HMS H28 bliźniaczy do HMS H49 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
21 stycznia 1918 |
| Wodowanie |
15 lipca 1919 |
| Wejście do służby |
25 października 1919 |
| Wycofanie ze służby |
17 października 1940 |
| Los okrętu |
zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
430 ton (wynurzony), |
| Długość |
52,12 metra |
| Zanurzenie |
4,67 metra |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Prędkość |
11,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
1375 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
| Wyrzutnie torpedowe |
4 wt kal. 533 mm |
| Załoga |
22 |
HMS H49 (pennant number – H49, 49.H, N.49) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1918–1919 w stoczni William Beardmore and Company w Dalmuir, gdzie okręt został wodowany 15 lipca 1919 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 25 października 1919 roku.
HMS H49 należał do serii okrętów typu H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w stoczniach Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tego typu.
Dowodzony przez Lt. Richarda Evelyna Coltarta, H49 opuścił Harwich 17 listopada 1940 roku. 18 października w czasie patrolu w okolicach Texel (u wybrzeży Holandii) został namierzony i zaatakowany przez niemieckie łodzie do zwalczania okrętów podwodnych UJ 116 oraz UJ 118. Głębinowy ładunek zrzucony przez U-Jäger 116 pod dowództwem kapitana Wolfganga Kadena spowodował uszkodzenie HMS H49 oraz jego zatonięcie. Z całej załogi uratował się tylko jeden marynarz George W. Oliver, który poprzez uszkodzony kadłub wypłynął na powierzchnię. Olivier został uratowany przez niemiecką łódź i dostał się do niewoli.