U-227

Artykuł ten został zgłoszony do umieszczenia na stronie głównej w rubryce „Czy wiesz”.
Pomóż nam go sprawdzić: oceń zgłoszoną nominację.
Ten artykuł został nominowany do wyróżnienia „Dobry Artykuł”.
Weź udział w dyskusji na ten temat.
U-227
Niemiecki okręt podwodny U-203 (U-Boot typu VII) dowodzony przez kapitana Rolfa Mutzelburga wpływa do bazy po patrolu na Atlantyku. Widoczni marynarze
Siostrzana jednostka U-227 – U-203 w czerwcu 1942 roku
Klasa

okręt podwodny

Typ

VIIC

Historia
Stocznia

Friedrich Krupp Germaniawerft, Kilonia III Rzesza

Położenie stępki

18 października 1941

Wodowanie

9 lipca 1942

 Kriegsmarine
Nazwa

U-227

Wejście do służby

22 sierpnia 1942

Zatopiony

30 kwietnia 1943

Dane taktyczno-techniczne
Wyporność
• na powierzchni
• w zanurzeniu


769 ton
871 ton

Długość

67,1 metra

Szerokość

6,2 metra

Zanurzenie

4,74 metra

Zanurzenie testowe

100 metrów

Rodzaj kadłuba

dwukadłubowy

Materiał kadłuba

stal

Napęd
2 silniki wysokoprężne o łącznej mocy 3200 KM
2 silniki elektryczne o łącznej mocy 750 KM
2 śruby
Prędkość
• na powierzchni
• w zanurzeniu


17,7 węzłów
7,6 węzła

Zasięg

na powierzchni: 8500 Mm przy 10 węzłach
w zanurzeniu: 80 Mm przy 4 węzłach

Sensory
GHG, S-Gerät(inne języki)
Uzbrojenie
1 działo kal. 88 mm
2 działka plot. kal. 20 mm (1 × II)
Wyrzutnie torpedowe

5 × 533 mm
14 torped

Załoga

44

U-227 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej.

Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość maksymalną 17,7 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.

Okręt został zwodowany 9 lipca 1942 roku w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii, a 22 sierpnia 1942 roku wszedł do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie 7. Flotylli U-Bootów, U-227 podczas pierwszego patrolu został zatopiony wraz z całą załogą 30 kwietnia 1943 roku na północ od Wysp Owczych bombami głębinowymi przez australijski bombowiec Handley Page Hampden.

Projekt i budowa

 Osobny artykuł: Okręty podwodne typu VIIC.

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał niewystarczający zasięg i za mało miejsca pod pokładem umożliwiającego instalację sonaru. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in. zwiększoną grubością blach kadłuba sztywnego (z 16 do 18,5 mm, co zwiększyło maksymalną głębokość zanurzenia z 200 metrów do 250–280 metrów), przedłużeniem kadłuba o 60 cm i kiosku o 30 cm oraz powiększeniem zbiorników paliwa o 5,4 m³, co poprawiło zasięg. Powiększone rozmiary pozwoliły na instalację aktywnego sonaru S-Gerät(inne języki), który uzupełniał pasywny Gruppenhorchgerät (GHG). Do zakończenia wojny do służby weszło 568 okrętów typu VIIC.

U-227 zamówiono 7 grudnia 1940 roku. Został zbudowany w stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft w Kilonii jako jeden z 58 okrętów typu VIIC zamówionych w tej wytwórni. U-227 otrzymał numer stoczniowy 657 (Werk 657). Stępkę okrętu położono 18 października 1941 roku, a zwodowany został 9 lipca 1942 roku.

Dane taktyczno-techniczne

Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych U-Boota typu VIIC
Wnętrze przedziału silników wysokoprężnych

U-227 był średniej wielkości okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 67,1 metra, szerokość 6,2 metra i zanurzenie 4,74 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 9,6 metra. Wykonany ze stali pancernej CM 351 o grubości 18,5 mm kadłub sztywny miał 50,5 metra długości i 4,7 metra szerokości. Kadłub podzielono grodziami na sześć przedziałów wodoszczelnych: (od dziobu): I – przedział torpedowy ze sterami głębokości oraz GHG, II – przedział akumulatorów wraz z pomieszczeniami załogi, magazynem amunicji i toaletą, III – centrala z pomieszczeniem wielofunkcyjnym (mieszczącym drugą baterię akumulatorów, pomieszczenia załogi i kambuz), IV – przedział silników spalinowych, V – przedział silników elektrycznych, VI – rufowy przedział torpedowy ze sterami kierunku i głębokości. Kadłub ciśnieniowy otoczony był kadłubem lekkim wykonanym z blach o grubości 4–8 mm. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 769 ton, a w zanurzeniu 871 ton.

Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne Krupp-Germaniawerft F46 z doładowaniem o łącznej mocy 3200 KM przy 470–490 obr./min, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym prądu stałego AEG GU 460/8-276 o łącznej mocy 560 kW (750 KM) przy 295 obr./min. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby, zapewniając maksymalną prędkość 17,7 węzła na powierzchni i 7,6 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym (3250 Mm przy prędkości maksymalnej) oraz 80 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą (130 Mm przy 2 węzłach). Zbiorniki mieściły 113,47 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów AFA 33 MAL 800 W i AFA 33 MAL 800 E po 62 ogniwa każda, o łącznej pojemności 9160 Ah, masie 62 tony i czasie rozładowania 20 godzin. Dopuszczalna głębokość zanurzenia okrętu wynosiła 100 metrów, a głębokość zgniecenia 250–280 metrów.

