Sunitynib

Sunitynib
Ogólne informacje
Wzór Hilla

C22H27FN4O2

Masa molowa

398,47 g/mol

Identyfikacja
Numer CAS

557795-19-4
341031-54-7 (jabłczan)

PubChem

5329102

DrugBank

DB01268

Klasyfikacja medyczna
ATC

L01EX01

Sunitinib – organiczny związek chemiczny, inhibitor kinazy białkowej.

Wskazania

Wskazany w leczeniu:

W 2009 roku Agencja Oceny Technologii Medycznych zarekomendowała finansowanie ze środków publicznych sunitynibu w leczeniu zaawansowanego raka nerki z przerzutami

Mechanizm działania

Sunitynib hamuje liczne receptory kinazy tyrozynowej (RTK), które biorą udział we wzroście nowotworów, w neoangiogenezie i w rozsiewie choroby nowotworowej z przerzutami. Sunitynib został zidentyfikowany jako inhibitor receptorów płytkowego czynnika wzrostu, receptorów czynników wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR1, VEGFR2 i VEGFR3), receptorów czynnika komórek pnia (KIT), kinazy tyrozynowej podobnej do Fms-3 (FLT3), receptorów czynnika stymulującego powstawanie kolonii (CSF-1R) i receptorów glejopochodnego czynnika neurotroficznego (ang. RET). W testach biochemicznych i komórkowych podstawowy metabolit sunitynibu wykazuje działanie podobne do sunitynibu.

Właściwości farmakokinetyczne

Wchłanianie

Po podaniu doustnym sunitynibu maksymalne stężenie (Cmax) stwierdza się na ogół po upływie 6–12 godzin (Tmax). Pokarm nie wpływa na dostępność biologiczną sunitynibu.

Dystrybucja

W badaniach in vitro stopień wiązania się sunitynibu i jego podstawowego czynnego metabolitu z ludzkimi białkami osocza wynosił odpowiednio 95% i 90% niezależnie od stężenia. Pozorna objętość dystrybucji (Vd) w przypadku sunitynibu była znaczna (2230 l), co wskazuje na penetrację leku do tkanek.

Biotransformacja

Sunitynib jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450, który katalizuje reakcję powstawania głównego czynnego metabolitu dietylu sunitynibu podlegającego dalszemu metabolizmowi katalizowanemu przez ten sam izoenzym.

Eliminacja

Substancja czynna jest wydalana przede wszystkim z kałem (61%), natomiast przez nerki ulega wydaleniu 16% podanej dawki w postaci niezmienionej i metabolitów.

Częste i bardzo częste działania niepożądane

  • ból/podrażnienie w obrębie jamy ustnej
  • bolesność jamy ustnej/stan zapalny
  • zaburzenia smaku
  • uczucie pieczenia i bólu języka
  • zaburzenia żołądkowe
  • nudności
  • wymioty
  • biegunka
  • zapalenie błony śluzowej układu pokarmowego
  • nadmierna ilość gazów w żołądku lub jelitach
  • zaparcia
  • bóle brzucha
  • utrata/zmniejszenie apetytu
  • utrata siły
  • utrata masy ciała
  • zażółcenie skóry/przebarwienia skórne
  • zmiana koloru włosów
  • utrata włosów
  • wysypka na dłoniach i podeszwach stóp
  • pęcherze
  • wysypka
  • suchość skóry
  • krwawienie z nosa
  • skrajne zmęczenie
  • nadciśnienie tętnicze
  • migrena
  • osłabiona/zaburzona zdolność serca do pompowania krwi
  • ból głowy
  • zmniejszenie liczby płytek krwi, krwinek czerwonych i (lub) neutrofilii
  • zmniejszona liczba krwinek białych
  • zmniejszenie aktywności tarczycy (niedoczynność tarczycy)
  • ból ramion i nóg