Sally Field

Sally Field
Ilustracja
Sally Field (2018)
Imię i nazwisko

Sally Margaret Field

Data i miejsce urodzenia

6 listopada 1946
Pasadena

Zawód

aktorka, reżyserka, producentka filmowa

Współmałżonek

Alan Greisman
(1984–1993; rozwód)
Steven Craig
(1968–1975; rozwód)

Lata aktywności

od 1966

Odznaczenia
podpis
Multimedia w Wikimedia Commons

Sally Margaret Field (ur. 6 listopada 1946 w Pasadenie) – amerykańska aktorka.

Dwukrotna laureatka Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej za role w filmach: Norma Rae (1979) i Miejsca w sercu (1984).

Życiorys

Młodość

Przyszła na świat w Pasadenie w Kalifornii jako córka Margaret Joy Field (z domu Morlan) i Richarda Drydena Fielda. Jej ojciec służył w armii podczas II wojny światowej. Jej starszy brat Richard Dryden „Rick” Field Jr. (ur. 13 kwietnia 1944) został fizykiem. Jej rodzice rozwiedli się w 1950, po czym matka Sally wyszła ponownie za mąż za aktora filmów klasy B i kaskadera Jocka „Jocko” Mahoneya. Field twierdziła w swoim pamiętniku z 2018, że była molestowana seksualnie przez Mahoneya w dzieciństwie. Poprzez linię genealogiczną babci ze strony matki, Field jest potomkiem pasażera Mayflower i gubernatora kolonialnego Williama Bradforda, jej dziesiątego pradziadka.

Uczęszczała do Portola Middle School. W 1964 ukończyła Birmingham High School w Van Nuys w Kalifornii, gdzie była cheerleaderką. Jej koledzy z klasy to finansista Michael Milken, aktorka Cindy Williams i agent talentów Michael Ovitz.

Kariera

Sally Field, ok. 1973

Swoją karierę rozpoczęła od udziału jako jedna z dziewcząt beatników w komedii fantastycznonaukowej Walta Disneya Moon Pilot (1962) i jako Frances Elizabeth „Gidget” Lawrence, dziewczyna szalonego surfera w sitcomie ABC Gidget (1965–1966). Zadebiutowała na kinowym ekranie jako Mercy McBee w westernie Andrew V. McLaglena Zachodni szlak (The Way West, 1967) u boku Kirka Douglasa i Roberta Mitchuma. Po występie w sitcomie NBC Hey, Landlord (1966–1967) jako Bonnie Banner i sitcomie ABC The Flying Nun (1967–1970) jako zakonnica Bertrille (Elsie Ethrington), pojawiła się tylko w dwóch odcinkach seryjnego westernu ABC Alias Smith i Jones (Alias Smith and Jones, 1971–1972) w reż. Glena A. Larsona jako Clementine „Clem” Hale, która nie ma problemu z szantażowaniem zreformowanych banitów, gdy jest to konieczne. W dramacie telewizyjnym ABC Może przyjdę do domu na wiosnę (Maybe I’ll Come Home in the Spring, 1971) w reżyserii Josepha Sargenta zagrała postać Denise „Dennie” Miller, zniechęconej ćpunki, który powraca do domu z brodatym, nadużywającym narkotyki hipisem (w tej roli David Carradine). W komediodramacie Boba Rafelsona Niedosyt (Stay Hungry, 1976) u boku Jeffa Bridgesa i Arnolda Schwarzeneggera wystąpiła jako recepcjonistka.

Przełomem okazała się tytułowa kreacja Sybil Dorsett cierpiącej na zaburzenie dysocjacyjne tożsamości związane z wykorzystywaniem w dzieciństwie w dramacie telewizyjnym NBC Sybil (1976), za którą otrzymała nagrodę Emmy. Rola Carrie „Żaby” w komedii sensacyjnej Hala Needhama Mistrz kierownicy ucieka (Smokey and the Bandit, 1977) z Burtem Reynoldsem przyniosła jej nominację do Złotego Globu. Za kreację Normy Rae Webster, która angażuje się w związki zawodowe w fabryce bawełny w dramacie Martina Ritta Norma Rae (1979) zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki, Złoty Glob oraz nagrodę aktorską na 32. MFF w Cannes.

Potem powróciła do lekkiego repertuaru, w czarnej komedii Burta Reynoldsa Koniec (The End, 1978), komedii sensacyjnej Hala Needhama Kaskaderzy (Hooper, 1978) i Mistrz kierownicy ucieka 2 (Smokey and the Bandit II, 1980) oraz filmie katastroficznym Irwina Allena Po tragedii Posejdona (Beyond the Poseidon Adventure, 1979).

