Wyobrażenie postaci Indulfa na nowożytnej rycinie | |
| król Alby | |
| Okres |
od 954 |
|---|---|
| Poprzednik | |
| Następca | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia |
ok. 900–910 |
| Data i miejsce śmierci |
962 |
| Przyczyna śmierci |
zginął w walce z wikingami / abdykacja i śmierć naturalna |
| Miejsce spoczynku | |
| Ojciec | |
| Matka |
nieznana z imienia (być może córka Eadwulfa z Bamburgh) |
| Rodzeństwo |
Cellach, córka (żona Olafa Guthfrithssona) |
| Dzieci | |
Indulf (starogael. Ildulb mac Causantín, anglicyzowany jako Indulf; w XI-wiecznych przekazach określany przydomkiem An Ionsaighthigh – „Agresor”; ur. ok. 900–910, zm. 962) – król Alby (Szkocji) w latach 954–962. Syn króla Konstantyna II, przywracający władzę linii dynastycznej Áeda mac Cináeda w ramach naprzemiennej sukcesji rodu Alpinów.
Imię monarcha zawdzięcza staronordyckiemu wyrazowi Hildulfr (lub staroangielskiemu Eadwulf), co odzwierciedla bliskie powiązania kulturowe i małżeńskie dynastii Alpinów ze skandynawsko-gaelską arystokracją Dublina oraz angliskimi władcami Bernicji.
Indulf objął tron w 954 r. po zamordowaniu swojego kuzyna Malcolma I przez mieszkańców prowincji Moray. Późniejsza tradycja kronikarska (m.in. Jan z Fordun) przypisywała mu wcześniejsze władanie królestwem Strathclyde, jednak współcześni mediewiści odrzucają tę hipotezę jako anachronizm legitymizacyjny.
Najważniejszym wydarzeniem politycznym jego panowania odnotowanym w Kronice Królów Alby (Chronicle of the Kings of Alba) była trwała ekspansja granic królestwa na południe: za jego rządów doszło do opuszczenia i przekazania Szkotom twierdzy oppidum Eden (Edynburg) przez siły anglosaskie z Northumbrii (Bernicji). Zdobycie Edynburga na stałe przesunęło granicę Królestwa Alby na linię rzeki Tweed i regionu Lothian.
Panowanie Indulfa przypadło na ponowną intensyfikację najazdów skandynawskich na północno-wschodnie wybrzeża Szkocji. Według Kroniki Królów Alby oraz Chronicon Scotorum, król zginął w 962 r. w walce z flotylla wikingów w bitwie pod Bauds w pobliżu Cullen (obszar Banffshire).
Alternatywną wersję wydarzeń przedstawia XI-wieczny poemat Prophecy of Berchán, twierdząc, że Indulf abdykował w 962 r., po czym wzorem swojego ojca wstąpił do klasztoru Culdees w St Andrews, gdzie zmarł ze starości. Zgodnie z powszechną tradycją jego ciało spoczęło w królewskiej nekropolii na wyspie Iona.
Indulf z nieznaną z imienia małżonką pozostawił trzech synów, z których dwóch weszło do walki o najwyższą władzę:
Po śmierci Indulfa tron powrócił do drugiej gałęzi dynastii – władzę objął syn Malcolma I, Dub.