Fluorouracyl podaje się dożylnie w 15-minutowym wlewie kroplowym lub w postaci jednorazowego wstrzyknięcia, czasem dotętniczo lub miejscowo (np. dootrzewnowo). Zgodnie z wytycznymi WHO stosuje się zastrzyk 50 mg/mL w 5 mL objętości.
Budowa i właściwości chemiczne
5-Fluorouracyl został po raz pierwszy zsyntetyzowany w 1957 roku przez R. Duschinsky’ego i jego zespół. Opracowali oni metody syntezy nowej klasy związków chemicznych – fluorowanych pochodnych pirymidyn, znanych jako inhibitory syntazy tymidylanowej. Pierwsze badania strukturalne w fazie stałej z zastosowaniem rentgenografii strukturalnej przeprowadzono w 1973 r. Ustalono, że 5-fluorouracyl krystalizuje w układzie trójskośnym (P1), w którym cztery cząsteczki 5-fluorouracylu stabilizowane są przez wiązania wodorowe. Z uwagi na charakterystyczną strukturę chemiczną 5-fluorouracylu, występuje on w różnych formach tautomerycznych w roztworach wodnych, przy czym forma dominująca to diokso, z dwiema grupami C=O.
Formy tautomeryczne 5-fluorouracylu. Układ diokso (pierwszy od lewej) jest formą dominującą w roztworach wodnych
↑V.A.V.A.NaumovV.A.V.A., S.A.S.A.ShlykovS.A.S.A., A.V.A.V.PotaninA.V.A.V., 5-fluorouracyl. Molecular structure in the gas phase, „Russian Journal of General Chemistry”, 79 (3), 2009, s. 475–481, DOI:10.1134/S1070363209030220 [dostęp 2023-01-15](ang.).
↑V.K.V.K.RastogiV.K.V.K., M. AlcoleaM.A.PalafoxM. AlcoleaM.A., Vibrational spectra, tautomerism and thermodynamics of anticarcinogenic drug: 5-fluorouracil, „Spectrochimica Acta. Part A, Molecular and Biomolecular Spectroscopy”, 79 (5), 2011, s. 970–977, DOI:10.1016/j.saa.2011.04.008, PMID:21664177 [dostęp 2023-01-15](ang.).
↑NadezhdaN.MarkovaNadezhdaN., VenelinV.EnchevVenelinV., GalyaG.IvanovaGalyaG., Tautomeric equilibria of 5-fluorouracil anionic species in water, „The Journal of Physical Chemistry. A”, 114 (50), 2010, s. 13154–13162, DOI:10.1021/jp1063879, PMID:21090740 [dostęp 2023-01-15](ang.).