HMS H28 bliźniaczy do HMS H50 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Położenie stępki |
23 stycznia 1918 |
| Wodowanie |
25 października 1919 |
| Wejście do służby |
3 lutego 1920 |
| Wycofanie ze służby |
13 czerwca 1945 |
| Los okrętu |
sprzedany i zezłomowany |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
430 ton (wynurzony), |
| Długość |
52,12 metra |
| Zanurzenie |
4,67 metra |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Prędkość |
11,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
1375 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
| Wyrzutnie torpedowe |
4 wt kal. 533 mm |
| Załoga |
22 |
HMS H50 (pennant number - H50, 50.H, N.50) – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1918–1919 w stoczni William Beardmore and Company w Dalmuir, gdzie okręt został wodowany 25 października 1919 roku. Do służby w Royal Navy został przyjęty 3 lutego 1920 roku.
HMS H50 należał do serii okrętów typu H ze zmienioną konstrukcją. Po internowaniu części okrętów budowanych na zlecenie w Stanach Zjednoczonych zapadła decyzja o przeniesieniu produkcji do Wielkiej Brytanii. Od początku 1917 roku do końca 1920 roku w stoczniach Vickers, Cammell Laird, Armstrong Whitworth, Beardmore oraz HM Dockyard wybudowano 23 okręty tego typu.
Okręt został wycofany ze służby 13 czerwca 1945 roku. W lipcu został sprzedany West of Scotland Shipbreakers, Troon.