Papirus 91

P. Mil. Vofl. Inv. 1224
Data powstania

III wiek

Rodzaj

Kodeks papirusowy

Numer

𝔓91 (GA)

Zawartość

Dzieje Apostolskie 2-3 †

Język

grecki

Rozmiary

[14] cm × [25] cm

Typ tekstu

tekst aleksandryjski

Miejsce przechowywania

Mediolan, Sydney

Papirus 91 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem 𝔓91 – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera fragmenty Dziejów Apostolskich.

Opis

Zachowały się dwa fragmenty jednej karty Dziejów Apostolskich (2,30-37; 2,46-3,2). Oryginalna karta miała rozmiary 14 na 25 cm. Tekst pisany jest w 30-34 linijkach na stronę, skryba miał rękę wprawioną w pisaniu dokumentów.

Nomina sacra pisane są skrótami. W Dz 2,36 stosuje staurogram.

Kurt Aland zaliczył go do sześciu wczesnych rękopisów Dziejów Apostolskich.

Tekst

Tekst grecki rękopisu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Pickering twierdził, że nie zawiera żadnych zachodnich wariantów i reprezentuje aleksandryjską tradycję. Fragment jest jednak zbyt krótki, aby mieć pewność co do tekstualnego charakteru fragmentu.

Historia

Nieznane jest miejsce pochodzenia rękopisu. Tekst rękopisu opublikowany został w 1982 roku. Aland umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 91.

Rękopis datowany jest przez INTF na III wiek. Comfort datuje na połowę albo koniec III wieku.

Paleograficznie jest podobny do P. Oxy. 654 oraz P. Florentine II 120, oba z połowy III wieku.

Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu (NA27).

Jeden z fragmentów przechowywany jest w bibliotece Uniwersytetu w Mediolanie (P. Mil. Vofl. Inv. 1224), drugi w Macquarie University (Inv. 360) w Sydney.

Zobacz też