Mszyce (Aphidomorpha lub Aphidoidea) – infrarząd lub nadrodzinaowadów z rzędu pluskwiaków i podrzędu piersiodziobych. Obejmuje między 4,6 a 5 tysięcy opisanych gatunków. Występują masowo, żerują na roślinach. W wydanym w 2016 roku zeszycie z serii Klucze do oznaczania owadów Polski zastosowano nazwy: Aphidomorpha – mszyce, Aphidoidea – mszyce właściwe.
Charakterystyka
Mszyce z gatunku Aphis nerii żerujące na pąkach kwiatowych oleandra
Są to małe owady o miękkim, delikatnym ciele i błoniastych skrzydłach, często zredukowanych. Odwłok baryłkowaty, z zaznaczoną wyraźnie segmentacją. Przechodzą przeobrażenie niezupełne.
Mszyce są roślinożerne: wysysają sok z roślin, trawiąc go częściowo, a pozostałość wydalają w postaci spadzi. Ilość pobieranego soku jest bardzo duża, sięgając ⅓ masy owada/godz. Często są przyczyną znacznych szkód w uprawach. Przeciw mszycom stosuje się opryskiwanie pestycydami. Naturalnymi wrogami mszyc są biedronkowate i złotookowate.
Mszyce, mrówki i pszczoły
Mrówka wśród mszyc
Niektóre gatunki mszyc żyją w symbiozie z mrówkami. Wydaliny mszyc, zawierające znaczne ilości cukrów, aminokwasów i innych związków, są atrakcyjnym pokarmem dla niektórych gatunków mrówek, które z kolei zapewniają mszycom ochronę przed drapieżnikami i dbają o zapewnienie im wydajnych miejsc żerowania. Wydaliny mszyc w połączeniu z sokiem roślinnym wyciekającym z uszkodzonych tkanek tworzą tzw. spadź. Jest ona zbierana przez pszczoły, a wytworzone z niej miody zwane są miodami spadziowymi.
Rozprzestrzenienie
Owady te występują głównie w strefie klimatu umiarkowanego. Współczesną faunę mszyc (afidofaunę) podzielić można na grupę arktyczno-trzeciorzędową, zasiedlającą półkulę północną oraz grupę antarktyczno-kredową, która ma charakter reliktowy, a jej przedstawiciele występują w strefie umiarkowanej półkuli południowej i w górzystych rejonach tropikalnych. Najlepiej przebadana jest fauna europejska. W jej skład wchodzi około 1000 gatunków, z których w Polsce stwierdzono prawie 700. (zobacz: mszyce Polski)
Systematyka
Do mszyc należy według różnych źródeł ponad 4600 lub blisko 5000 opisanych gatunków. W starszych systemach, w których pluskwiaki równoskrzydłe miały rangę rzędu, mszycom nadawano rangę podrzędu. Później jednak wykazano parafiletyzm pluskwiaków równoskrzydłych, a mszyce włączono w skład rzędu pluskwiaków i podrzędu piersiodziobych. Część systematyków nadaje mszycom rangę infrarzędu (Aphidomorpha), w obrębie którego jedną z nadrodzin są Aphidoidea. Inni rezygnują z podziału piersiodziobych na infrarzędy i operują wyłącznie podziałem na nadrodziny – jedną z nich są mszyce (Aphidoidea). Wińcowate i ochojnikowate mogą być włączone w skład nadrodziny Aphidoidea, wyłączone w osobną nadrodzinę nazwaną Adelgoidea lub Phylloxeroidea albo wyłączone w dwie różne nadrodziny: Adelgoidea i Phylloxeroidea. Liczba podawanych rodzin mszyc może być bardzo różna – wiele tradycyjnie wyróżnianych rodzin część systematyków włącza w skład mszycowatych (Aphididae).
Mszyce (Aphidomorpha) wyewoluowały prawdopodobnie w permie, natomiast w zapisie kopalnym znane są od wczesnego anizyku. Jako ich grupę siostrzaną większość analiz wskazuje czerwce, z którymi tworzą kladAphidiformes. Filogeneza mszyc jest słabo rozpoznana. Niejasne są relacje pomiędzy rodzinami współczesnymi, chociaż większość analiz wskazuje, że ochojnikowate i wińcowate stanowią grupy siostrzane. Ponad 97% współczesnych gatunków należy do rodziny mszycowatych sensu lato, wyróżniającej się obecnością endosymbiotycznej bakterii Buchnera. Relacje filogenetyczne w jej obrębie również są niewystarczająco rozpoznane i monofiletyzm tylko kilku podrodzin potwierdzono w badaniach molekularnych.
123Henryk Szelęgiewicz:Klucze do oznaczania owadów Polski cz. XVII Pluskwiaki równoskrzydłe – Homoptera z. 5a Mszyce – Aphidodea: Wstęp i Lachnidae.Warszawa:PWN, Polskie Towarzystwo Entomologiczne,1978.
1234Barbara Lis, Jerzy A. Lis:Rząd: pluskwiaki – Hemiptera. W:Zoologia t. 2 Stawonogi cz. 2 Tchawkodyszne.Czesław Błaszak (red.).Wydawnictwo Naukowe PWN,2012. ISBN978-83-01-17062-2.
123456Lars Podsiadlowski:Phylogeny of the Aphids. W:Biology and Ecology of Aphids.Andreas Vilcinskas (red.).CRC Press,2016. ISBN978-1-4822-3676-7.
1234Colin Favret, David C. Eades, Gary L. Miller, Gexia Qiao, Masakazu Sano, Andrey V. Stekolshchikov:Aphidiomorpha.[w:] Aphid Species File (Version 5.0/5.0) [on-line].[dostęp 2017-07-26].
↑ J. Szwedo, A. Nel.The oldest aphid insect from the Middle Triassic of the Vosges, France.„Acta Palaeontologica Polonica”.56(4),s.757–766,2011. DOI: 10.4202/app.2010.0034.