| Data powstania |
IV wiek |
|---|---|
| Rodzaj |
Kodeks papirusowy |
| Numer |
|
| Zawartość |
Apokalipsa św. Jana † |
| Język |
grecki |
| Rozmiary |
19 × 28 cm |
| Typ tekstu |
tekst aleksandryjski |
| Kategoria |
I |
| Miejsce przechowywania | |
Papirus 24 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – grecki rękopis Nowego Testamentu pisany na papirusie, w formie kodeksu. Paleograficznie datowany jest na IV wiek. Zawiera fragment Apokalipsy św. Jana.
Zachowały się jedynie fragment kodeksu z tekstem Apokalipsy 5,5-8; 6,5-8. Tekst pisany jest uncjałą.
Tekst grecki reprezentuje aleksandryjski typ tekstu (niezależny), Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii I. Tekst bliski jest dla , i Kodeksu Synajskiego. Bliższy jest dla kodeksu Synajskiego niż Kodeksu Watykańskiego, na osiem wariantów cytowanych przez Hunta w sześciu zgadza się z Sinaiticus, a w czterech z Vaticanus.
Rękopis odkryty został w Oksyrynchos przez Grenfella i Hunta, którzy opublikowali jego tekst w 1914 roku. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos znajduje się na pozycji 1230. Ernst von Dobschütz umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 24.
Obecnie przechowywany jest w bibliotece Andover Newton Theological School (Franklin Trask Library, OP 1230) w Newton (Massachusetts).