Okręt wyposażony był w pięć wyrzutni torped o kalibrze 533 mm (cztery na dziobie i jedną rufową), z łącznym zapasem 14 torped (wymiennie okręt mógł przenosić 26 min typu TMA lub 39 min typu TMB). Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm SK C/35 L/45, z zapasem amunicji wynoszącym 250 naboi oraz podwójnie sprzężone stanowisko działek przeciwlotniczych kalibru 20 mm C/38 L/65. Jednostka była również wyposażona w pasywny sonar GHG i aktywny S-Gerät(inne języki), a do obserwacji służyły dwa peryskopy Zeissa: bojowy i nocny.

Załoga okrętu składała się z czterech oficerów oraz 40 podoficerów i marynarzy.

Służba

U-227 został wcielony do służby w Kriegsmarine 22 sierpnia 1942 roku. Dowództwo okrętu objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Jürgen Kuntze(inne języki). U-Boot otrzymał numer poczty polowej M 51 115. 1 marca 1943 roku dowódca jednostki otrzymał awans na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant). Do 1 kwietnia załoga jednostki przechodziła szkolenie w składzie 5. Flotylli U-Bootów(inne języki), operując z Kilonii.

Pierwszy rejs bojowy i utrata okrętu

1 kwietnia 1943 roku okręt został przyporządkowany do 7. Flotylli U-Bootów. 24 kwietnia U-Boot wyszedł z Kilonii na swój pierwszy wojenny patrol, kierując się na Atlantyk.

30 kwietnia 1943 roku płynący na powierzchni po wodach Morza Norweskiego U-227 został wykryty na północ od Wysp Owczych przez samolot bombowy Handley Page Hampden z oznaczeniem „X” nr AN149 z australijskiej 455. Eskadry RAAF(inne języki), pilotowany przez J.S. Freetha. W pierwszym ataku samolot z wysokości 15 metrów zrzucił na broniącego się ogniem przeciwlotniczym U-Boota sześć bomb głębinowych, których bliskie wybuchy z prawej burty i za rufą obramowały okręt podwodny; następnie bombowiec wykonał drugi nalot, zrzucając dwie kolejne bomby. Atak zakończył się zatopieniem U-227 na pozycji 64°05′N 6°40′W/64,083333 -6,666667. Mimo że tonący okręt zdołało opuścić około 30 z liczącej w tym rejsie 49 członków jego załogi, wszyscy zginęli na skutek sztormowej pogody.

Uwagi

  1. ↑ Stal CM 351 produkcji zakładów Kruppa składała się z 1,23% manganu, 0,3% krzemu, 0,17% węgla, 0,13% chromu oraz 0,1% wanadu i miała następujące parametry: wytrzymałość od 55 do 70 kg/mm², granicę plastyczności 45 kg/mm², ściskanie 60% i rozciąganie 28%.
  2. ↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242 podaje wyporność 749/851 ton; Rössler 1989 ↓, s. 335 i Miller 2000 ↓, s. 27 761/865 ton, zaś Gogin 2026 ↓ i Showell 2006 ↓, s. 81 769/1070 ton.
  3. ↑ W momencie zatopienia U-227 na jego pokładzie przebywało 49 osób.

Przypisy

  1. 1 2 Rössler 1989 ↓, s. 115.
  2. 1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 89.
  3. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 115–116.
  4. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 90–91.
  5. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 94.
  6. 1 2 3 VIIC ↓.
  7. 1 2 3 4 5 6 7 8 U-227 ↓.
  8. 1 2 3 4 5 6 Borowiak 2009b ↓, s. 121.
  9. ↑ Germaniawerft ↓.
  10. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 210.
  11. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 78.
  12. 1 2 3 4 5 Möller i Brack 2004 ↓, s. 73.
  13. 1 2 Gröner 1985 ↓, s. 72.
  14. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 92, 113.
  15. ↑ Rössler 1989 ↓, s. 157.
  16. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113.
  17. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 113, 120–132.
  18. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 114.
  19. ↑ Fontenoy 2007 ↓, s. 209.
  20. 1 2 3 4 Gogin 2026 ↓.
  21. 1 2 3 Borowiak 2009a ↓, s. 93.
  22. ↑ Gröner 1985 ↓, s. 74.
  23. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 91.
  24. 1 2 Borowiak 2009a ↓, s. 92.
  25. ↑ Miller 2000 ↓, s. 27.
  26. ↑ Borowiak 2009a ↓, s. 126.
  27. ↑ Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 242.
  28. 1 2 3 4 Borowiak 2009b ↓, s. 122.
  29. 1 2 Gröner 1985 ↓, s. 84.
  30. ↑ Herzog 1993 ↓, s. 269.
  31. 1 2 Jürgen Kuntze ↓.
  32. ↑ patrole ↓.
  33. ↑ patrol 1 ↓.
  34. ↑ Blair 2025 ↓, s. 307.
  35. ↑ Borowiak 2009b ↓, s. 121–122.

Bibliografia