Greer Garson

Greer Garson
Ilustracja
Greer Garson (lata 40.)
Imię i nazwisko

Eileen Evelyn Greer Garson

Data i miejsce urodzenia

29 września 1904
Londyn

Data i miejsce śmierci

6 kwietnia 1996
Dallas

Zawód

aktorka, piosenkarka

Współmałżonek

Edward Snelson (1933–1943; rozwód)
Richard Ney
(1943–1947; rozwód)

Buddy Fogelson (1949–1987; jego śmierć)

Lata aktywności

1932–1986

Odznaczenia
Komandor Orderu Imperium Brytyjskiego od 1936 (cywilny)
podpis

Greer Garson, CBE (właśc. Eileen Evelyn Greer Garson; ur. 29 września 1904 w Londynie, zm. 6 kwietnia 1996 w Dallas) – angielsko-amerykańska aktorka filmowa, teatralna i telewizyjna, oraz piosenkarka i filantropka. Siedmiokrotnie nominowana do nagrody Akademii Filmowej, statuetkę otrzymała za pierwszoplanową rolę w filmie Pani Miniver (1942).

Życiorys

Od dzieciństwa zdradzała zainteresowanie przyszłością aktorską. Kształciła się na uniwersytecie w Londynie z zamiarem zostania nauczycielką, ostatecznie podjęła jednak pracę w agencji reklamowej. Udzielała się aktywnie w teatrze i została odkryta przez amerykańskiego producenta Louisa B.Meyera, który przyjechał do Londynu w poszukiwaniu talentów.

W Stanach Zjednoczonych podpisała kontrakt z wytwórnią MGM i debiutowała w filmie Żegnaj Chips (1939), zdobywając pierwszą z siedmiu nominacji do Oscara; w 1941 była ponownie nominowana za Kwiaty pokryte kurzem, a rok później zdobyła Oscara za film Pani Miniver; jest to prawdopodobnie jej najbardziej znana rola. Kolejne nominacje przypadły jej za rolę w biograficznym filmie Curie-Skłodowska, gdzie wcieliła się w polską noblistkę Marię Skłodowską-Curie, oraz za kreację w filmie Pani Parkington. W następnych latach w dalszym ciągu występowała w udanych produkcjach i sięgała po kolejne nagrody.

Po serii niepowodzeń w drugiej połowie lat 40. i latach 50. (1945: Adventure, 1947: Desire Me, 1949: The Forsyte Woman) odzyskała na krótko powodzenie w 1960, będąc ponownie nominowaną do Oscara za Sunrise at Campobello, gdzie wcieliła się w pierwszą damę Eleanor Roosevelt. Wystąpiła jeszcze m.in. w The Singing Nun (1966) i The Happiest Millionaire (1967) oraz w produkcjach telewizyjnych. W 1967 wyjechała wraz z mężem na rancho do Meksyku, gdzie zajmowała się m.in. ochroną środowiska.

Zmarła po długiej chorobie serca.

Odznaczona Komandorią Orderu Imperium Brytyjskiego (CBE).

Filmografia

Filmy fabularne

Nagrody

Linki zewnętrzne