 HMS H28 bliźniaczy do HMS H42 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
1 września 1917 |
| Wodowanie |
21 października 1918 |
 Royal Navy
| |
| Wejście do służby |
1 maja 1919 |
| Wycofanie ze służby |
23 maja 1922 |
| Los okrętu |
zatonął |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
430 ton (wynurzony), |
| Długość |
52,12 metra |
| Zanurzenie |
4,67 metra |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Prędkość |
11,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
1375 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| cztery wyrzutnie torpedowe 533 mm działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
| Załoga |
22 |
HMS H42 (pennant number - H42) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1917–1918 w stoczni Armstrong Whitworth w Newcastle upon Tyne, gdzie okręt został wodowany 21 października 1918 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 1 maja 1919 roku.
HMS H42 należał do serii okrętów typu H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w stoczniach Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tego typu.
Okręt został zatopiony w czasie kolizji z niszczycielem HMS „Versatile” w dniu 23 marca 1922 roku w okolicach Gibraltaru. Nikt z załogi pod dowództwem Lt. D.C. Sealya nie ocalał.