadwayu w sztuce Ciało Johna Browna u boku Tyrone’a Powera i Charlesa Laughtona. W dreszczowcu Alfreda Hitchcocka Wyznaję (1953) zagrała rolę dawnej ukochanej księdza Michaela Williama Logana (Montgomery Clift). Za jej najlepszą kreację kinową uznaje się rolę egipskiej księżniczki Nefretiri w superprodukcji Cecila B. DeMille’a Dziesięcioro przykazań (1956) z Charltonem Hestonem.
8 lutego 1960 otrzymała własną gwiazdę w Alei Gwiazd w Los Angeles znajdującą się przy 6741 Hollywood Boulevard.
Często pojawiała się gościnnie w rozmaitych produkcjach telewizyjnych, m.in.: Alfred Hitchcock przedstawia (1963), Doktor Kildare (1964), Batman (1966–1967) czy Ironside (1968–1969). W telewizyjnym dreszczowcu Normana Lloyda Towarzysze w koszmarze (Companions in Nightmare, 1968) zagrała postać Carlotty Mauridge, jednej z grona podejrzanych pacjentów podczas sesji terapii grupowej.
W latach 1971–1972 zastąpiła Lauren Bacall i powróciła na broadwayowską scenę Palace Theatre w sztuce Applause, musicalowej wersji Wszystkiego o Ewie, ale tym razem w roli Margo Channing, którą w filmie grała Bette Davis. W odcinku serialu kryminalnego Columbo (1973) – pt. „Requiem dla spadającej gwiazdy” („Requiem for a Falling Star”) została obsadzona w roli starzejącej się gwiazdy Hollywood Nory Chandler. W miniserialu ABC Na wschód od Edenu (East of Eden, 1981) na podstawie powieści Johna Steinbecka wystąpiła w roli Faye, ufnej właścicielki domu publicznego. Zastąpiła Bette Davis w roli zamożnej arystokratki Victorii Cabot zarządzającej hotelem św. Grzegorza w operze mydlanej Hotel (1983–1986), której producentem był Aaron Spelling. Wystąpiła jako Irene Adler w telewizyjnym dramacie kryminalnym Maska śmierci (The Masks of Death, 1984) według scenariusza Anthony’ego Hindsa.
Była trzy razy mężatką. 7 lipca 1946 poślubiła aktora Johna Hodiaka, z którym miała córkę Katrinę (ur. 9 lipca 1951). 9 lutego 1954 doszło do rozwodu. 18 lutego 1960 wyszła za mąż za Beverly’ego Randolpha Galta, z którym miała dwie córki, Melissę i Maginal. 29 stycznia 1970 rozwiedli się. 30 stycznia 1977 zawarła związek małżeński z Davidem Gutmanem Klee.
Podczas przerwy w pracach na planie serialu Hotel, przebywając w Nowym Jorku (na co dzień mieszkała w Easton w stanie Connecticut), aktorka doznała udaru, gdy próbowała zatrzymać taksówkę, po czym upadła na ulicę i trafiła do nowojorskiego szpitala. Anne Baxter zmagała się ze skutkami udaru przez osiem dni; zmarła 12 grudnia 1985 w wieku 62 lat z powodu tętniaka mózgu, idąc w dół Madison Avenue w Nowym Jorku. Została pochowana w majątku Franka Lloyda Wrighta w Lloyd Jones Cemetery w Spring Green w stanie Wisconsin. Jej ciało poddano kremacji, a prochy złożono na cmentarzu rodzinnym znajdującym się na terenie posiadłości Franka Lloyda Wrighta w Wisconsin.


| Rok | Nagroda | Kategoria | Film |
|---|---|---|---|
| 1947 | Złoty Glob | Ostrze brzytwy (1946) | |
| Nagroda Akademii Filmowej | Najlepsza aktorka drugoplanowa | ||
| 1951 | Golden Apple Award | Najbardziej współpracująca aktorka | – |
| Laurel Awards | Najlepsza rola dramatyczna – aktorka 2 miejsce |
Wszystko o Ewie (1950) | |
| 1957 | Najlepsza rola dramatyczna – aktorka 5 miejsce |
Dziesięcioro przykazań (1956) |