HMS H1 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Wodowanie |
11 stycznia 1915 |
| Wejście do służby |
26 maja 1915 |
| Wycofanie ze służby |
7 marca 1921 |
| Los okrętu |
złomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
369 t (nawodna), |
| Długość |
45,8 m |
| Zanurzenie |
4,67 m |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Prędkość |
11,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
1300 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
| Wyrzutnie torpedowe |
4 wt kal. 450 mm (6 torped) |
| Załoga |
22 |
HMS H1 – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1914–1915 w Canadian Vickers w Montrealu, gdzie okręt został wodowany 11 stycznia 1915 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 26 maja 1915 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. W. Pirie.
Razem z H2, H3 i H4 przepłynął Atlantyk z St. John’s (Nowa Fundlandia) do Gibraltaru, pod eskortą krążownika pomocniczego HMS „Calgarian”. Następnie wpłynął na Morze Śródziemne.
W 1916 roku był w składzie Adriatyckiej Flotylli Okrętów Podwodnych stacjonującej w Brindisi oraz Wenecji, pod dowództwem Lt. Wilfreda B. Pirie.
7 marca 1921 roku okręt został sprzedany maltańskiej firmie B. Zammit i następnie złomowany.