Oksazepam

Oksazepam

Nazewnictwo Nomenklatura systematyczna (IUPAC) (RS)-7-chloro-5-fenylo-3-hydroksy-1,3-dihydro-2H-1,4-benzodiazepin-2-on
Ogólne informacje
Wzór Hilla	C15H11ClN2O2
Masa molowa	286,71 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS	604-75-1
PubChem	4616
DrugBank	APRD01152
SMILES C1=CC=C(C=C1)C2=NC(C(=O)NC3=C2C=C(C=C3)Cl)O
InChI InChI=1S/C15H11ClN2O2/c16-10-6-7-12-11(8-10)13(9-4-2-1-3-5-9)18-15(20)14(19)17-12/h1-8,15,20H,(H,17,19) InChIKey ADIMAYPTOBDMTL-UHFFFAOYSA-N
Właściwości Temperatura topnienia 205–206 °C
Niebezpieczeństwa Globalnie zharmonizowany system klasyfikacji i oznakowania chemikaliów Uwaga Zwroty H H351 Zwroty P P281 NFPA 704 0 0 0   Numer RTECS DF1400000 Dawka śmiertelna LD50 >8 g/kg (szczur, doustnie)
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa)
Klasyfikacja medyczna
ATC	N05 BA04
Farmakokinetyka Biodostępność 95,5% Okres półtrwania 4–14h Metabolizm wątrobowy Wydalanie z moczem
Uwagi terapeutyczne Drogi podawania doustnie
Więcej identyfikatorów i właściwości może znajdować się w Wikidanych
Multimedia w Wikimedia Commons

Oksazepam – organiczny związek chemiczny, lek przeciwlękowy z grupy benzodiazepin. Wprowadzony do światowego lecznictwa przez firmę Wyeth w 1965 roku. Jest czynnym ostatnim metabolitem diazepamu. Wykazuje działanie uspokajające oraz miorelaksacyjne. W słabszym stopniu wykazuje działanie anksjolityczne, w dużych dawkach słabe nasenne. Należy do benzodiazepin o średnio długim okresie działania. Uznawany za najbezpieczniejszy z leków będących pochodnymi benzodiazepiny w leczeniu starszych pacjentów.

Preparaty – Polska

• Oxazepam GSK tabl. 0,01 g x 20 szt. / Glaxo SmithKline Poznań

Pierwszy polski preparat oksazepamu. Produkcję w 1969 roku rozpoczęły ówczesne Poznańskie Zakłady Farmaceutyczne "Polfa" (obecne Glaxo)

• Oksazepam TZF tabl. 0,01 g x 20 szt. / Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne Polfa
• Oxazepam Espefa tabl. 0,01 g x 20 szt. / Chemiczno-Farmaceutyczna Spółdzielnia Pracy Espefa

Przypisy

Bibliografia

• Małgorzata Rzewuska: Leczenie zaburzeń psychicznych. Wyd. 3. Warszawa: PZWL, 2006. ISBN 83-200-3354-3.