W latach 80. występowała na przemian w repertuarze lekkim i poważnym. Ta różnorodność przyniosła jej uznanie krytyki i publiczności. W komedii romantycznej Martina Ritta Boczne drogi (Back Roads, 1981) z Tommym Lee Jonesem zagrała prostytutkę Amy Post. Za rolę Megan Carter, reporterki gazety „Miami Standard” w dramacie Sydneya Pollacka Bez złych intencji (Absence of Malice, 1981) z Paulem Newmanem była nominowana do Złotego Globu. Jako Kay w komedii romantycznej Pocałuj mnie na do widzenia (Kiss Me Goodbye, 1982) zdobyła kolejną nominację do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu. Rola Edny Spalding w dramacie Miejsca w sercu (Places in the Heart, 1984) przyniosła jej drugiego Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. W marcu 1986 znalazła się na okładce magazynu „Playboy”.

Spory sukces komercyjny odniosły kolejne filmy z jej udziałem: komedia romantyczne Martina Ritta Romans Murphy’ego (Murphy’s Romance, 1985) z Jamesem Garnerem, tragikomedia Herberta Rossa Stalowe magnolie (Steel Magnolias, 1989) w roli matriarchy M’Lynn Eatenton (kolejna nominacja do Złotego Globu), komediodramat Chrisa Columbusa Pani Doubtfire (Mrs. Doubtfire, 1993) z Robinem Williamsem, komediodramat Roberta Zemeckisa Forrest Gump (1994) jako matka tytułowego bohatera (Tom Hanks), dramat Tylko z moją córką (Not Without My Daughter, 1991) jako Betty Mahmoody, komedia Babka z zakalcem (Soapdish, 1991) i dreszczowiec psychologiczny Johna Schlesingera Oko za oko (Eye for an Eye, 1996). W miniserialu HBO Z Ziemi na Księżyc (From the Earth to the Moon, 1998) wystąpiła jako Trudy Cooper.

Zasiadała w jury konkursu głównego na 42. MFF w Cannes (1989). W 2012 została uhonorowana nagrodą Human Rights Campaign za wspieranie idei powszechnej równości. W 2014 prezydent Barack Obama odznaczył ją Narodowym Medalem Sztuki.

Życie prywatne

16 września 1968 wyszła za mąż za Stevena Craiga, z którym ma dwóch synów: Petera (ur. 10 listopada 1969) i Elijaha Matthew „Eliego” (ur. 25 maja 1972). Jednak 1 sierpnia 1975 doszło do rozwodu. W latach 1977–1980 była związana z Burtem Reynoldsem. 15 grudnia 1984 poślubiła Alana Greismana, z którym ma syna Samuela (ur. 2 grudnia 1987). 24 czerwca 1994 rozwiodła się.

Filmografia

Filmy fabularne

Seriale telewizyjne

Reżyseria

Scenariusz

Produkcja

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Personalidade: Sally Field (EUA). InterFilmes.com. [dostęp 2017-07-19]. (port.).
  2. 1 2 Sally Field – What Nationality Ancestry Race. Ethnicity of Celebs. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  3. ↑ Sally Field Biography (1946-). Film Reference. [dostęp 2020-02-23]. (ang.).
  4. ↑ Eric Christensen: Richard Dryden Field. Eric’s Roots. [dostęp 2020-02-23]. (ang.).
  5. ↑ Jocelyn McClurg (2018-09-12): Sally Field details stepfather’s abuse, Burt Reynolds' controlling behavior in 'Pieces'. „USA Today”. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  6. ↑ Dave Itzkoff (2018-09-11): Sally Field Talks About Her Life ‘In Pieces’. „The New York Times”. [dostęp 2020-02-23]. (ang.).
  7. ↑ 40 Vintage Photos of Sally Field. Yeah! Motor. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  8. ↑ Sally Field Biography. TV.com. [dostęp 2020-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-16)]. (ang.).
  9. ↑ Sally Field in Stay Hungry. Celebrity Movie Archive. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  10. ↑ Hal Erickson: Sally Field Biography. AllMovie. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  11. ↑ Sally Field. Rotten Tomatoes. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).
  12. ↑ Sally Field Magazines. FamousFix. [dostęp 2017-01-12]. (ang.).
  13. ↑ Sally Field o coming oucie syna. queer.pl. [dostęp 2020-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-10-11)]. (pol.).
  14. ↑ National Medal of Arts. National Endowment for the Arts (NEA). [dostęp 2029-04-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-10)]. (ang.).
  15. 1 2 3 4 Sally Field Dating. FamousFix. [dostęp 2017-01-12]. (ang.).
  16. ↑ Sally Field Actor, Producer, Director, Writer. „TV Guide”. [dostęp 2020-04-10]. (ang.).

Linki zewnętrzne