HMS H1 bliźniaczy do HMS H3 | |
| Klasa | |
|---|---|
| Typ | |
| Historia | |
| Stocznia | |
| Wodowanie |
11 stycznia 1915 |
| Wejście do służby |
3 czerwca 1915 |
| Wycofanie ze służby |
15 lipca 1916 |
| Los okrętu |
zatopiony |
| Dane taktyczno-techniczne | |
| Wyporność |
369 t (nawodna), |
| Długość |
45,8 m |
| Zanurzenie |
4,67 m |
| Napęd | |
| silnik spalinowy diesel 480 KM, dwa silniki elektryczne po 620 KM | |
| Prędkość |
11,5 węzła na powierzchni |
| Zasięg |
1300 mil przy 10 węzłach |
| Uzbrojenie | |
| 1 działko QF 6 pounder Hotchkiss | |
| Wyrzutnie torpedowe |
4 wt kal. 450 mm (6 torped) |
| Załoga |
22 |
HMS H3 – brytyjski okręt podwodny typu H. Zbudowany w latach 1914–1915 w Canadian Vickers w Montrealu, gdzie okręt został wodowany 11 stycznia 1915 roku. Rozpoczął służbę w Royal Navy 3 czerwca 1915 roku. Pierwszym dowódcą został Lt. D.W. Fell.
Razem z H1, H2 i H4 przepłynął Atlantyk z St. John’s (Nowa Fundlandia) do Gibraltaru, pod eskortą krążownika pomocniczego HMS „Calgarian”. Następnie wpłynął na Morze Śródziemne.
15 lipca 1916 roku okręt wszedł na minę w Zatoce Kotorskiej u wybrzeży Czarnogóry. Zginęli wszyscy członkowie załogi.